{"id":3986,"date":"2012-02-24T08:00:30","date_gmt":"2012-02-24T07:00:30","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=3986"},"modified":"2012-02-24T09:43:46","modified_gmt":"2012-02-24T08:43:46","slug":"mapa-polskich-serow-pisana-brzuchem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/02\/24\/mapa-polskich-serow-pisana-brzuchem\/","title":{"rendered":"Mapa polskich ser\u00f3w pisana Brzuchem"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>D\u0142ugo czeka\u0142em na ten numer „Czasu Wina” ale wreszcie do mnie dotar\u0142. Jest w nim arcyciekawy wywiad z naszym blogowym przyjacielem czyli Brzuchem. W rozmowie z winiarskim dwumiesi\u0119cznikiem Brzucho wyst\u0119puje pod pseudonimem Eugeniusz Mientkiewicz\u00a0 ale pi\u0119kne zdj\u0119cie pozwala go zidentyfikowa\u0107. Drugim znakiem pozwalaj\u0105cym go zidentyfikowa\u0107 jest g\u0142\u0119boka znajomo\u015b\u0107 tematyki polskich ser\u00f3w zagrodowych. To pasja Brzucha i wielka zas\u0142uga. Wszyscy mi\u0142o\u015bnicy ser\u00f3w winni mu s\u0105 wdzi\u0119czno\u015b\u0107.
\nPrzytocz\u0119 par\u0119 zda\u0144 z tego wywiadu i zach\u0119cam do lektury ca\u0142o\u015bci. Na pytanie o nasze sery na tle zagranicznej konkurencji czytamy:
\n„Oczywi\u015bcie, \u017ce mo\u017cemy konkurowa\u0107! Czy prze\u015bcign\u0105\u0107, to ju\u017c raczej w\u0105tpi\u0119. Nie jeste\u015bmy narodem serowar\u00f3w. Niekt\u00f3re techniki jednak wyra\u017anie przypad\u0142y nam do gustu i rozwin\u0119li\u015bmy je bardzo tw\u00f3rczo, chocia\u017cby twarogi i sery \u015bwie\u017ce. Przyznaj\u0105 to nawet takie tuzy jak W\u0142osi i Francuzi. Mamy \u015bwietne mleko, jego smak a\u017c kipi z ser\u00f3w. Produkujemy delikatne twaro\u017cki, suszone gom\u00f3\u0142ki, dojrzewaj\u0105ce serki maczane w kawie zbo\u017cowej czy kiszon\u0105 ricott\u0119. No i nie ma chyba drugiego narodu, kt\u00f3ry by z takim zapa\u0142em w\u0119dzi\u0142, suszy\u0142, odymia\u0142, przesma\u017ca\u0142.
\nA do jakich ser\u00f3w zagrodowych t\u0119skni\u0119? Do bachanowskiego od Thomasa Nottera, do herbowych od Ziemianina, do frontiery blue, do \u0142omnickich, do praslickich, do twarogu od Pilcha, do suchego zago\u0144skiego, do cheddara z W\u0105wolnicy, do \u0142agodnej goudy od Wa\u0144czyka, do ostrych, dojrza\u0142ych od Purga\u0142a albo arcydelikatnych kozich z Robaczkowa.
\nNie ma miejsca, gdzie ser\u00f3w by nie by\u0142o. Ca\u0142a Polska pe\u0142na jest serowarni, nierzadko mikroskopijnych. Czasami jest to kuchnia, czasami przybud\u00f3wka. Liczba takich serowych miejsc, o kt\u00f3rych ja wiem, idzie w setki. Do tego trzeba sobie wyobrazi\u0107, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 serowar\u00f3w robi po kilka typ\u00f3w sera, a to daje ju\u017c tysi\u0105ce trafie\u0144.
