{"id":3810,"date":"2012-01-30T08:00:49","date_gmt":"2012-01-30T07:00:49","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=3810"},"modified":"2012-01-30T09:21:08","modified_gmt":"2012-01-30T08:21:08","slug":"co-pic-z-najwieksza-przyjemnoscia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/01\/30\/co-pic-z-najwieksza-przyjemnoscia\/","title":{"rendered":"Co pi\u0107 z najwi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015bci\u0105"},"content":{"rendered":"

M\u00f3j ulubiony autor kulinarny Anthelme Brillat-Savarin nie nale\u017ca\u0142 do osobnik\u00f3w wylewaj\u0105cych za ko\u0142nierz. Jego umi\u0142owanie wina mia\u0142o jednak podstawy naukowe. W dziele fundamentalnym dla gastronomii i smakoszy, kt\u00f3rego tytu\u0142\u00a0– „Fizjologia smaku” –\u00a0 zapowiada uczon\u0105 lektur\u0119 tak wyk\u0142ada o napojach:<\/p>\n

„Woda jest jedynym napojem, kt\u00f3ry naprawd\u0119 gasi pragnienie; dlatego mo\u017cemy j\u0105 pi\u0107 jedynie w ma\u0142ych ilo\u015bciach. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 innych likwor\u00f3w, kt\u00f3rych u\u017cywa cz\u0142owiek, to tylko paliatywy i gdyby by\u0142 poprzesta\u0142 na wodzie, nie powiedziano by o nim nigdy, \u017ce jednym z jego przywilej\u00f3w jest pi\u0107 nie czuj\u0105c pragnienia.
\nOrganizmy przyswajaj\u0105 napoje z najwi\u0119ksz\u0105 \u0142atwo\u015bci\u0105; ich dzia\u0142anie jest szybkie, ulga nast\u0119puje niemal natychmiast. Podajcie zm\u0119czonemu cz\u0142owiekowi pokarmy najbardziej tre\u015bciwe, b\u0119dzie jad\u0142 z trudem i zrazu nie zrobi\u0105 mu dobrze. Dajcie mu kieliszek wina albo w\u00f3dki, a natychmiast poczuje si\u0119 lepiej i zobaczycie, jak od\u017cyje.
\nT\u0119 teori\u0119 mog\u0119 wesprze\u0107 faktem do\u015b\u0107 godnym uwagi, o kt\u00f3rym wiem od mego siostrze\u0144ca, pu\u0142kownika Guignard, z natury niezbyt sk\u0142onnego do opowiada\u0144, prawdom\u00f3wnego wszak\u017ce ponad w\u0105tpliwo\u015b\u0107.
\nSta\u0142 on na czele oddzia\u0142u wracaj\u0105cego z obl\u0119\u017cenia Jafy; znajdowali si\u0119 ju\u017c w odleg\u0142o\u015bci kilku s\u0105\u017cni od miejsca, gdzie spodziewano si\u0119 wody, kiedy na drodze zobaczyli cia\u0142a kilku \u017co\u0142nierzy, kt\u00f3rzy zapewne wyprzedzili ich o dzie\u0144 marszu i padli z gor\u0105ca.
\nW\u015br\u00f3d ofiar tego pal\u0105cego klimatu znajdowa\u0142 si\u0119 pewien karabinier, kt\u00f3rego zna\u0142o wielu ludzi z oddzia\u0142u.
\nNie \u017cy\u0142 ju\u017c chyba od dwudziestu czterech godzin i mia\u0142 od nieustaj\u0105cego \u017caru s\u0142onecznego twarz czarn\u0105 jak kruk.
\nKilku kamrat\u00f3w podesz\u0142o do karabiniera, czy to by spojrze\u0107 na niego po raz ostatni, czy \u017ceby odziedziczy\u0107 po nim to, co m\u00f3g\u0142 pozostawi\u0107 w spadku, i zdumia\u0142o si\u0119 widz\u0105c, \u017ce jeszcze nie ca\u0142kiem zesztywnia\u0142, a wok\u00f3\u0142 serca tli si\u0119 troch\u0119 ciep\u0142a.
\n„Dajcie mu kropl\u0119 w\u015bciek\u0142ego psa, powiedzia\u0142 weso\u0142ek z oddzia\u0142u; s\u0142owo daj\u0119, \u017ce je\u015bli nie zaw\u0119drowa\u0142 jeszcze daleko na tamtym \u015bwiecie, powr\u00f3ci, \u017ceby si\u0119 napi\u0107.”
\nW istocie, przy pierwszej \u0142y\u017cce trunku martwy otworzy\u0142 oczy; krzyk buchn\u0105\u0142 wok\u00f3\u0142, zacz\u0119to rozciera\u0107 mu skronie, dano mu jeszcze odrobin\u0119 do prze\u0142kni\u0119cia i po kwadransie przy pewnej pomocy potrafi\u0142 utrzyma\u0107 si\u0119 na o\u015ble.(…)<\/p>\n

