Od dawna kocham czesk\u0105 literatur\u0119. Znam niemal na pami\u0119\u0107 Szwejka, stale si\u0119gam po\u00a0 Karela Czapka np. cudowne „Listy z podr\u00f3\u017cy”, podobnie z ksi\u0105\u017ckami Kundery czy Hrabala. A ostatnio moim ulubionym czeskim pisarzem zosta\u0142 Mariusz Szczygie\u0142\u00a0– prawdziwy, szczery Polak ale o czeskiej mentalno\u015bci. I te\u017c zakochany w czeskim poczuciu humoru i\u00a0sposobie my\u015blenia\u00a0ludzi znad We\u0142tawy. Polecam – zw\u0142aszcza\u00a0wszystkim smutasom – ksi\u0105\u017ceczk\u0119 Mariusza Szczyg\u0142a „Laska nebeska”.\u00a0 Sam czyta\u0142em j\u0105\u00a0cz\u0119sto p\u0142acz\u0105c… \u00a0ze \u015bmiechu.Ksi\u0105\u017ceczka jest zbiorem felieton\u00f3w pisanych z my\u015bl\u0105 o wybranych a wa\u017cnych ksi\u0105\u017ckach czeskich pisarzy.\u00a0Aby zach\u0119ci\u0107 smakoszy do tej lektury przytocz\u0119 ma\u0142y acz wielce stosowny i smakowity fragment:
\n„Dziesi\u0119\u0107 lat temu pan Krzysztof Zajdel, nauczyciel z Wilkszyna, dosta\u0142 od urz\u0119duj\u0105cego prezydenta Havla przepis na kurczaka.
\nPostanowi\u0142 wyda\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 „101 potraw znanych osobisto\u015bci z Polski i ze \u015bwiata” i zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 do r\u00f3\u017cnych s\u0142aw. „Sam pan wie, jak to jest, kiedy pisze kto\u015b z wiejskiej szk\u00f3\u0142ki do osoby znanej” – wyzna\u0142, kiedy poprosi\u0142em o szczeg\u00f3\u0142y. „Napisa\u0142em do prezydenta Rosji, Ukrainy, Bia\u0142orusi, bo moim marzeniem by\u0142o pokazanie, \u017ce jeste\u015bmy normalnymi lud\u017ami, \u017ce przy stole wszyscy mog\u0105 usi\u0105\u015b\u0107. Z tych os\u00f3b jedynie prezydent Czech mi odpisa\u0142. Taki np. ju\u017c nie prezydent, ale znany aktor Pierce Brosnan odpisa\u0142 (to znaczy jaki\u015b jego sekretarz), \u017ce mog\u0119 kupi\u0107 koszulk\u0119 z jego portretem lub zdj\u0119cie (za jak\u0105\u015b znaczn\u0105 kwot\u0119), a autograf aktora dostan\u0119 w specjalistycznych sklepach.”
\nKurczaka a la Havel (kt\u00f3rego prezydent sam wymy\u015bli\u0142) przygotowuje si\u0119 tak: ptaka dzielimy na cztery cz\u0119\u015bci, nacieramy smalcem i solimy. Pieczemy w piekarniku 20 – 30 minut. Z szyjki i skrzyde\u0142ek gotujemy odrobin\u0119 bulionu. Bulion mieszamy ze szklank\u0105 bia\u0142ego wina, dwiema \u0142y\u017ckami miodu, dwiema \u0142y\u017ckami sosu sojowego, majerankiem, oregano, pieprzem, weget\u0105 i \u0142y\u017ceczk\u0105 mielonego imbiru. Do tak powsta\u0142ego sosu dodajemy posiekane dwie papryczki chilli. Sosem polewamy podpieczonego kurczaka i wk\u0142adamy zn\u00f3w do piekarnika, \u017ceby si\u0119 dopiek\u0142.”
\nW tym fragmencie nie ma wprawdzie nic do \u015bmiechu ale do smutku te\u017c nie. A Vaclaw Havel prezentuje si\u0119 jako cz\u0142owiek sympatyczny i nie tak zarozumia\u0142y jak jaki\u015b ameryka\u0144ski aktor. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c akapity o kurczaku a la Havel by\u0142y jedynymi przy kt\u00f3rych nie r\u017ca\u0142em ze \u015bmiechu. Aby sprawdzi\u0107 moj\u0105 prawdom\u00f3wno\u015b\u0107 musicie\u00a0 si\u0119gn\u0105\u0107 po „Lask\u0119 nebesk\u0105”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Od dawna kocham czesk\u0105 literatur\u0119. Znam niemal na pami\u0119\u0107 Szwejka, stale si\u0119gam po\u00a0 Karela Czapka np. cudowne „Listy z podr\u00f3\u017cy”, podobnie z ksi\u0105\u017ckami Kundery czy Hrabala. A ostatnio moim ulubionym czeskim pisarzem zosta\u0142 Mariusz Szczygie\u0142\u00a0– prawdziwy, szczery Polak ale o czeskiej mentalno\u015bci. I te\u017c zakochany w czeskim poczuciu humoru i\u00a0sposobie my\u015blenia\u00a0ludzi znad We\u0142tawy. Polecam – […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4352"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4352"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4352\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4389,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4352\/revisions\/4389"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4352"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4352"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4352"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}