Z najdawniejszych czas\u00f3w, do kt\u00f3rych mog\u0119 si\u0119gn\u0105\u0107 pami\u0119ci\u0105, wy\u0142ania si\u0119 Bar Mleczny Mirowski. Sama nazwa wskazuje jego adres. Ten lokal s\u0142yn\u0105cy z ruskich i gryczanej ze skwarkami oraz kefirem mie\u015bci\u0142 si\u0119 – w czasach minionych i zwanych trzema literkami: PRL – obok hali bokserskiej Gwardii.
\nPo zmianie ustroju z demokracji ludowej na jeszcze bardziej demokratyczny zamieniono tak\u017ce bary mleczne na lokale znacznie bardziej ekskluzywne. Tak by\u0142o i tu.
\nRzadko bywam zadowolony gdy lubiane przeze mnie restauracje zmieniaj\u0105 szyldy i kuchnie. Tym razem by\u0142o inaczej. Zamiana w\u0142oskiej przesympatycznej knajpki „Mille Gusti” na polsk\u0105 „Rozpust\u0119” wcale mnie nie rozsierdzi\u0142a. Wprawdzie „Mille Gusti” nale\u017ca\u0142o do moich ulubionych w\u0142oskich knajpek ale\u00a0– prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c\u00a0– podobnych lokali na tym poziomie jest w Warszawie kilkana\u015bcie. A polskich brak! I to by\u0142 pierwszy pow\u00f3d, dzi\u0119ki kt\u00f3remu nie zmartwi\u0142a mnie ta metamorfoza.
\nGdy wreszcie z w\u0142asnej i nieprzymuszonej woli dotar\u0142em na Elektoraln\u0105 zasta\u0142em w lokalu spor\u0105 grup\u0119 biesiadnik\u00f3w, odzianych w ciemne stroje, siedz\u0105cych przy zestawionych razem stolikach i zaj\u0119tych rozmow\u0105 o dziadku, kt\u00f3rego w\u0142a\u015bnie odprowadzili na cmentarz. To by\u0142a stypa.
\n„Rozpusta” nie jest przesadnie du\u017cym lokalem ale 25 biesiadnik\u00f3w nie zaj\u0119\u0142o ca\u0142ej restauracji. Usiedli\u015bmy wi\u0119c przy jednym z wolnych stolik\u00f3w maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce dwoje kelner\u00f3w obs\u0142uguj\u0105cych \u017ca\u0142obnik\u00f3w znajdzie chwil\u0119, by zaj\u0105\u0107 si\u0119 i nami.
\nNie czekali\u015bmy ani chwili na kart\u0119 a i p\u00f3\u017cniej przek\u0105ski oraz dania dostarczane by\u0142y na nasz stolik we w\u0142a\u015bciwym rytmie. \u015awiadczy to dobrze o profesjonalizmie\u00a0 zar\u00f3wno kucharzy jak i kelner\u00f3w.
\nTutejsze menu nie jest przesadnie rozbudowane (ale za to co pewien czas radykalnie przebudowywane) dzi\u0119ki czemu mieli\u015bmy pewno\u015b\u0107, \u017ce zamawiane przez nas dania s\u0105 \u015bwie\u017co robione, a nie \u017ce wyczekiwa\u0142y gotowe w lod\u00f3wce lub zamra\u017carce na rozmro\u017cenie, odgrzanie lub dogotowanie\u00a0– co bywa bardzo cz\u0119stym obyczajem (i konieczno\u015bci\u0105) w restauracjach chwal\u0105cych si\u0119 setk\u0105 pozycji.
\nGdy patrz\u0105c na wnoszone i podawane \u017ca\u0142obnikom dania nasz apetyt si\u0119ga\u0142 ju\u017c zenitu mogli\u015bmy zaj\u0105\u0107 si\u0119 w\u0142asnymi przek\u0105skami. Pasztet z g\u0119si ze \u015bliwk\u0105 w\u0119gierk\u0105 ozdobiony pi\u0119knie jagodami \u017curawin da\u0142 nam sygna\u0142, \u017ce szef kuchni zna si\u0119 na swoim rzemio\u015ble. Podobnie \u015bled\u017a ba\u0142tycki w trzech smakach. Zw\u0142aszcza dotyczy to smaku miodowego\u00a0– to by\u0142o cudowne!
