{"id":3474,"date":"2011-12-12T08:00:45","date_gmt":"2011-12-12T07:00:45","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=3474"},"modified":"2011-12-12T08:48:45","modified_gmt":"2011-12-12T07:48:45","slug":"kolekcja-w-plynie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2011\/12\/12\/kolekcja-w-plynie\/","title":{"rendered":"Kolekcja w p\u0142ynie"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Nigdy niczego nie kolekcjonowa\u0142em. I zapewne z tego powodu nie potrafi\u0119 zrozumie\u0107 tej pasji. Zw\u0142aszcza gdy dotyczy ona wina. Mam wprawdzie kilkadziesi\u0105t butelek wina i w domu i w cha\u0142upie na wsi ale utrzymuj\u0105c ten zbi\u00f3r na sta\u0142ym poziomie\u00a0stale go zmieniam. Wypijam (na og\u00f3\u0142 z przyjaci\u00f3\u0142mi) to, co jaki\u015b czas le\u017cakuje i kupuj\u0119 nowe butelki. S\u0105 jednak ludzie traktuj\u0105cy wino mniej u\u017cytkowo. Oto w „Czasie Wina” znalaz\u0142em artyku\u0142 „Kosztowny bakcyl”, jego autork\u0105 jest Agnieszka P\u0105czka-Torrelli. To bardzo ciekawy tekst:<\/p>\n

„Nie znam warto\u015bci mojej piwnicy – z rozbra\u00adjaj\u0105c\u0105 szczero\u015bci\u0105 m\u00f3wi Michel Chasseuil, by\u0142y in\u017cynier lotnictwa, kt\u00f3ry w 1990 ro\u00adku odszed\u0142 z Dassault i ca\u0142kowicie po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 nowej pasji, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 dla niego religi\u0105 par <\/em>excellence. <\/em>Michel kolekcjonuje unikatowe wina i rzadkie alkohole z ca\u0142ego \u015bwiata. Jego piwnica uznawana jest za najpi\u0119kniejsz\u0105 i najwi\u0119ksz\u0105 pry\u00adwatn\u0105 kolekcj\u0119 na \u015bwiecie. Zwa\u017cywszy na to, \u017ce liczy ponad 37 tysi\u0119cy butelek, z kt\u00f3rych warto\u015b\u0107 niejednej si\u0119ga kilkudziesi\u0119ciu tysi\u0119cy euro, za sza\u00adle\u0144stwo poczytuje si\u0119 jej w\u0142a\u015bcicielowi, i\u017c dot\u0105d nie korzysta z osobistej ochrony.<\/p>\n

Ci, kt\u00f3rzy z Chasseuilem mieli do czynienia, twierdz\u0105, \u017ce to cz\u0142owiek niezwykle skromny i dys\u00adkretny. Sam o sobie m\u00f3wi, \u017ce nie jest maj\u0119tny, a ko\u00adlekcja do niego nie nale\u017cy. – Zajmuj\u0119 si\u0119 ni\u0105 jak kustosz zbiorami Luwru, nie zamierzam tych win sprzedawa\u0107 ani konsumowa\u0107 – t\u0142umaczy. – Zde\u00adcydowa\u0142em, \u017ce stan\u0105 si\u0119 \u015bwiatowym dziedzictwem ludzko\u015bci – dodaje z u\u015bmiechem.<\/p>\n

Czego tu nie ma! Kolekcja Romanee-Conti, wszystkie roczniki od 1904 roku, kolekcja Petrus, od roku 1945, ca\u0142e d’Yquem i Clos de Vougeot, w tym wyj\u0105tkowe butelki z roku komety – 1811. Kolekcje rzadkich lub nieistniej\u0105cych ju\u017c crus. <\/em>Takie rarytasy jak w\u0119gierski Royal Tokay Essencia 1901 z herbem Habsburg\u00f3w, do kt\u00f3rych butelka nale\u017ca\u0142a. Chateau Gruaud-Larose 1865 z zatopio\u00adnego w 1872 roku w wodach Morza Poludniowo-chi\u0144skiego okr\u0119tu Maria-Teresa. I podobno jedyny znany dzi\u015b egzemplarz portugalskiego Quinta do Noval rocznik 1931.<\/p>\n

