![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2012\/02\/Wino-z-Saint-Emilion.jpg\" "\\"OLYMPUS")
<\/a>W sklepie winiarskim pod moim mieszkaniem (mam to szcz\u0119\u015bcie czy jak twierdzi rodzina nieszcz\u0119\u015bcie, mieszka\u0107 nad jednym z lepszych w mie\u015bcie magazyn\u00f3w winiarskich) pojawi\u0142o si\u0119 wino, kt\u00f3re mi przypomnia\u0142o pobyt pod Bordeaux. W Chateaux Magnol sp\u0119dzi\u0142em wspania\u0142e dwa tygodnie s\u0142uchaj\u0105c wyk\u0142ad\u00f3w najlepszych tamtejszych enolog\u00f3w i winemaker\u00f3w. Codziennie te\u017c odbywali\u015bmy wycieczki po okolicznych chateaux by uczestniczy\u0107 w degustacjach i\u00a0– czasem\u00a0– przyjeciach organizowanych przez w\u0142a\u015bcicieli winnic. Mi\u0119dzy innymi odwiedzi\u0142em i Chateaux Peyreau. W\u00f3wczas jeszcze tutejsze wina nie mialy a\u017c takiej renomy jak dzi\u015b. Min\u0119\u0142o bowiem ponad dziesi\u0119\u0107 lat od momentu gdy pi\u0142em t\u0119 subteln\u0105 mieszank\u0119 merlota z cabernet franc. Wino zanim trafi\u0142o do butelek le\u017cakowa\u0142o w d\u0119bowych beczkach od 12 do 18 miesi\u0119cy. By\u0142o bardzo dobre. Nie by\u0142em jednak na tyle przewiduj\u0105cy, by kupi\u0107 wi\u0119kszy jego zapas gdy by\u0142o jeszcze w zasi\u0119gu mego portfela.\nTeraz gdy zobaczy\u0142em je w pi\u0119knej skrzynce w „moim” sklepie te\u017c nie wytrzyma\u0142em i kupi\u0142em. Ale rozs\u0105dnie\u00a0– jedn\u0105 butelk\u0119, by wypi\u0107 j\u0105 przy specjalnej okazji. Za t\u0119 sum\u0119 bowiem mog\u0119 naby\u0107 a\u017c sze\u015b\u0107 sztuk lubianego nadzwyczaj w moim domu primitivo z Puglii. Raz na jaki\u015b czas kusi mnie taka rozrzutno\u015b\u0107. Zw\u0142aszcza, \u017ce wino z Saint Emilion przypomina pi\u0119kne okolice Bordeaux. Tak pisze o tych terenach dziennikarka RFI\u00a0 Agnieszka Kumor:
\n„35 km na p\u00f3\u0142nocny-wsch\u00f3d od Bordeaux, mi\u0119dzy Libourne a Castillon-la-Bataille, przepi\u0119kne miasteczko Saint-Emilion g\u00f3ruje na p\u00f3\u0142nocnym wzniesieniu doliny rzeki Dordogne. Ju\u017c z daleka wida\u0107 jego charakterystyczn\u0105 wie\u017c\u0119 dzwonnicz\u0105, g\u00f3ruj\u0105c\u0105 nad wydr\u0105\u017conym w skale wapiennej ko\u015bcio\u0142em.
\nTa prawdziwa per\u0142a regionu Akwitanii zaliczona zosta\u0142a przed dziesi\u0119ciu laty wraz z otaczaj\u0105cymi j\u0105 winnicami do \u015awiatowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO.
\nSaint-Emilion ze swymi apelacjami satelickimi zajmuje prawy brzeg Dordogne, a klimat jest tu ostrzejszy ni\u017c w reszcie departamentu. Wapienne, gliniasto-wapienne i piaszczysto-wapienne pod\u0142o\u017ce pokrywaj\u0105ce dno doliny lub jej wzniesienia sprzyja uprawie szczep\u00f3w merlot i cabernet franc. Niekt\u00f3rzy winiarze, dysponuj\u0105cy \u017cwirowato-piaszczystym pod\u0142o\u017cem (charakterystycznym raczej dla okr\u0119gu M\u00e9doc) uprawiaj\u0105 cabernet sauvignon, ale jest on tu raczej rzadko\u015bci\u0105.
