To lektura dla s\u0142odkolubnych. Profesor Jaros\u0142aw Dumanowski z Torunia, archiwista, znawca kuchni staropolskiej, napisa\u0142 (przy wsp\u00f3\u0142pracy kulinarnej Macieja Nowickiego\u00a0– szefa kuchni) dzie\u0142ko o historii s\u0142odyczy. Ksi\u0105\u017cka zatytu\u0142owana „Tatarskie ziele w cukrze czyli staropolskie s\u0142odycze” zawiera wiele ciekawych anegdot z czas\u00f3w gdy cukier wchodzi\u0142 na europejskie rynki i stawa\u0142 si\u0119 przysmakiem (cho\u0107 pocz\u0105tkowo tylko dla bardzo bogatych) a przestawa\u0142 by\u0107 lekarstwem za jakie d\u0142ugo uchodzi\u0142. Po lekturze mo\u017cna te\u017c przej\u015b\u0107 i do cz\u0119\u015bci praktycznej. Dumanowski korzystaj\u0105c z wiedzy praktycznej Nowickiego przystosowa\u0142 kilkadziesi\u0105t przepis\u00f3w sprzed paru wiek\u00f3w do wymaga\u0144 wsp\u00f3\u0142czesnej kuchni i smaku dzisiejszych \u0142asuch\u00f3w. Wygl\u0105daj\u0105 ciekawie wi\u0119c mo\u017ce warto zakasa\u0107 r\u0119kawy, umy\u0107 r\u0119ce i zamieni\u0107 si\u0119 w starego cukiernika.<\/p>\n
Oto „Marcypan bia\u0142y z piany cukrowej” z ksi\u0105\u017cki „Moda bardzo dobra sma\u017cenia r\u00f3\u017cnych konfekt\u00f3w” ok. 1686 r. Migda\u0142y przez noc w wodzie cynamonowej moczy\u0107. Nazajutrz z t\u0105\u017c wod\u0105 ut\u0142uc na mas\u0119 albo ciasto, a cukrowa\u0107, a formy drewniane albo blaszane nape\u0142nia\u0107 i nagniata\u0107, a na op\u0142atek wyk\u0142ada\u0107. Potym wpiecu od ciast wolno piec, a piana cukrow\u0105 na podobie\u0144stwo lodu po wierzchu smarowa\u0107. Potym przypiec, aby piana wzd\u0119\u0142a si\u0119. <\/em><\/p>\n A tak to widzi Maciej Nowicki:<\/p>\n 200 g migda\u0142\u00f3w lub p\u0142atk\u00f3w migda\u0142owych, 50 g w\u00f3dki czystej lub Pernod, laska cynamonu, zest (zdrapana wierzchnia sk\u00f3rka) z jednej pomara\u0144czy, 20 g startego \u015bwie\u017cego imbiru, 6 \u017c\u00f3\u0142tek, 6 bia\u0142ek, 50 g cukru pudru<\/em><\/p>\n Lask\u0119 cynamonu kruszymy i zostawiamy na dob\u0119 w w\u00f3dce. Nast\u0119pnego dnia wyjmujemy cynamon, dodajemy migda\u0142y i moczymy je w w\u00f3dce przez 3 godziny. Nas\u0105czone w\u00f3dk\u0105 migda\u0142y t\u0142uczemy w mo\u017adzierzu lub bardzo dok\u0142adnie miksujemy w blenderze na jednolit\u0105 mas\u0119. Dodajemy cukier, 3 \u017c\u00f3\u0142tka, 3 ubite bia\u0142ka, zest z pomara\u0144czy i imbiru. Mieszamy dok\u0142adnie i dowolnie formujemy, wk\u0142adamy do piekarnika (140 st. C) na 15\u00a0– 20 minut. Do pozosta\u0142ych, ubitych na sztywno bia\u0142ek dodajemy cukier i stopniowo, mieszaj\u0105c delikatnie, 3 \u017c\u00f3\u0142tka, wyk\u0142adamy na mas\u0119 migda\u0142ow\u0105 i zapiekamy do stwardnienia przez oko\u0142o 5 minut w piekarniku rozgrzanym do 180 st. C.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To lektura dla s\u0142odkolubnych. Profesor Jaros\u0142aw Dumanowski z Torunia, archiwista, znawca kuchni staropolskiej, napisa\u0142 (przy wsp\u00f3\u0142pracy kulinarnej Macieja Nowickiego\u00a0– szefa kuchni) dzie\u0142ko o historii s\u0142odyczy. Ksi\u0105\u017cka zatytu\u0142owana „Tatarskie ziele w cukrze czyli staropolskie s\u0142odycze” zawiera wiele ciekawych anegdot z czas\u00f3w gdy cukier wchodzi\u0142 na europejskie rynki i stawa\u0142 si\u0119 przysmakiem (cho\u0107 pocz\u0105tkowo tylko dla bardzo […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5072"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5072"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5072\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5095,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5072\/revisions\/5095"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5072"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5072"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5072"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}