To b\u0119dzie ostatnia sycylijska relacja. Cho\u0107 wcale nie dlatego, \u017ce nie mia\u0142bym ciekawych temat\u00f3w, lecz dlatego, by nie wprowadza\u0107 monotonii i w\u0142oskiego terroru. Zw\u0142aszcza, \u017ce kolejnym tematem b\u0119dzie Rzym.<\/p>\n
Nie b\u0119d\u0119 wi\u0119c rozprasza\u0142 si\u0119 i gl\u0119dzi\u0142 o pi\u0119knym krajobrazie (a jaki\u017c by mia\u0142 by\u0107 w okolicach Taorminy?!), kwiatkach (fioletowe ki\u015bcie bugenwili osza\u0142amiaj\u0105 wielko\u015bci\u0105) czy zabytkach (o greckich wykopaliskach ju\u017c by\u0142o), tylko przejd\u0119 do spraw nas smakoszy najbardziej interesuj\u0105cych.<\/p>\n
Tu dobrze zje\u015b\u0107 to nie sztuka. Sztuk\u0105 jest zje\u015b\u0107, popijaj\u0105c dobrym winem smakowicie i nie przep\u0142aci\u0107. Jak w ka\u017cdym na \u015bwiecie regionie turystycznym ludzie miejscowi usi\u0142uj\u0105 zarobi\u0107 w sezonie na ludziach przyjezdnych tyle, by przez reszt\u0119 roku m\u00f3c dostatnio \u017cy\u0107. Na szcz\u0119\u015bcie dla nas\u00a0– odwiedzaj\u0105cych Itali\u0119\u00a0– sezon trwa tu znacznie d\u0142u\u017cej ni\u017c w bardziej na p\u00f3\u0142noc po\u0142o\u017conych punktach Europy. A ceny s\u0105 odwrotnie proporcjonalne do d\u0142ugo\u015bci sezonu. Czyli\u00a0– d\u0142u\u017cszy sezon\u00a0– ni\u017csze ceny.<\/p>\n
Wiedz\u0105c to odwiedzi\u0142em kilka renomowanych i znanych ristorante, w kt\u00f3rych p\u0142aci\u0142em oko\u0142o stu euro za kolacj\u0119 dla naszej czw\u00f3rki (wliczaj\u0105c w to litr wina). Na szcz\u0119\u015bcie Zuzia\u00a0 jest niejadkiem. Ogranicza\u0142a si\u0119 (na zmian\u0119 co drugi dzie\u0144) do spaghetti con burro, czyli prostego makaronu z mas\u0142em lub dorady z grilla. Oba dania nie nale\u017c\u0105 do tych drogich. R\u00f3wnie monotonne by\u0142y jej desery. Wy\u0142\u0105cznie lody\u00a0– przyzna\u0107 trzeba, \u017ce pyszne. Barbara te\u017c nie jest osob\u0105 nabijaj\u0105c\u0105 koszty kolacji. Jedno danie, na og\u00f3\u0142 cozze lub vongole (ma\u0142\u017ce wi\u0119ksze i pod\u0142u\u017cne lub mniejsze okr\u0105g\u0142e), czasem calamari fritti lub pesce misto czyli sma\u017cone kalmary lub kilka gatunk\u00f3w ryb. Popisy dawali\u015bmy my dwaj\u00a0– Kuba (14 lat, a apetyt jak u 20-latka) i ja. Antipasti to czasem je\u017cowce, czasem ostrygi (tu to nie luksus i nie dro\u017cyzna), marynowana o\u015bmiornica, sardele\u00a0w oliwie lub grzyby czy warzywa z grilla. Czasem zupa, w tym wprost genialna z ma\u0142\u017cy i grochu w\u0142oskiego, cz\u0119\u015bciej kt\u00f3ry\u015b z makaron\u00f3w (np. Amatriciana, a la Norma lub z owocami morza). Danie g\u0142\u00f3wne to zazwyczaj ryba: pesce spada w sosie cytrynowym, orata alla griglia lub pieczona spidola.<\/p>\n
Oczywi\u015bcie wszystko z akompaniamentem bia\u0142ego ch\u0142odnego wina. Dwa nasze ulubione gatunki to Platinum Colombo i Corvo.<\/p>\n