Cho\u0107 Chasseuil siedzi na g\u00f3rze pieni\u0119dzy, jego zbiory stanowi\u0105 dla niego przede wszystkim warto\u015b\u0107 sentymentaln\u0105. – W 1985 roku na aukcji w Wersalu kupi\u0142em dwie butelki Syracuse 1850, p\u0142ac\u0105c za obydwie trzy tysi\u0105ce frank\u00f3w – opo\u00adwiada. – Warto\u015b\u0107 ka\u017cdej z nich szacowana jest obec\u00adnie na 30 tysi\u0119cy euro, ale ja nie pozby\u0142bym si\u0119 ich nawet za trzykrotno\u015b\u0107 tej ceny! – zapewnia.<\/p>\n

Kim s\u0105 zatem kolekcjonerzy win? Czym t\u0142uma\u00adczy\u0107 ow\u0105 determinacj\u0119, gotowo\u015b\u0107 do walki o co\u015b w istocie tak ulotnego, jak kilka kieliszk\u00f3w p\u0142ynu, i zap\u0142aty za\u0144 ceny zupe\u0142nie oderwanej od rzeczy\u00adwisto\u015bci?<\/p>\n

Bloguj\u0105cy mi\u0142o\u015bnik wina Jacques Berthomeau pisze na swej stronie: „Gdy na kanale informa\u00adcyjnym zobaczy\u0142em jegomo\u015bcia, kt\u00f3ry o\u015bwiad\u00adczy\u0142, \u017ce ma zamiar przepu\u015bci\u0107 poka\u017an\u0105 sumk\u0119 na zakup butelki Chateau d’Yquem (…), maj\u0105cej wzbogaci\u0107 jego kolekcj\u0119, kt\u00f3rej to butelki, rzecz jasna, nigdy nie otworzy, ogarn\u0119\u0142a mnie awersja podobna do tej, kt\u00f3r\u0105 odczuwam przy okazji au\u00adkcji obraz\u00f3w Van Gogha, kt\u00f3re l\u0105duj\u0105 w sekret\u00adnych sejfach egzotycznych raj\u00f3w podatkowych. Dla mnie obraz istnieje po to, by go ogl\u0105da\u0107. Na \u015bcianie prywatnej lub publicznej – to bez znacze\u00adnia. Zamkni\u0119cie go oznacza jego \u015bmier\u0107. Potwarz dla artysty. To nieprzyzwoite. Co do naszych drogocennych butelek, jakkolwiek presti\u017cowe one s\u0105, istniej\u0105 po to, by je wypi\u0107, by czerpa\u0107 z nich przyjemno\u015b\u0107, szcz\u0119\u015bcie i rado\u015b\u0107 ze wsp\u00f3lnego ich smakowania”.<\/p>\n

Kolekcjoner\u00f3w dla kolekcjonowania Berthomeau nazywa frajerami, kt\u00f3rym nale\u017ca\u0142oby tworzy\u0107 limitowane serie placebo, by w ten spos\u00f3b chro\u00adni\u0107 przed nimi prawdziwe trunki. Anthony Bar\u00adton w\u0142a\u015bciciel deuxieme grand cru classe <\/em>Chateau Leoville-Barton podczas ogl\u0105dania jednej z takich zamkni\u0119tych kolekcji, radzi\u0142 w\u0142a\u015bcicielowi: – \u00a0Suge\u00adruj\u0119, aby zainwestowa\u0142 pan jeszcze w korkoci\u0105g.”<\/p>\n

Jestem podobnego zdania. Kolekcjonowa\u0107 mo\u017cna puste butelki a winem pocz\u0119stowa\u0107 spragnionych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nigdy niczego nie kolekcjonowa\u0142em. I zapewne z tego powodu nie potrafi\u0119 zrozumie\u0107 tej pasji. Zw\u0142aszcza gdy dotyczy ona wina. Mam wprawdzie kilkadziesi\u0105t butelek wina i w domu i w cha\u0142upie na wsi ale utrzymuj\u0105c ten zbi\u00f3r na sta\u0142ym poziomie\u00a0stale go zmieniam. Wypijam (na og\u00f3\u0142 z przyjaci\u00f3\u0142mi) to, co jaki\u015b czas le\u017cakuje i kupuj\u0119 nowe butelki. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3474"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3474"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3474\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3477,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3474\/revisions\/3477"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3474"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3474"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3474"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}