{"id":3747,"date":"2012-01-16T08:00:29","date_gmt":"2012-01-16T07:00:29","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=3747"},"modified":"2012-01-14T10:54:43","modified_gmt":"2012-01-14T09:54:43","slug":"smak-na-koniuszkach-palcow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/01\/16\/smak-na-koniuszkach-palcow\/","title":{"rendered":"Smak na koniuszkach palc\u00f3w"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

To by\u0142o dla mnie fascynuj\u0105ce zadanie. Wspomina\u0142em ju\u017c o nim ale do\u015b\u0107 ogl\u0119dnie, bo nie by\u0142em pewien jak si\u0119 sko\u0144czy. Teraz, gdy trzy opas\u0142e tomy drukowane pismem brajla i znacznie mniejszy tomik w tradycyjnym druku, le\u017c\u0105 przede mn\u0105 mog\u0119 pochwali\u0107 si\u0119 t\u0105 prac\u0105. To ksi\u0105\u017cka kucharska i przewodnik po muzeach oraz pi\u0119knych zak\u0105tkach Mazowsza dla niewidomych i niedowidz\u0105cych. Jej pomys\u0142odawc\u0105 i wsp\u00f3\u0142autorem jest Marek Kalbarczyk\u00a0– szef Fundacji Szansa dla Niewidomych. To on\u00a0– znaj\u0105c mnie z audycji radiowych i ksi\u0105\u017cek (czytanych mu przez \u017con\u0119)\u00a0– zaproponowa\u0142\u00a0 udzia\u0142 w tym przedsi\u0119wzi\u0119ciu.
\nTrudno Marka przedstawi\u0107, bo to posta\u0107 wr\u0119cz renesansowa. Na skrzyde\u0142ku ok\u0142adki ksi\u0105\u017cki mo\u017cna przeczyta\u0107:
\n„Marek Kalbarczyk- informatyk, menad\u017cer, autor poradnik\u00f3w matematycznych i rehabilitacyjnych. Jest wsp\u00f3\u0142autorem pierwszego dost\u0119pnego na rynku syntezatora mowy m\u00f3wi\u0105cego po polsku, projektantem i tw\u00f3rc\u0105 oprogramowania oraz wielu ksi\u0105\u017cek, m.in.: „\u015awiat otwarty dla niewidomych”, „Czy niewidomy mo\u017ce zosta\u0107 prezydentem?”, „I ty mo\u017cesz zosta\u0107 matematykiem”, „Mazowsze to nie tylko Warszawa”, „100 najpi\u0119kniejszych miejsc w Polsce – zabytki i krajobrazy wreszcie dost\u0119pne dla niewidomych i s\u0142abowidz\u0105cych”, „Dotknij Wroc\u0142awia”.
\nNa ok\u0142adce pierwszej z wymienionych publikacji czytamy s\u0142owa Krzysztofa Zanussiego: „Ksi\u0105\u017cka Pana Marka Kalbarczyka jest jasna, przebija z niej nadzieja. Tchnie optymizmem p\u0142yn\u0105cym z odnalezienia sensu \u017cycia. Polecam j\u0105 wszystkim, kt\u00f3rzy chc\u0105 wej\u015b\u0107 w \u015bwiat niewidomych i wynie\u015b\u0107 z tego spotkania osobisty po\u017cytek.”.
\nNiniejsza publikacja jest kontynuacj\u0105 stara\u0144 autora o to, by \u015bwiat zrozumia\u0142, i\u017c by\u0107 niewidomym, oznacza co innego ni\u017c kiedy\u015b. Teraz to tylko utrudnienie, a nie dyskwalifikuj\u0105ce kalectwo. Autor jest dobrym na to przyk\u0142adem, gdy jako niewidomy tak samo, jak pisze, potrafi te\u017c gotowa\u0107.<\/p>\n