\nTroch\u0119 rozczarowania dostarczy\u0142 ros\u00f3\u0142 z kaczki z dodatkiem makaronu zio\u0142owego. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c by\u0142 do\u015b\u0107 nijaki. I do tego niezbyt gor\u0105cy. A to\u00a0– moim zdaniem\u00a0– wada nie do wybaczenia.
\n\u017badnych narzeka\u0144 by\u0107 nie mo\u017ce natomiast przy daniach g\u0142\u00f3wnych: sandacz z sosem limonowo-mi\u0119towym w towarzystwie warzyw i ziemniak\u00f3w z koperkiem, makaron z pol\u0119dwic\u0105 wo\u0142ow\u0105 i borowikami oraz gicz jagni\u0119ca na czarnym risotto zas\u0142ugiwa\u0142y na najwy\u017csze pochwa\u0142y. Sandacz by\u0142 usma\u017cony na chrupko lecz pod skorupk\u0105 by\u0142 wilgotny\u00a0 a mi\u0119so ryby by\u0142o delikatne i pachn\u0105ce pysznym sosem. Warzywa nie rozgotowane czyli zgodnie z obecnymi trendami al dente. Ziemniaki pachn\u0105ce koperkiem przywodzi\u0142y na my\u015bl lato na wsi, do kt\u00f3rego zd\u0105\u017cyli\u015bmy si\u0119 ju\u017c st\u0119skni\u0107.
\nPodobny poemat m\u00f3g\u0142bym napisa\u0107 te\u017c o makaronie z pol\u0119dwic\u0105 i borowikami ale musz\u0119 zachowa\u0107 s\u0142owa najwy\u017cszej pochwa\u0142y dla jagni\u0119cej giczki. Tak delikatnego mi\u0119sa, rozp\u0142ywaj\u0105cego si\u0119 w ustach, nie jad\u0142em od dawna. Zrozumia\u0142em, \u017ce ju\u017c to danie uzasadnia wystarczaj\u0105co nazw\u0119 restauracji. To by\u0142a prawdziwa rozpusta. A jeszcze przed nami by\u0142y desery: torcik bezowy z owocami i fondaty (male\u0144kie sufletowe babeczki) z p\u0142ynn\u0105 czekolad\u0105 czyli ukoronowanie obiadu.
\n\u017beby obraz „Rozpusty” nie by\u0142 nadmiernie r\u00f3\u017cowy i zbyt obficie polukrowany musz\u0119 do tej beczki miodu doda\u0107 odrobin\u0119 dziegciu. Do posi\u0142ku zwykle zamawiamy\u00a0 wod\u0119 mineraln\u0105 z plasterkiem cytryny i sok z czarnej porzeczki. Wod\u0119 trudno zepsu\u0107 a i sok zdawa\u0142o by si\u0119 nie mo\u017ce odebra\u0107 apetytu. Tym razem jednak zamiast zwyk\u0142ego soku dostali\u015bmy p\u0142yn w fioletowym kolorze pachn\u0105cy bardzo intensywnie okropnymi landrynkami i smakuj\u0105cy podobnie. Na szcz\u0119\u015bcie nie wyp\u0142oszy\u0142o to nas z lokalu. Dzi\u0119ki temu mogli\u015bmy si\u0119 delektowa\u0107 tym co wy\u017cej\u00a0 opisa\u0142em.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Z najdawniejszych czas\u00f3w, do kt\u00f3rych mog\u0119 si\u0119gn\u0105\u0107 pami\u0119ci\u0105, wy\u0142ania si\u0119 Bar Mleczny Mirowski. Sama nazwa wskazuje jego adres. Ten lokal s\u0142yn\u0105cy z ruskich i gryczanej ze skwarkami oraz kefirem mie\u015bci\u0142 si\u0119 – w czasach minionych i zwanych trzema literkami: PRL – obok hali bokserskiej Gwardii. Po zmianie ustroju z demokracji ludowej na jeszcze bardziej demokratyczny […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4069"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4069"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4069\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4081,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4069\/revisions\/4081"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4069"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4069"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4069"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}