\u00a0To jest kasza, kt\u00f3ra przebojem zdoby\u0142a Europ\u0119. Mo\u017cna j\u0105 je\u015b\u0107 w dziesi\u0105tka postaci. I na zimno, i na gor\u0105co. A jej historia wygl\u0105da\u0142a tak:<\/p>\n
„Upodobania do kuskusu Francuzi nabrali nie\u00adw\u0105tpliwie w ci\u0105gu 132 lat, kiedy to Algieria znaj\u00addowa\u0142a si\u0119 pod panowaniem francuskim i trakto\u00adwana by\u0142a jako cz\u0119\u015b\u0107 Francji\u00a0– czytam w ksi\u0119dze „Kulinaria francuskie”\u00a0 . Pod koniec XIX w. zapanowa\u0142a moda na wszystko, co orientalne, a ci, kt\u00f3rzy mogli sobie na to pozwoli\u0107, urz\u0105dza\u00adli sobie przynajmniej jeden pok\u00f3j we wschod\u00adnim stylu. Wtedy r\u00f3wnie\u017c zacz\u0119to si\u0119 intereso\u00adwa\u0107 kuchni\u0105 Maghrebu, jak nazywano kraje p\u00f3\u0142\u00adnocnej Afryki – Tunezj\u0119, Algieri\u0119 i Maroko. Triumfalny poch\u00f3d kuskusu rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 jed\u00adnak w 1962 r., gdy Francuzi musieli opu\u015bci\u0107 Al\u00adgieri\u0119. Do po\u0142udniowej Francji przybywa\u0142y przez Marsyli\u0119 nie tylko rzesze pieds noirs, <\/em>czyli francuskich osadnik\u00f3w, przezwanych tak nie\u00adgdy\u015b od ich czarnych but\u00f3w, ale i wielu Algier\u00adczyk\u00f3w, kt\u00f3rzy dla nich pracowali. We wszyst\u00adkich wi\u0119kszych miastach otwierali oni restau\u00adracje, oferuj\u0105ce dania wielobarwnej kuchni p\u00f3\u0142nocnoafryka\u0144skiej z wszelkimi odmianami kuskusu na czele. Jest to kuskus rodem z Tulu\u00adzy, bo w\u0142a\u015bnie tam znajduj\u0105 si\u0119 liczne i znako\u00admite restauracje specjalizuj\u0105ce si\u0119 w kuchni Maghrebu. Wiele os\u00f3b w\u0142\u0105czy\u0142o jednak \u0142atwe do przyrz\u0105dzenia danie do swego codziennego jad\u0142ospisu, o czym \u015bwiadcz\u0105 liczne rodzaje kuskusu w sklepach spo\u017cywczych i supermar\u00adketach.<\/p>\n Kuskus to podgotowana kasza z pszenicy twardej. Ziarna po prostu zalewa si\u0119 wod\u0105, by sp\u0119cznia\u0142y, a potem gotuje na parze. S\u0142u\u017cy do tego dwucz\u0119\u015bciowy garnek zwany couscoussier. <\/em>Do wi\u0119kszego naczynia wlewa si\u0119 wod\u0119 i ros\u00f3\u0142, natomiast we wk\u0142adce o perforowanym dnie umieszcza si\u0119 kasz\u0119. Ale nic si\u0119 z\u0142ego nie stanie, je\u015bli w\u0142o\u017cymy do garnka zwyk\u0142e sitko i przykry\u00adjemy pokrywk\u0105. Kuskus jest prostym i smacz\u00adnym po\u017cywieniem. Mo\u017cna go przyrz\u0105dza\u0107 w najrozmaitszy spos\u00f3b, byle doda\u0107 do\u0144 wy\u00adstarczaj\u0105c\u0105 ilo\u015b\u0107 p\u0142ynu – roso\u0142u b\u0105d\u017a sosu. W oj\u00adczy\u017anie kuskusu je si\u0119 go palcami, formuj\u0105c z kaszy ma\u0142e kuleczki.<\/p>\n Kuskus bardzo cz\u0119sto podaje si\u0119 z baranim ragout, nigdy te\u017c nie mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107 w nim wa\u00adrzyw. W muzu\u0142ma\u0144skiej Algierii podczas ramadanu spo\u017cywa si\u0119 kuskus z grub\u0105 fasol\u0105 i ro\u00addzynkami. Sosy nierzadko s\u0105 doprawiane ostr\u0105 hariss\u0105, <\/em>korzenn\u0105 past\u0105 zabarwion\u0105 czerwonym pieprzem, w kt\u00f3rej smaku dominuje kminek, lecz wiele kucharek i kucharzy sporz\u0105dza w\u0142asne mieszanki przyprawowe. Popularnymi dodatka\u00admi do kuskusu s\u0105 tak\u017ce pulpety z siekanego mi\u0119\u00adsa i kebaby, s\u0142ynne szasz\u0142yki oraz mergez, <\/em>cienkie i ostre, przyprawiane papryk\u0105 kie\u0142baski z barani\u00adny i wo\u0142owiny.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u00a0To jest kasza, kt\u00f3ra przebojem zdoby\u0142a Europ\u0119. Mo\u017cna j\u0105 je\u015b\u0107 w dziesi\u0105tka postaci. I na zimno, i na gor\u0105co. A jej historia wygl\u0105da\u0142a tak: „Upodobania do kuskusu Francuzi nabrali nie\u00adw\u0105tpliwie w ci\u0105gu 132 lat, kiedy to Algieria znaj\u00addowa\u0142a si\u0119 pod panowaniem francuskim i trakto\u00adwana by\u0142a jako cz\u0119\u015b\u0107 Francji\u00a0– czytam w ksi\u0119dze „Kulinaria francuskie”\u00a0 . Pod […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4852"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4852"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4852\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4854,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4852\/revisions\/4854"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4852"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4852"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4852"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}