A sam Marek we wst\u0119pie do naszej ksi\u0105\u017cki tak pisze:<\/p>\n

„Co jest ciekawsze: zwiedzanie zabytk\u00f3w, gdy je\u017adzi si\u0119 od miasta do miasta, przegl\u0105danie menu w uroczych restauracjach i smakowanie wybranych potraw, na kt\u00f3re ma si\u0119 najwi\u0119ksz\u0105 ochot\u0119, a mo\u017ce zrobienie czego\u015b smacznego we w\u0142asnej kuchni, gdy pomimo, \u017ce jest si\u0119 amatorem, co\u015b dobrego wreszcie nam wychodzi? To wszystko jest r\u00f3wnie fascynuj\u0105ce. Gdy opowiadam o naszej przygodzie szykowania kolacji dla przyjaci\u00f3\u0142, gdy zabrak\u0142o \u015bwiat\u0142a, nie my\u015bl\u0119 o tych atrakcjach, lecz przypominam sobie dzie\u0144 sprzed ponad trzydziestu lat, gdy szykowali\u015bmy z mam\u0105 pasztet. Niechc\u0105cy potr\u0105ci\u0142em misk\u0119 z mi\u0119sem gotowym do pieczenia, kt\u00f3ra spad\u0142a na pod\u0142og\u0119! Stan\u0119li\u015bmy jak wryci, najpierw za\u0142amani i zniech\u0119ceni, a po chwili wybuchli\u015bmy \u015bmiechem. Taki stosunek mieli\u015bmy do naszego kucharzenia. Wiedzieli\u015bmy, \u017ce lubimy to robi\u0107. I tak zosta\u0142o do dzisiaj. Co tam brak \u015bwiat\u0142a lub wzroku. To nie jest najwa\u017cniejsze. Zaraz zrobili\u015bmy drugi pasztet, kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 najlepszy. Oba pasztety, ten wywalony na pod\u0142og\u0119 i ten drugi przesz\u0142y do historii rodziny. Przez lata, nadal bezwzrokowo, ugotowa\u0142em wiele improwizowanych potraw i czekam na nast\u0119pn\u0105 okazj\u0119. To jest prawdziwy relaks i zaj\u0119cia rehabilitacyjne – mo\u017ce czasem trudne, ale jak smacznie si\u0119 ko\u0144cz\u0105!”<\/p>\n

I to jest najlepsza charakterystyka Kalbarczyka. To facet, kt\u00f3ry si\u0119 nie za\u0142amuje i wszelkie przeciwno\u015bci losu oraz napotkane po drodze przeszkody traktuje z humorem. Wie, \u017ce przy odrobinie uporu mo\u017cna je pokona\u0107. I pokonuje\u00a0– codziennie. Dzi\u0119ki temu \u017cyje pe\u0142ni\u0105 \u017cycia. Ma du\u017c\u0105 rodzin\u0119 i jeszcze wi\u0119ksze grono przyjaci\u00f3\u0142. Pracuje i odnosi sukcesy. A\u00a0– co najwa\u017cniejsze\u00a0– swoim stosunkiem do \u017cycia zara\u017ca innych. Zw\u0142aszcza tych, kt\u00f3rzy tak jak on, s\u0105 pozbawieni jak\u017ce wa\u017cnego zmys\u0142u: WZROKU.
\nW ksi\u0105\u017cce znale\u017a\u0107 mo\u017cna precyzyjne porady\u00a0 jak dzia\u0142a\u0107 w kuchni bezwzrokowo\u00a0a nie pokaleczy\u0107 si\u0119 i nie poparzy\u0107. S\u0105 tu tak\u017ce przepisy kulinarne i porady do\u015bwiadczonego kucharza. Jest\u00a0ta ksi\u0105\u017cka tak\u017ce przewodnikiem po mazowieckich miasteczkach, zabytkach historycznych i muzeach zwiedzanych przez niewidomego.\u00a0 W tych podr\u00f3\u017cach autor nie omija\u0142\u00a0r\u00f3wnie\u017c zajazd\u00f3w i restauracji. Po ka\u017cdej podr\u00f3\u017cy za\u015b zjawia\u0142 si\u0119 w swojej kuchni, by co\u015b nowego ugotowa\u0107.<\/p>\n

