\u0141akomstwo bywa ukarane. Przejad\u0142em si\u0119 i cierpia\u0142em bardzo. I jedynym dla mnie pocieszeniem by\u0142y historie ob\u017carstwa wielu innych smakoszy, kt\u00f3re sko\u0144czy\u0142y si\u0119 zgonem bohater\u00f3w. Ja ocala\u0142em. Tylko m\u0119czy\u0142y mnie senne koszmary.<\/p>\n
Tymczasem oni…<\/p>\n
7 marca 161 roku naszej ery siedemdziesi\u0119ciopi\u0119cioletni cesarz Antoninus Pius poczu\u0142 si\u0119 na tyle \u017ale, \u017ce nakaza\u0142 jak najszybciej wezwa\u0107 swego adoptowanego syna Marka Aureliusza, by mu przekaza\u0107 ostatnie polecenia. Marek Aureliusz by\u0142 bowiem nast\u0119pc\u0105 w\u0142adcy. Antoninus Pius nakaza\u0142 swemu nast\u0119pcy wzi\u0105\u0107 pi\u0119kn\u0105 rze\u017ab\u0119 Fortuny, kt\u00f3ra od kilku pokole\u0144 zawsze zdobi\u0142a sypialni\u0119 cezar\u00f3w. Pius otrzyma\u0142 j\u0105 od swego poprzednika, cesarza Hadriana. Wr\u0119czaj\u0105c statu\u0119 kolejnemu w\u0142adcy imperium rzymskiego u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce \u015bmier\u0107 poprzednika nie by\u0142a niestety dla niego ostrze\u017ceniem. Obaj cesarze – i Hadrian w 138 roku, i Antoninus Pius w 23 lata p\u00f3\u017aniej – zmarli z tego samego powodu: objedli si\u0119 bowiem nadmiernie serem.<\/p>\n
W nast\u0119pnym tysi\u0105cleciu, a dok\u0142adniej rzecz opisuj\u0105c w 1135 roku, kr\u00f3l Anglii Henryk I skona\u0142 m\u0119cz\u0105c si\u0119 okrutnie po zjedzeniu obfitej porcji minog\u00f3w. Kronikarze nie zanotowali wprawdzie jak wielki to by\u0142 posi\u0142ek ale wyra\u017anie zaznaczyli, \u017ce ryby by\u0142y \u015bwie\u017ce.<\/p>\n
Tragiczny los przy stole spotka\u0142 tak\u017ce dw\u00f3ch niemieckich cesarzy. Fryderyk III po zako\u0144czeniu walk i spor\u00f3w z Karolem \u015amia\u0142ym o Burgundi\u0119, doprowadzi\u0142 do korzystnego o\u017cenku swego syna Maksymiliana z ksi\u0119\u017cniczk\u0105 burgundzk\u0105 Mari\u0105. Mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce czekaj\u0105 go teraz d\u0142ugie lata spokojnego panowania. Pewnego letniego popo\u0142udnia w 1493 roku cesarz Fryderyk zako\u0144czy\u0142 uczt\u0119 swoim ulubionym deserem: zjad\u0142, a w\u0142a\u015bciwie po\u017car\u0142, wielk\u0105 porcj\u0119 melon\u00f3w. I by\u0142 to ostatni deser w cesarskim \u017cyciu.<\/p>\n
Maksymilian, kt\u00f3ry zyska\u0142 w ten spos\u00f3b ber\u0142o, koron\u0119 i cyferk\u0119 I przy imieniu, tylko przez 25 lat pami\u0119ta\u0142 o przyczynie zgonu tatusia. W 1519 roku zmar\u0142 on tak\u017ce przy stole objad\u0142szy si\u0119 melonami.<\/p>\n
\u0141akomstwo zgubi\u0142o tak\u017ce angielskiego pisarza Roberta Greena, kt\u00f3ry po\u017cegna\u0142 si\u0119 z \u017cyciem w 1592 roku, po uczcie sk\u0142adaj\u0105cej si\u0119 z w\u0119dzonych \u015bledzi popijanych winem re\u0144skim. Podobn\u0105 przyczyn\u0119 zgonu podaj\u0105 kroniki w przypadku francuskiego ksi\u0119cia de Vendome. Arystokrata zmar\u0142 przejad\u0142szy si\u0119 rybami. Jego r\u00f3wie\u015bnik, poeta La Fare, skona\u0142 po zjedzeniu sporej porcji dorszy.<\/p>\n
W przypadku filozofa o nazwisku La Mettrie historycy nie s\u0105 zgodni co do przyczyny zgonu. Jedni twierdz\u0105, \u017ce by\u0142a to nadmierna mi\u0142o\u015b\u0107 do hazardu, inni za\u015b, i\u017c zgon spowodowa\u0142o proste \u0142akomstwo. Prawda za\u015b – jak zwykle – le\u017cy po\u015brodku: La Mettrie zmar\u0142 przy stole usi\u0142uj\u0105c wygra\u0107 zak\u0142ad kto z biesiadnik\u00f3w zje wi\u0119cej pasztetu z ba\u017canta. I dzi\u0119ki temu wydarzeniu, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142o w 1751 roku, francuskie ba\u017canty poczu\u0142y si\u0119 nieco bezpieczniej.<\/p>\n
O tak banalnych przyczynach \u015bmierci jak przerost w\u0105troby wywo\u0142any przez nadmierne jedzenie i picie – co dotkn\u0119\u0142o rosyjskiego kompozytora Michai\u0142a Glink\u0119 – nie warto nawet wspomina\u0107.<\/p>\n
Chyba do\u015b\u0107 ju\u017c tej makabry. Pora bowiem na skromny posi\u0142ek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u0141akomstwo bywa ukarane. Przejad\u0142em si\u0119 i cierpia\u0142em bardzo. I jedynym dla mnie pocieszeniem by\u0142y historie ob\u017carstwa wielu innych smakoszy, kt\u00f3re sko\u0144czy\u0142y si\u0119 zgonem bohater\u00f3w. Ja ocala\u0142em. Tylko m\u0119czy\u0142y mnie senne koszmary. Tymczasem oni… 7 marca 161 roku naszej ery siedemdziesi\u0119ciopi\u0119cioletni cesarz Antoninus Pius poczu\u0142 si\u0119 na tyle \u017ale, \u017ce nakaza\u0142 jak najszybciej wezwa\u0107 swego adoptowanego […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/475"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=475"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/475\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=475"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=475"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=475"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}