\u0179r\u00f3d\u0142a historyczne m\u00f3wi\u0105, \u017ce kawior jadano ju\u017c w czasach staro\u017cytnych. By\u0142 on w\u00f3wczas po\u017cywieniem ubogich rybak\u00f3w, kt\u00f3rzy zjadali to czego bogaci nie chcieli. Posilali si\u0119 wi\u0119c ikr\u0105 \u0142ososi i jesiotr\u00f3w, kt\u00f3re dostarczali na sto\u0142y cesarzy rzymskich i patrycjuszy. Jesiotr w tamtych czasach uwa\u017cany by\u0142 za wyj\u0105tkowy smako\u0142yk, a cesarz Sewerus zajada\u0142 si\u0119 jego mi\u0119sem w zapachu \u015bwie\u017cych p\u0142atk\u00f3w r\u00f3\u017c i przy d\u017awi\u0119kach subtelnej muzyki flet\u00f3w.<\/p>\n
Najwi\u0119ksze i najszlachetniejsze ryby jesiotrowate: jesiotr, siewriuga i bie\u0142uga \u017cyj\u0105 u uj\u015bcia Wo\u0142gi do Morza Kaspijskiego. Stamt\u0105d te\u017c od wiek\u00f3w pochodzi wi\u0119kszo\u015b\u0107 kawioru, kt\u00f3rym zajadaj\u0105 si\u0119 smakosze ca\u0142ego \u015bwiata.<\/p>\n
Ikra kaspijskich ryb by\u0142a przysmakiem Rosjan. Jedzono j\u0105 w postaci \u015bwie\u017cej (kawior mo\u017cna przechowywa\u0107 w puszkach b\u0105d\u017a szklanych s\u0142ojach przez 8\u00a0– 10 miesi\u0119cy) lub prasowanej. Kawior prasowany zabierany by\u0142 przez rosyjskich podr\u00f3\u017cnik\u00f3w, handlarzy, \u017co\u0142nierzy w\u0119druj\u0105cych tygodniami i potrzebuj\u0105cych kalorycznych i od\u017cywczych pokarm\u00f3w nie psuj\u0105cych si\u0119 i \u0142atwych w przewo\u017ceniu.<\/p>\n
Wielbicielem kawioru by\u0142 car Piotr Wielki. A \u017ce by\u0142 to cz\u0142owiek szczodry obdarowywa\u0142 swych kr\u00f3lewskich kuzyn\u00f3w w ca\u0142ej Europie tym, co mia\u0142 najlepszego. Pewnego razu dosta\u0142 kawiorow\u0105 przesy\u0142k\u0119 od rosyjskiego cara, kt\u00f3ry chcia\u0142 w ten spos\u00f3b ufetowa\u0107 m\u0142odocianego francuskiego monarch\u0119, zaledwie kilkunastoletni Ludwik XV. Podarunek przywi\u00f3z\u0142 specjalny pose\u0142. Ikra jesiotra by\u0142a przed wys\u0142aniem posolona i zapakowana w rolowane p\u0142\u00f3tno. Tak zapakowany kawior przed transportem zakopywano na pewien czas w ziemi jak najbli\u017cej wybrze\u017ca Morza Kaspijskiego. Ziemia ta bowiem mia\u0142a konserwuj\u0105ce moce dzi\u0119ki du\u017cemu st\u0119\u017ceniu boraksu.<\/p>\n
Podczas przyj\u0119cia w Wersalu z\u0142ot\u0105, specjalnie do tego celu przeznaczon\u0105 a do\u0142\u0105czon\u0105 do przesy\u0142ki, \u0142y\u017ceczk\u0105 podano Ludwikowi przysmak. Ch\u0142opiec prze\u0142kn\u0105\u0142 ziarenka kawioru i niemal natychmiast zwr\u00f3ci\u0142 je na dywan, wprost pod nogi towarzysz\u0105cych mu dworzan i rosyjskiego pos\u0142a.<\/p>\n
Kolejny „najazd” kawioru na stolic\u0119 Francji nast\u0105pi\u0142 w czasach, gdy so\u0142daci i oficerowie cara Aleksandra znale\u017ali si\u0119 w Pary\u017cu po zwyci\u0119stwie nad Napoleonem. Rosjanie nie potrafili ucztowa\u0107 bez kawioru. Zacz\u0119li wi\u0119c go sprowadza\u0107 z ojczyzny.<\/p>\n
