Czytanie historii zakon\u00f3w jest bardzo interesuj\u0105cym zaj\u0119ciem. Czasem chce si\u0119 zosta\u0107 zakonnikiem i wie\u015b\u0107 spokojne kontemplacyjne \u017cycie a czasem wprost przeciwnie. Zajrzyjmy\u00a0 wiec do klasztornego refektarza i popatrzmy co tam jest na stole.<\/p>\n
<\/p>\n
„Patronem \u017cycia klasztornego jest \u015bwi\u0119ty Pachomiusz, wsp\u00f3\u0142czesny Antoniemu mnich, ojciec cenobityzmu, za\u0142o\u017cyciel 11 klasztor\u00f3w licz\u0105cych sobie w sumie ponad siedem tysi\u0119cy mnich\u00f3w i zakonnic oraz tw\u00f3rca pierwszej regu\u0142y zakonnej – „Regu\u0142a Pachomiusza” to najstarsze z istniej\u0105cych przepis\u00f3w monastycznych. Chocia\u017c szczeg\u00f3lny nacisk w swoich naukach k\u0142ad\u0142 na bezgraniczne pos\u0142usze\u0144stwo mnich\u00f3w wobec zakonu czy absolutn\u0105 czysto\u015b\u0107 (celibat), to posi\u0142kom, kt\u00f3re najbardziej nas interesuj\u0105, r\u00f3wnie\u017c po\u015bwi\u0119ci\u0142 nieco swojej uwagi. Na pocz\u0105tku swego mnisiego \u017cywota Pachomiusz zosta\u0142 uczniem surowego eremity Palamona, kt\u00f3ry kaza\u0142 mu po\u015bci\u0107 codziennie do wieczora (z wyj\u0105tkiem \u015bwi\u0119ta Paschy), je\u015b\u0107 co drugi lub trzeci dzie\u0144 w okresie zimy, bez oliwy, bez wina, bez gotowanych potraw. Siedem lat m\u0119czy\u0142 pustelnik swojego ucznia ascetycznym \u017cywotem, dopiero \u015bmier\u0107 Palamona (ok. 323 r.) pozwoli\u0142a naszemu bohaterowi odetchn\u0105\u0107. Pi\u0119tno, jakie „palamonowa” asceza wywar\u0142o na Pachomiuszu, pozosta\u0142o z nim jednak do ko\u0144ca jego dni; a\u017c do \u015bmierci \u017cywi\u0142 si\u0119 dziennie dwiema kromkami chleba i szczypt\u0105 soli. Mimo to, pomny wyrzecze\u0144, kt\u00f3re mu Palamon zgotowa\u0142, zrozumia\u0142, \u017ce asceza, przynajmniej ta dotycz\u0105ca menu, mo\u017ce mie\u0107 odwrotny skutek – potrafi zniech\u0119ci\u0107 przysz\u0142ych eremit\u00f3w do mnisiego \u017cywota lub uczyni\u0107 z niego niezno\u015bn\u0105 rywalizacj\u0119: cz\u0119sto powstaj\u0105 mi\u0119dzy nimi wa\u015bnie, bo \u017cyj\u0105c swym chlebem nie znosz\u0105 uleg\u0142o\u015bci wobec innych. Maj\u0105 zwyczaj wsp\u00f3\u0142zawodniczy\u0107 w postach, a to. co powinno by\u0107 tajemnic\u0105, robi\u0105 przedmiotem zwyci\u0119stwa. Pachomiuszowe „do\u015b\u0107” bezmy\u015blnej ascezie by\u0142o prze\u0142omem w mnisim od\u017cywianiu – na stole, poza\u00a0 kawa\u0142kami chleba, pojawi\u0142a si\u0119 ryba.
\nZanim przejdziemy do rybnych rozkoszy, przypomnijmy niekt\u00f3rych najwi\u0119kszych zawodnik\u00f3w w mnisiej dyscyplinie zwanej ascez\u0105. B\u0142ogos\u0142awiony Jan z Lykopolis, m\u0105\u017c naprawd\u0119 \u015bwi\u0119ty i cnotliwy, twierdzi\u0142, \u017ce nie powinno si\u0119 nape\u0142nia\u0107 \u017co\u0142\u0105dka tym, co jest pod r\u0119k\u0105 – bowiem ten, kto jest nasycony cierpi na zachcianki, jak ci, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 w luksusie.
\nOr, kt\u00f3ry wygl\u0105da\u0142 jak anio\u0142, na pocz\u0105tku jad\u0142 zio\u0142a i jakie\u015b s\u0142odkie korzonki, wod\u0119 pil. gdy j\u0105 znalaz\u0142, by doj\u015b\u0107 wreszcie do jednego posi\u0142ku w tygodniu, a i to w postaci zasolonych jarzyn.
\nEliasz, kt\u00f3ry osiad\u0142 na skalistej pustyni, nigdy nie schodz\u0105c do miejsc zamieszka\u0142ych, w staro\u015bci jad\u0142\u00a0 trzy uncje chleba wieczorem i trzy oliwki. W m\u0142odo\u015bci \u017cy\u0142, jedz\u0105c jedynie raz na tydzie\u0144.
\nJan. kt\u00f3ry przewy\u017csza\u0142 w cnotach wszystkich braci – stal przez trzy lata pod pewn\u0105 ska\u0142a i modli\u0142 si\u0119. Nigdy nie siada\u0142, ani nie k\u0142ad\u0142 si\u0119. I jad\u0142 tylko komuni\u0119.”
\nCzy taka asceza ma sens?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Czytanie historii zakon\u00f3w jest bardzo interesuj\u0105cym zaj\u0119ciem. Czasem chce si\u0119 zosta\u0107 zakonnikiem i wie\u015b\u0107 spokojne kontemplacyjne \u017cycie a czasem wprost przeciwnie. Zajrzyjmy\u00a0 wiec do klasztornego refektarza i popatrzmy co tam jest na stole.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5136"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5136"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5136\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5141,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5136\/revisions\/5141"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5136"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5136"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5136"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}