{"id":451,"date":"2008-03-18T08:00:55","date_gmt":"2008-03-18T07:00:55","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=451"},"modified":"2008-03-17T19:58:25","modified_gmt":"2008-03-17T18:58:25","slug":"espana-el-pais-de-los-100-quesos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2008\/03\/18\/espana-el-pais-de-los-100-quesos\/","title":{"rendered":"Espana el pais de los 100 quesos"},"content":{"rendered":"

Tyle to i ja zrozumia\u0142em po hiszpa\u0144sku. Ten pi\u0119kny tytu\u0142 wyra\u017cony w mowie Cervantesa oznacza i\u017c Hiszpania jest ojczyzn\u0105 stu ser\u00f3w. W por\u00f3wnaniu z s\u0105siedni\u0105 Francj\u0105 (oko\u0142o 400 ser\u00f3w) to niewiele. Lecz i tak spora to dawka pyszno\u015bci. Ale prawd\u0119 powiedziawszy ma\u0142o kto poza Hiszpanami wie o tym. Ja te\u017c nie wiedzia\u0142em, \u017ce poza znanym mi manchego jest jeszcze tyle do spr\u00f3bowania. Tym ch\u0119tniej wybra\u0142em si\u0119 na serow\u0105 orgi\u0119 czyli degustacj\u0119 12 z tej setki.<\/p>\n

\"mapa.jpg\"<\/p>\n

Zanim dotarli\u015bmy do sali degustacyjnej pawilonu numer 8 D musieli\u015bmy przej\u015b\u0107 obok stoisk z suszonymi szynkami, chorizo, oliwami, winami. Wszystko to kusi\u0142o: spr\u00f3buj, spr\u00f3buj, spr\u00f3buj. A tu trzeba by\u0142o wykaza\u0107 siln\u0105 wol\u0119 i nie ulec. Z nieskalanymi kubeczkami smakowymi i pustym \u017co\u0142\u0105dkiem nale\u017ca\u0142o stawi\u0107 czo\u0142a quesos.<\/p>\n

Tak jak wina polecaj\u0105 degustatorom enolodzy tak i sery maj\u0105 swoich znawc\u00f3w i fachowc\u00f3w. Naszym przewodnikiem po serach wystawianych na barcelo\u0144skich targach Alimentaria 08 by\u0142 don Enric Canut. Opowiada\u0142 o proponowanych nam serach z taka pasj\u0105 i znawstwem, \u017ce nie odpu\u015bcili\u015bmy ani jednego gatunku. I to mimo, i\u017c pod koniec degustacji, kt\u00f3ra trwa\u0142a p\u00f3\u0142torej godziny, byli\u015bmy najedzeni jak baki.<\/p>\n

Nasz serowarski cicerone dobiera\u0142 tez odpowiednie do ser\u00f3w wina co za ka\u017cdym razem pozwala\u0142o pozna\u0107 ich r\u00f3\u017cnorodne smaki. Pierwszy k\u0119s „na sucho” smakowa\u0142 zupe\u0142nie inaczej ni\u017c ten sam ser zwil\u017cony kilkoma kroplami wina.
\nAby nie trzyma\u0107 Was w niecierpliwo\u015bci podam nazwy i kr\u00f3ciute\u0144kie charakterystyki pr\u00f3bowanych ser\u00f3w. Mam te\u017c nadziej\u0119, \u017ce po tych targach (a uczestniczyli w nich tak\u017ce polscy handlowcy np. z sieci delikates\u00f3w „Piotr i Pawe\u0142”) znajda si\u0119 one i w naszych sklepach.<\/p>\n

Na pierwszy ogie\u0144 poszed\u0142 kozi twardy ser Murcia al Vino. Do tego czerwone wytrawne wino andaluzyjskie Moncloa ze szczep\u00f3w cabernet sauvignon i Sarah. To ser zdecydowanie kozim zapachu i smaku. Wino za\u015b pozwala smak ten zintensyfikowa\u0107 i d\u0142ugo czu\u0107 na podniebieniu.<\/p>\n