Do cz\u0119stych wizyt w kuchni tak ja zach\u0119cam przysz\u0142ych czytelnik\u00f3w: Kuchnia – dla mnie, ale mam nadziej\u0119, \u017ce i dla moich s\u0142uchaczy oraz czytelnik\u00f3w tak\u017ce – jest lepszym miejscem l ni\u017c gabinet psychoterapeuty. Gotowanie, sma\u017cenie, siekanie, a zw\u0142aszcza wyrabianie ciasta to cudowna recepta na stresy dnia codziennego. Troch\u0119 trudniej,\u00a0\u00a0 gdy\u00a0\u00a0 musz\u0119\u00a0\u00a0 dzia\u0142a\u0107\u00a0\u00a0 po ciemku, ale porz\u0105dek w kuchennych szafkach, trwa\u0142e regu\u0142y w ustawianiu sprz\u0119t\u00f3w i przypraw przezwyci\u0119\u017caj\u0105 i to. Zw\u0142aszcza, \u017ce szybko posiad\u0142em umiej\u0119tno\u015b\u0107 odr\u00f3\u017cniania kszta\u0142t\u00f3w produkt\u00f3w przy pomocy dotyku. Opuszki palc\u00f3w to czu\u0142y instrument. A przyrz\u0105dzanie kolacji to najprostsza droga do sukcesu – i do serca lubianej osoby. Warto wi\u0119c jak najcz\u0119\u015bciej sp\u0119dza\u0107 czas w kuchni, wyt\u0119\u017caj\u0105c s\u0142uch podczas nalewania p\u0142yn\u00f3w, w\u0119ch, do kt\u00f3rego trafiaj\u0105 zapachy z patelni i piekarnika oraz wyobra\u017ani\u0119 w oczekiwaniu radosnego wyrazu na twarzach go\u015bci podczas jedzenia! Takie seanse terapeutyczne funduj\u0119 sobie codziennie. Zach\u0119cam wi\u0119c do tego wszystkich…<\/p>\n

Od teraz wszystko w r\u0119kach czytelnik\u00f3w. A w\u0142a\u015bciwie na koniuszkach ich palc\u00f3w.<\/p>\n

Nie bez kozery t\u0119 prezentacj\u0119 nowej ksi\u0105\u017cki zamieszczam dzi\u015b czyli po blogowej burzy. Mam nadziej\u0119, \u017ce podrzucony temat pomo\u017ce nam odzyska\u0107 r\u00f3wnowag\u0119 i w\u0142a\u015bciw\u0105 ocen\u0119 tego co w \u017cyciu jest wa\u017cne.<\/p>\n

PS.<\/p>\n

Dzi\u0119kuj\u0119 Markowi Kulikowskiemu za zdj\u0119cie, kt\u00f3re wykorzysta\u0142em na IV ok\u0142adce ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To by\u0142o dla mnie fascynuj\u0105ce zadanie. Wspomina\u0142em ju\u017c o nim ale do\u015b\u0107 ogl\u0119dnie, bo nie by\u0142em pewien jak si\u0119 sko\u0144czy. Teraz, gdy trzy opas\u0142e tomy drukowane pismem brajla i znacznie mniejszy tomik w tradycyjnym druku, le\u017c\u0105 przede mn\u0105 mog\u0119 pochwali\u0107 si\u0119 t\u0105 prac\u0105. To ksi\u0105\u017cka kucharska i przewodnik po muzeach oraz pi\u0119knych zak\u0105tkach Mazowsza dla […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3747"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3747"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3747\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3750,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3747\/revisions\/3750"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3747"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3747"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3747"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}