\"\"<\/a>Wino, nap\u00f3j najmilszy ze wszystkich\u00a0– czy zawdzi\u0119czamy go Noemu, kt\u00f3ry pierwszy zasadzi\u0142 winn\u0105 latoro\u015bl, czy Bachusowi, kt\u00f3ry wyt\u0142oczy\u0142 sok z winogron\u00a0– si\u0119ga dzieci\u0119ctwa \u015bwiata(obok butelka z Kastylii-Leon, kt\u00f3rej zawarto\u015b\u0107\u00a0wywar\u0142a na mnie niebywa\u0142e wra\u017cenie); piwo za\u015b, kt\u00f3re przypisuje si\u0119 Ozyrysowi, narodzi\u0142o si\u0119 w czasach jeszcze odleglejszych; o tym, co by\u0142o wcze\u015bniej, nic pewnego nie wiemy.
\nWszyscy ludzie, nawet ci, kt\u00f3rych nazywamy dzikimi, po\u017c\u0105dali tak bardzo mocnych napoj\u00f3w, \u017ce potrafili je robi\u0107, jakkolwiek ograniczona by\u0142a ich wiedza.
\nKwasili mleko zwierz\u0105t domowych; wyciskali sok z rozmaitych owoc\u00f3w i korzeni, o kt\u00f3rych s\u0105dzili, \u017ce nadaj\u0105 si\u0119 do fermentacji; jako\u017c wsz\u0119dzie, gdzie napotka\u0107 mo\u017cna ludzi \u017cyj\u0105cych w spo\u0142eczno\u015bciach, posiadaj\u0105 oni mocne likwory: u\u017cywaj\u0105 ich przy ucztach, sk\u0142adaniu ofiar, \u015blubach, pogrzebach i tym wszystkim, co jest dla nich \u015bwi\u0119tem albo uroczysto\u015bci\u0105.
\nLudzie pili i opiewali wino przez wiele wiek\u00f3w, ani spodziewaj\u0105c si\u0119, \u017ce mo\u017cna z niego wydoby\u0107 ekstrakt stanowi\u0105cy o jego mocy; ale odk\u0105d Arabowie nauczyli nas sztuki destylowania, kt\u00f3r\u0105 odkryli, aby m\u00f3c wydzieli\u0107 zapach z kwiat\u00f3w, a zw\u0142aszcza z r\u00f3\u017cy, tak czczonej w ich pismach, pojawi\u0142a si\u0119 mo\u017cliwo\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia przyczyny owego szczeg\u00f3lnego podniecenia, jakie wywo\u0142uje wino, i jego dzia\u0142ania pobudzaj\u0105cego organy smaku; i tak krok po kroku odkryto alkohol, spirytus i w\u00f3dk\u0119.”<\/p>\n

I wprawdzie zas\u0142u\u017cony autor pija\u0142 r\u00f3\u017cne trunki, to jednak na pierwszym miejscu zawsze stawia\u0142 wino. A wod\u0119 traktowa\u0142 tak jak w przytoczonym tu pierwszym zdaniu. M\u0105dry to by\u0142 i wielce utalentowany cz\u0142owiek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

M\u00f3j ulubiony autor kulinarny Anthelme Brillat-Savarin nie nale\u017ca\u0142 do osobnik\u00f3w wylewaj\u0105cych za ko\u0142nierz. Jego umi\u0142owanie wina mia\u0142o jednak podstawy naukowe. W dziele fundamentalnym dla gastronomii i smakoszy, kt\u00f3rego tytu\u0142\u00a0– „Fizjologia smaku” –\u00a0 zapowiada uczon\u0105 lektur\u0119 tak wyk\u0142ada o napojach: „Woda jest jedynym napojem, kt\u00f3ry naprawd\u0119 gasi pragnienie; dlatego mo\u017cemy j\u0105 pi\u0107 jedynie w ma\u0142ych ilo\u015bciach. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3810"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3810"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3810\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3859,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3810\/revisions\/3859"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3810"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3810"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3810"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}