Tak\u017ce kozim serem jest Garrotxa. Ten by\u0142 mi\u0119kki i nawet lekko s\u0142odkawy. W tym przypadku andaluzyjskie wino – moim zdaniem – troch\u0119 „zag\u0142usza\u0142o” ten smak.<\/p>\n

Majorero te\u017c jest z koziego mleka. Ale ten ser jest bardzo twardy, bardzo ostry i mocno aromatyczny. Tu Moncloa by\u0142o ca\u0142kowicie na miejscu. Kropla tego wina podkre\u015bla\u0142a pikanteri\u0119 sera.<\/p>\n

Mahon-Menorca, pierwszy z podanych krowich ser\u00f3w, by\u0142 s\u0142ony i pikantny. Don Canut proponowa\u0142 do niego sherry ale ja zdecydowanie wola\u0142em Moncloa.<\/p>\n

Iberico to ser z mleka mieszanego (krowie, owcze i kozie). Bardzo delikatny, o subtelnym zapachu, nie wywo\u0142uj\u0105cy nadmiernych wra\u017ce\u0144. Czerwone wino nieco poprawi\u0142o rado\u015b\u0107 smakowania.<\/p>\n

Alt Urgell y Cerdana to \u0142agodny krowi ser, kt\u00f3rego \u0142agodno\u015b\u0107 dobrze wypada\u0142a w kontra\u015bcie ze s\u0142odkim ale o silnym aromacie sherry z winnicy Pedro Ximeneza.<\/p>\n

Torta del Casar to ser z owczego mleka. Jest p\u00f3\u0142p\u0142ynny, bardzo ostry i o niezwykle silnym zapachu. Mnie bardzo przypomina\u0142 zapach i smak limburgera. Popijany czerwonym winem \u0142agodnieje. Jest pyszny.<\/p>\n

Manchego jest znany w Polsce. To twardy i niezbyt ostry ( w kontra\u015bcie z Majorero) owczy ser dobrze funkcjonuj\u0105cy i z winem czerwonym i z sherry.<\/p>\n

Owcze Zamorrano jest do\u015b\u0107 ostre ale jego wo\u0144 \u0142agodzi zapach grzyb\u00f3w. Sk\u00f3rka sera pokryta jest bowiem drobinkami prawdziwk\u00f3w, co dodaje mu dodatkowych walor\u00f3w. Wino – czerwone.<\/p>\n

Idiazabal to baskijski owczy ser w\u0119dzony w zimnym dymie. Przypomina zapachem podhala\u0144skiego oscypka ale jest od niego znacznie mniej s\u0142ony. Z sherry Ximeneza – wspania\u0142y.<\/p>\n

Valdeon to pierwszy na tej sesji ser ple\u015bniowy. Charakteryzuje go spora nuta goryczki wi\u0119c z dodatkiem s\u0142odkiego sherry ? fantastyczny.<\/p>\n

\"ser_Valdeon.jpg\"<\/p>\n

I na koniec sesji podano Cabrales . Ten ser bardzo przypomina w smaku francuskiego rocqueforta. Jest bardzo \u0142amliwy czyli kruszy si\u0119 przy krojeniu. Bardzo dobry ze s\u0142odkim winem.<\/p>\n

Te nazwy warto zapami\u0119ta\u0107.<\/p>\n

Jutro – quiz, a pojutrze – degustacja win.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tyle to i ja zrozumia\u0142em po hiszpa\u0144sku. Ten pi\u0119kny tytu\u0142 wyra\u017cony w mowie Cervantesa oznacza i\u017c Hiszpania jest ojczyzn\u0105 stu ser\u00f3w. W por\u00f3wnaniu z s\u0105siedni\u0105 Francj\u0105 (oko\u0142o 400 ser\u00f3w) to niewiele. Lecz i tak spora to dawka pyszno\u015bci. Ale prawd\u0119 powiedziawszy ma\u0142o kto poza Hiszpanami wie o tym. Ja te\u017c nie wiedzia\u0142em, \u017ce poza znanym […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/451"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=451"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/451\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=451"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}