\nZiemia jest tu na wag\u0119 z\u0142ota, a niewielkie, licz\u0105ce poni\u017cej trzydziestu hektar\u00f3w winnice przestrzegaj\u0105 ostrych zasad apelacji. Wina z Saint-Emilion dziel\u0105 si\u0119 na dwie grupy: AOC Saint-Emilion i AOC Saint-Emilion Grand Cru (szlachetne szczepy). W \u0142onie tej drugiej grupy, w roku 1954 postanowiono stworzy\u0107 presti\u017cow\u0105 klasyfikacj\u0119, dziel\u0105c je na: premiers grands crus class\u00e9s, grands crus class\u00e9s i grands crus. Te z posiad\u0142o\u015bci, kt\u00f3re znalaz\u0142y si\u0119 poza tym podzia\u0142em, walcz\u0105 oczywi\u015bcie o do\u0142\u0105czenie do klubu, co w du\u017cej mierze kszta\u0142tuje ceny.
\nCo dziesi\u0119\u0107 lat wina poddawane s\u0105 nowej weryfikacji, fluktuacja mi\u0119dzy grupami jest do\u015b\u0107 cz\u0119sta.
\nTutejsze wina maj\u0105 pi\u0119kn\u0105 barw\u0119 owocu granatu lub rubinu, s\u0105 bogate w aromaty, aksamitne, kr\u0105g\u0142e, o d\u0142ugim posmaku i lekkich taninach.
\nMi\u0119sisty merlot daje im materi\u0119, finezyjny cabernet franc elegancj\u0119. Ich dozowanie (assemblage) podlega niemal alchemicznym zasadom. To wina o du\u017cym potencjale le\u017cakowania. Zmiany ksi\u0119\u017cyca, nawo\u017cenie kompostem i p\u0142odozmian pozwalaj\u0105cy na utrzymanie wysokiej jako\u015bci gleby, r\u0119czne zbiory, selekcja gron, cz\u0119\u015bciowe dojrzewanie w nowych beczkach d\u0119bowych, a cz\u0119\u015bciowe w kadziach z inoxu daj\u0105 wina eleganckie, pe\u0142ne owocu, o d\u0142ugim finale, ciekawe ju\u017c w m\u0142odo\u015bci, o dobrych perspektywach le\u017cakowania.”<\/p>\n
Dzi\u015b o wina z Chateaux Peyreau staraj\u0105 si\u0119 mi\u0142o\u015bnicy tego trunku nie tylko w dalekiej Polsce ale nawet we Francji trudno pojedyncz\u0105 butelk\u0119 dosta\u0107 po nie rujnuj\u0105cej cenie. Mnie si\u0119 uda\u0142o i czekam teraz na w\u0142a\u015bciwy moment, by j\u0105 otworzy\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u00a0 W sklepie winiarskim pod moim mieszkaniem (mam to szcz\u0119\u015bcie czy jak twierdzi rodzina nieszcz\u0119\u015bcie, mieszka\u0107 nad jednym z lepszych w mie\u015bcie magazyn\u00f3w winiarskich) pojawi\u0142o si\u0119 wino, kt\u00f3re mi przypomnia\u0142o pobyt pod Bordeaux. W Chateaux Magnol sp\u0119dzi\u0142em wspania\u0142e dwa tygodnie s\u0142uchaj\u0105c wyk\u0142ad\u00f3w najlepszych tamtejszych enolog\u00f3w i winemaker\u00f3w. Codziennie te\u017c odbywali\u015bmy wycieczki po okolicznych chateaux by […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3877"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3877"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3877\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3880,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3877\/revisions\/3880"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3877"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3877"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3877"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}