Desery by\u0142y wr\u0119cz banalne: panna cotta, tiramisu lub fragole con zabaglione, czyli babeczka ze \u015bmietany,\u00a0tort biszkoptowy z serem mascarpone i truskawki w sosie z \u017c\u00f3\u0142tek i cukru. Pisz\u0105c to –\u00a0ca\u0142y czas si\u0119 oblizuj\u0119.<\/p>\n
Te dro\u017csze restauracje (podaj\u0119 nazwy do wykorzystania) to Sabbie d’Oro (Z\u0142ote Piaski) w Giardini Naxos i A Zammara w Taorminie. O tej ostatniej musz\u0119 doda\u0107 kilka s\u0142\u00f3w. Na w\u0105skiej spadzistej uliczce, odchodz\u0105cej od g\u0142\u00f3wnego deptaka kurortu w starej do\u015b\u0107 odrapanej kamieniczce, mie\u015bci si\u0119 g\u0142o\u015bny lokal. Kilka salek wewn\u0105trz i… kilkana\u015bcie stolik\u00f3w na podw\u00f3rku, kt\u00f3re dawniej by\u0142 gajem pomara\u0144czowym. Dzi\u015b zosta\u0142y zaledwie cztery drzewa, ale owoce na nich wisz\u0105. Specjalno\u015bci\u0105 kucharza s\u0105 pulpety z mi\u0119sa owijane w li\u015bcie cytryny i pieczone na grillu. Ich nazwa w\u0142oska brzmi w moich uszach jak poezja: polpette alle folie di limone. Rzeczywi\u015bcie pycha. R\u00f3wnie doskona\u0142e jest tagliolini ai gamberetti e pistacchio (makaron z krewetkami w sosie z pistacji) i prosta pasta con le sarde, tzn. makaron z sardynkami. Desery\u00a0– patrz wy\u017cej.<\/p>\n
W mniej znanych trattoriach (z wcale nie gorsz\u0105 kuchni\u0105, ale nie snobistyczn\u0105 i miejscow\u0105 publiczno\u015bci\u0105) mo\u017cna doskona\u0142e kolacje\u00a0zje\u015b\u0107 za po\u0142ow\u0119 ceny z A Zammara czy Sabbie d’Oro.<\/p>\n
Na koniec kilka s\u0142\u00f3w o nieznanym nam dot\u0105d przysmaku. To kandyzowany owoc, zwany cedro. Nazwa przywodzi na my\u015bl orzech cedrowy, a to tymczasem cytrus. Po prostu wielka, podw\u00f3jnej wr\u0119cz wielko\u015bci cytryna, i do tego s\u0142odka. A kandyzowana oczywi\u015bcie jeszcze s\u0142odsza. I o pi\u0119knym od\u015bwie\u017caj\u0105cym aromacie.<\/p>\n
I tyle wspomnie\u0144 spod wulkanu. Jutro przenosimy si\u0119 pod Colloseum. Te\u017c smacznie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
To b\u0119dzie ostatnia sycylijska relacja. Cho\u0107 wcale nie dlatego, \u017ce nie mia\u0142bym ciekawych temat\u00f3w, lecz dlatego, by nie wprowadza\u0107 monotonii i w\u0142oskiego terroru. Zw\u0142aszcza, \u017ce kolejnym tematem b\u0119dzie Rzym. Nie b\u0119d\u0119 wi\u0119c rozprasza\u0142 si\u0119 i gl\u0119dzi\u0142 o pi\u0119knym krajobrazie (a jaki\u017c by mia\u0142 by\u0107 w okolicach Taorminy?!), kwiatkach (fioletowe ki\u015bcie bugenwili osza\u0142amiaj\u0105 wielko\u015bci\u0105) czy zabytkach […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=35"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=35"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}