Mam w r\u0119kach kolejny (sierpniowo-wrze\u015bniowy) numer „Czasu Wina”. Po wst\u0119pnym przewertowaniu widz\u0119 tu wiele bardzo interesuj\u0105cych artyku\u0142\u00f3w. Ju\u017c mia\u0142em zaj\u0105\u0107 si\u0119 lektur\u0105 sporej grupy tekst\u00f3w o winach z austriackiej doliny Wachau, gdy oko pad\u0142o na tytu\u0142: „Carmenere czyli dobre, bo polskie”. Tekst Olivera Koseckiego przeczyta\u0142em\u00a0 jednym tchem i nareszcie mog\u0119 cieszy\u0107 si\u0119 polsk\u0105 winnic\u0105. Tyle tylko, \u017ce nie np. w mojej okolicy czyli pod Pu\u0142tuskiem (cho\u0107 i tu s\u0105 podobne pr\u00f3by) ale w Chile. Oto fragment tego ciekawego artyku\u0142u:
\n„Vi\u0144a Alta Alcurnia jest chyba pierwsz\u0105 polsk\u0105 winnic\u0105 w Ameryce Po\u0142udniowej. Prowadzi j\u0105 polskie ma\u0142\u017ce\u0144stwo Ma\u0142gorzata i Tomasz Wawruchowie wraz z Philippo Pszcz\u00f3\u0142kowskim, profesorem enologii Katolickiego Uniwersytetu w Santiago de Chile. Posta\u0107 to znana i wielce dla winiarstwa chilijskiego zas\u0142u\u017cona. W\u0142a\u015bnie badania profesora doprowadzi\u0142y do poznania i popularyzacji odmiany carmenere, kt\u00f3ra wcze\u015bniej by\u0142a mylona z merlotem.
\nMa\u0142gorzata i Tomasz s\u0105 geologami. Po sko\u0144czeniu studi\u00f3w w Akademii G\u00f3rniczej w Pary\u017cu, w 1994 roku trafili do Chile. W tym g\u00f3rzystym kraju, bogatym w mied\u017a i minera\u0142y, zapotrzebowanie na specjalist\u00f3w w ich dziedzinie jest wci\u0105\u017c wysokie. Przez cztery lata pracowali tak\u017ce w RPA, by nast\u0119pnie wr\u00f3ci\u0107 na sta\u0142e do Chile. W 2009 roku szukali jakiego\u015b spokojnego miejsca z dala od stolicy, gdzie mogliby zbudowa\u0107 ma\u0142\u0105, wakacyjn\u0105 posiad\u0142o\u015b\u0107 i gdzie Tomasz m\u00f3g\u0142by si\u0119 zaj\u0105\u0107 wskrzeszaniem smak\u00f3w z dzieci\u0144stwa, czyli w\u0119dzeniem kie\u0142bas w polskim stylu. Takie by\u0142y za\u0142o\u017cenia…
\nDolina Colchagua by\u0142a ju\u017c im dobrze znana. Wielokrotnie zapuszczali si\u0119 tam jako tury\u015bci, odwiedzaj\u0105c winnice i degustuj\u0105c wyborne lokalne wina w towarzystwie przyjaci\u00f3\u0142. Wkr\u00f3tce zacz\u0119li przegl\u0105da\u0107 oferty sprzeda\u017cy ziemi i tak trafili na winnic\u0119 o powierzchni czterech hektar\u00f3w w s\u0105siedztwie du\u017cego producenta Undurragua.
\nBy\u0142 to impulsywny zakup, podobnie jak decyzja o zaj\u0119ciu si\u0119 upraw\u0105 winogron. O sztuce tej nie mieli poj\u0119cia, nie wiedzieli nawet, kiedy zbiera si\u0119 owoce. I oto los zes\u0142a\u0142 im profesora Pszcz\u00f3\u0142kowskiego, kt\u00f3rego poznali dzi\u0119ki przyjacio\u0142om. Philippo zgodzi\u0142 si\u0119 uczestniczy\u0107 w pracach i tak rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 wsp\u00f3lny projekt.
