{"id":3896,"date":"2012-02-06T08:00:44","date_gmt":"2012-02-06T07:00:44","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=3896"},"modified":"2012-02-06T08:16:38","modified_gmt":"2012-02-06T07:16:38","slug":"cesarskie-okruszki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/02\/06\/cesarskie-okruszki\/","title":{"rendered":"Cesarskie okruszki"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Kaiserschmarrn to nie bylejakie okruszki<\/em><\/p>\n

Spo\u015br\u00f3d austriackich deser\u00f3w lubi\u0119 najbardziej strudel jab\u0142kowy czyli apfelstrudel. Zw\u0142aszcza je\u015bli s\u0105 do niego u\u017cyte winne i kwaskowate jab\u0142uszka. W\u00f3wczas mo\u017ce by\u0107 nawet\u00a0 przes\u0142odzony\u00a0– jak na m\u00f3j gust\u00a0– sos waniliowy.<\/p>\n

Na drugim miejscu stawiam co\u015b niezwykle prostego: okruszki z cesarskiego sto\u0142u. Kaiserschmarrn\u00a0\u00a0– bo taka jest nazwa tego przysmaku – jest jednym z najbardziej popularnych deser\u00f3w regionu austrow\u0119gierskiego. Trudno znale\u017a\u0107 jednoznaczne t\u0142umaczenie s\u0142owa kaiserschmarrn<\/em> . Keiser<\/em> oznacza imperatora b\u0105d\u017a cesarza, jednak schmarrn<\/em> ma wiele t\u0142umacze\u0144 – od s\u0142\u00f3w „ba\u0142agan”, „nieporz\u0105dek” do nawet do\u015b\u0107 obra\u017aliwych zwrot\u00f3w.<\/p>\n

\u00a0\u00a0 W Polsce przyj\u0119to chyba najbardziej odpowiednie okre\u015blenie tego deseru i nawi\u0105zuj\u0105ce do formy jego podania:\u00a0\u00a0 „Okruszki cesarza”. Te okruszki za\u015b to puszysty omlet sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z jaj, cukru, wanilii, mleka oraz m\u0105ki z rodzynkami namoczonymi w rumie. Sma\u017cy si\u0119 go na ma\u015ble do momentu, a\u017c sk\u00f3rka lekko skarmelizuje si\u0119. Przed podaniem plaster omleta rwie si\u0119 na kawa\u0142eczki i obsypuje obficie \u00a0cukrem pudrem. Najcz\u0119\u015bciej podawany jest \u00a0ten deser z owocowymi \u00a0sosami, b\u0105d\u017a\u00a0– najcz\u0119\u015bciej tradycyjnie – z ciep\u0142ym kompotem ze \u015bliwek.<\/p>\n

\u00a0\u00a0 Pochodzenie deseru nie jest ca\u0142kiem jasne. S\u0105 liczne wersje \u00a0i wiele zwi\u0105zanych \u00a0z nim opowie\u015bci. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 dotyczy \u00a0jednak\u00a0 cesarza Franciszka J\u00f3zefa. Jedna z tych opowie\u015bci g\u0142osi, i\u017c kucharz zdenerwowany op\u00f3\u017anieniami w przygotowywaniu cesarskiego posi\u0142ku (a trzeba doda\u0107, \u017ce Franciszek J\u00f3zef sp\u00f3\u017anie\u0144 nie tolerowa\u0142), gdy ko\u0144czy\u0142 \u00a0omlet z rodzynkami i gdy go przewraca\u0142, z\u0142ocisty, pulchny kr\u0105\u017cek \u00a0rozpad\u0142 si\u0119. Nie maj\u0105c innego wyj\u015bcia i ryzykuj\u0105c posad\u0119 szef kuchni \u00a0u\u0142o\u017cy\u0142 na talerzu kawa\u0142ki omleta i obficie posypa\u0142 je cukrem pudrem maskuj\u0105c wypadek.\u00a0 Poda\u0142 Najja\u015bniejszemu Panu ow\u0105 ruin\u0119 omleta i pe\u0142en trwogi oczekiwa\u0142 na wyrok. Omlet cesarzowi zasmakowa\u0142 i dzi\u0119ki temu sta\u0142 si\u0119 s\u0142ynny w ca\u0142ej Austrii. A potem i w innych krajach. Ja np. (cho\u0107 \u00a0nie jestem z cesarskiej rodziny) pozna\u0142em smak tego smako\u0142yka w Po\u0142udniowym Tyrolu zwanym te\u017c po w\u0142osku Alto Adige. Od tej pory robi\u0119 go czasem – zw\u0142aszcza gdy s\u0105 w domu dzieci – na wiejskie\u00a0\u015bniadania.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kaiserschmarrn to nie bylejakie okruszki Spo\u015br\u00f3d austriackich deser\u00f3w lubi\u0119 najbardziej strudel jab\u0142kowy czyli apfelstrudel. Zw\u0142aszcza je\u015bli s\u0105 do niego u\u017cyte winne i kwaskowate jab\u0142uszka. W\u00f3wczas mo\u017ce by\u0107 nawet\u00a0 przes\u0142odzony\u00a0– jak na m\u00f3j gust\u00a0– sos waniliowy. Na drugim miejscu stawiam co\u015b niezwykle prostego: okruszki z cesarskiego sto\u0142u. Kaiserschmarrn\u00a0\u00a0– bo taka jest nazwa tego przysmaku – jest […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3896"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3896"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3896\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3898,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3896\/revisions\/3898"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3896"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3896"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3896"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}