\nJak to wi\u0119c jest, \u017ce mamy tysi\u0105ce ser\u00f3w, a nie mo\u017cna ich kupi\u0107? Ma\u0142a skala produkcji. Najlepiej jest w\u0142a\u015bnie odnale\u017a\u0107 serowara i pojecha\u0107 do niego. Dobrym miejscem jest ka\u017cde, w kt\u00f3rym mo\u017cna ser posmakowa\u0107. Czyli jarmarki i festyny. Je\u015bli ju\u017c znamy ser i jego autora, mo\u017cemy zamawia\u0107 mailem lub telefonicznie. Wierz\u0119 poczcie, rzadko mnie zawodzi.
\nNajlepsi s\u0105 te\u017c najbardziej znanymi, tych akurat da si\u0119 odnale\u017a\u0107 w Internecie. Frontiera, Soko\u0142owska, Wa\u0144czyk, Praslity, Gr\u0105dzki… W produkcji przoduj\u0105 trzy regiony: Podlasie z Wi\u017cajnami, koryci\u0144skimi, narwia\u0144skimi i kilkoma mniejszymi, ale wybitnymi, oczywi\u015bcie Podhale z oscypkami, cho\u0107 g\u0142owa boli od ilo\u015bci podr\u00f3bek, i okolice Dolnego \u015al\u0105ska, z licznymi i wyj\u0105tkowo uzdolnionymi serowarami.”
\nA o k\u0142opotach ma\u0142ych serowarni Brzucho m\u00f3wi tak: „Nie da rady zr\u00f3wna\u0107 kogo\u015b, kto ma dwie krowy czy pi\u0119\u0107 k\u00f3z, z wielkim zak\u0142adem, i kaza\u0107 mu mie\u0107 szatni\u0119 dla personelu, osobne magazyny, mnogie i wyczerpuj\u0105ce badania, niestety r\u00f3wnie\u017c do\u015b\u0107 drogie.
\nBieda jest w tym, \u017ce urz\u0119dnik rozlicza i utrudnia, zamiast pomaga\u0107 znale\u017a\u0107 rozwi\u0105zanie. Gospodarz pr\u00f3cz uprawiania roli, hodowli, produkcji ser\u00f3w i tysi\u0105ca innych spraw, musi wype\u0142nia\u0107 sterty papier\u00f3w, kol\u0119dowa\u0107 po urz\u0119dach, broni\u0107 si\u0119 przed mandatami, po\u015bwi\u0119ca\u0107 czas na wcale nierzadkie kontrole. Sanepidy, skarb\u00f3wka i inne niewymienione z nazwy instytucje \u017ceruj\u0105 na niejednoznacznych przepisach i niewiedzy rolnika.”
\nTeraz lepiej zrozumiemy dlaczego tych ser\u00f3w nie mo\u017cna kupi\u0107 w naszych sklepach. No i – gdy ju\u017c na nie trafimy –\u00a0 s\u0105 drogie. Nied\u0142ugo b\u0119dzie wiosna. Zaczniemy w\u0119drowa\u0107 po kraju. Przed planowaniem ka\u017cdej podr\u00f3\u017cy warto si\u0119 zorientowa\u0107 czy na naszej drodze (lub tu\u017c obok) znajdzie si\u0119 jaka\u015b zagrodowa serowarnia. W\u00f3wczas to b\u0119dzie smaczna podr\u00f3\u017c!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

D\u0142ugo czeka\u0142em na ten numer „Czasu Wina” ale wreszcie do mnie dotar\u0142. Jest w nim arcyciekawy wywiad z naszym blogowym przyjacielem czyli Brzuchem. W rozmowie z winiarskim dwumiesi\u0119cznikiem Brzucho wyst\u0119puje pod pseudonimem Eugeniusz Mientkiewicz\u00a0 ale pi\u0119kne zdj\u0119cie pozwala go zidentyfikowa\u0107. Drugim znakiem pozwalaj\u0105cym go zidentyfikowa\u0107 jest g\u0142\u0119boka znajomo\u015b\u0107 tematyki polskich ser\u00f3w zagrodowych. To pasja Brzucha […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3986"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3986"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3986\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3989,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3986\/revisions\/3989"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3986"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3986"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3986"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}