\nPhilippo z u\u015bmiechem wspomina pocz\u0105tki projektu. Dla ka\u017cdego profesora enologii, a zarazem wsp\u00f3lnika w winiarskim projekcie, Tomasz ze swoj\u0105 niewielk\u0105 wiedz\u0105 winiarsk\u0105 to prawdziwy skarb, istna tabula rasa. Naturalnie nie ingerowa\u0142 bezpo\u015brednio w sposoby prowadzenia krzew\u00f3w ani w kolejne etapy produkcji. Tak\u017ce dla Tomka by\u0142 to idealny uk\u0142ad: zaoszcz\u0119dzi\u0142 wiele cennego czasu, a o ilo\u015bci zmarnowanego wina nie ma nawet co wspomina\u0107.
\nPocz\u0105tkowo nowy winiarz my\u015bla\u0142 o uprawie owoc\u00f3w, by dostarcza\u0107 je wi\u0119kszym wytw\u00f3rniom –\u00a0produkcja w\u0142asnego wina w og\u00f3le nie by\u0142a brana pod uwag\u0119. Lecz Philippo przekonywa\u0142, by najpierw zaprowadzi\u0107 w winnicy radykalne porz\u0105dki, co doprowadzi do polepszenia jako\u015bci owoc\u00f3w.
\nPierwsze zbiory, pierwsze emocje. Uzyskali 25 ton doskona\u0142ej jako\u015bci owoc\u00f3w, podczas gdy poprzedni w\u0142a\u015bciciele otrzymywali oko\u0142o 50 ton. Robi\u0105 ju\u017c pierwsze wina – r\u00f3\u017cowe i czerwone. Rezultaty pracy s\u0105 interesuj\u0105ce.
\nProfesor zaproponowa\u0142, by spr\u00f3bowali sil w konkursie Bruxelles Chile 2011 organizowanym w Dolinie Colchagua. Wys\u0142ali tam wino r\u00f3\u017cowe Alta Alcurnia i… zloty medal! Zupe\u0142nie nikomu nieznana winnica, pocz\u0105tek dzia\u0142alno\u015bci. Zach\u0119ceni pierwszym sukcesem wysy\u0142ali na kolejny konkurs Carmenere al Mundo 2011 swoje drugie dziecko: Illustris. Po kilku tygodniach oczekiwa\u0144 zadzwoni\u0142 telefon z gratulacjami – kolejne z\u0142oto!
\nO co tutaj chodzi? Robi\u0105 tylko dwa wina i oba dostaj\u0105 najwy\u017csze wyr\u00f3\u017cnienia. Sprawa jest oczywista wieloletnie do\u015bwiadczenie Philippo ze szczepem carmenere, doskonale warunki doliny Colchagua. No i oczywi\u015bcie odrobina szcz\u0119\u015bcia.”
\nMam nadziej\u0119, \u017ce wina Wawruch\u00f3w dotr\u0105 wkr\u00f3tce i nad Wis\u0142\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mam w r\u0119kach kolejny (sierpniowo-wrze\u015bniowy) numer „Czasu Wina”. Po wst\u0119pnym przewertowaniu widz\u0119 tu wiele bardzo interesuj\u0105cych artyku\u0142\u00f3w. Ju\u017c mia\u0142em zaj\u0105\u0107 si\u0119 lektur\u0105 sporej grupy tekst\u00f3w o winach z austriackiej doliny Wachau, gdy oko pad\u0142o na tytu\u0142: „Carmenere czyli dobre, bo polskie”. Tekst Olivera Koseckiego przeczyta\u0142em\u00a0 jednym tchem i nareszcie mog\u0119 cieszy\u0107 si\u0119 polsk\u0105 winnic\u0105. Tyle […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5045"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5045"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5045\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5047,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5045\/revisions\/5047"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5045"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5045"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5045"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}