W czasach Rewolucji Pa\u017adziernikowej dwaj bracia z rodziny bogatych przemys\u0142owc\u00f3w zajmuj\u0105cych si\u0119 wydobyciem ropy naftowej spod Morza Kaspijskiego, znale\u017ali si\u0119 na paryskim bruku. Ich celem by\u0142y studia\u00a0– jednego na wydziale prawa, drugiego medycyny. Nosili znane do dzi\u015b nazwisko\u00a0– Petrosjan.\u00a0 Rosyjsko-ormia\u0144skie pochodzenie spowodowa\u0142o, \u017ce dziel\u0105c\u00a0sw\u00f3j czas mi\u0119dzy nauk\u0119 i balowanie, te\u017c odczuli siln\u0105 t\u0119sknot\u0119 za kawiorem. I uznali, \u017ce rewolucja im w tym zbo\u017cnym dziele nie przeszkodzi. Rosja zrujnowana i zag\u0142odzona potrzebowa\u0142a z\u0142ota i obcych walut. Bracia Petrosjan mogli to ojczy\u017anie zapewni\u0107. W zamian za\u017c\u0105dali kawioru. A nawet wi\u0119cej\u00a0– domagali si\u0119 wy\u0142\u0105czno\u015bci w handlu t\u0105 z\u0142otodajn\u0105 ikr\u0105.<\/p>\n
Do dzi\u015b firma Petrosjan jest czo\u0142owym francuskim importerem kawioru z Rosji. Na pocz\u0105tku niedosz\u0142y prawnik i niepraktykuj\u0105cy medyk uruchomili swoje stoisko na wielkiej mi\u0119dzynarodowej wystawie gastronomicznej zorganizowanej w paryskim Grand Palais. Stoisko wyposa\u017cone by\u0142o w du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107… spluwaczek. Francuzi bowiem na og\u00f3\u0142 reagowali na smak kawioru tak jak ich monarcha przed dwustu laty. Za darmo rozdawany smako\u0142yk wpychali du\u017cymi \u0142y\u017ckami do ust\u00a0– by niemal natychmiast go wypluwa\u0107… Znale\u017ali si\u0119 jednak i tacy, kt\u00f3rzy rozsmakowali si\u0119 w ikrze.<\/p>\n
Kawior by\u0142 i jest towarem bardzo drogim. I to wystarczy\u0142o by firma Petrosjan rozwin\u0119\u0142a si\u0119, dotrwa\u0142a do naszych czas\u00f3w i wzbogaci\u0142a obu sprytnych emigrant\u00f3w i par\u0119 pokole\u0144 ich potomk\u00f3w.<\/p>\n
Dzi\u015b kawior jest symbolem luksusu. A cena jego nie tylko, \u017ce nie spada, ale wr\u0119cz ro\u015bnie. Wszystko za\u015b za przyczyn\u0105 bandyckiej eksploatacji nieszcz\u0119snych jesiotr\u00f3w, bie\u0142ug i siewriug, wysychania Morza Kaspijskiego i …rosyjskiej mafii, kt\u00f3ra zajmuje si\u0119 jak dawniej dwaj Ormianie, kupowaniem i sprzeda\u017c\u0105 kawioru. Pilnuj\u0105c zw\u0142aszcza by nadal by\u0142 on w cenie z\u0142ota.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u0179r\u00f3d\u0142a historyczne m\u00f3wi\u0105, \u017ce kawior jadano ju\u017c w czasach staro\u017cytnych. By\u0142 on w\u00f3wczas po\u017cywieniem ubogich rybak\u00f3w, kt\u00f3rzy zjadali to czego bogaci nie chcieli. Posilali si\u0119 wi\u0119c ikr\u0105 \u0142ososi i jesiotr\u00f3w, kt\u00f3re dostarczali na sto\u0142y cesarzy rzymskich i patrycjuszy. Jesiotr w tamtych czasach uwa\u017cany by\u0142 za wyj\u0105tkowy smako\u0142yk, a cesarz Sewerus zajada\u0142 si\u0119 jego mi\u0119sem w […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=41"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=41"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=41"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=41"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}