\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2012\/09\/ostrygi.jpg\" "\\"AN")
<\/a><\/p>\nMa\u0142a porcja ostryg\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Fot. BE&W<\/em><\/p>\n Oto wi\u0119c jedna z historyjek, kt\u00f3re z tak\u0105 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 opowiada: Dlaczego akurat t\u0119 anegdot\u0119 przytoczy\u0142em\u00a0– zapyta pewnie niejedno z Was. Ot\u00f3\u017c \u0142atwo si\u0119 domy\u015ble\u0107, \u017ce i m\u00f3j obiad poprzedza\u0142y te wspania\u0142e mi\u0119czaki. Tylko \u017cal, \u017ce by\u0142 ich zaledwie jeden\u00a0tuzin. Te\u017c nie mam\u00a0 nigdy do\u015b\u0107!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ju\u017c dawno nie powo\u0142ywa\u0142em si\u0119 ani nie cytowa\u0142em mojego ulubionego pisarza kulinarnego zwanego cz\u0119sto papie\u017cem europejskich smakoszy czyli Anthelme’a Brillat-Savarina. Chyba nikt mi nie zarzuci, \u017ce zanudzam czytelnik\u00f3w tymi historycznymi anegdotami, kt\u00f3rych pe\u0142ne jest dzie\u0142o mojego mistrza zatytu\u0142owane „Fizjologia smaku albo Medytacje o gastronomii doskonalej”. Obcowanie z doskona\u0142o\u015bci\u0105 kszta\u0142ci i bawi jednocze\u015bnie. A autor wspomnianego […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5249"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5249"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5249\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5251,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5249\/revisions\/5251"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5249"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5249"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5249"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n„Wiemy, \u017ce ongi wystawna uczta zaczyna\u0142a si\u0119 zwykle od ostryg i \u017ce niejeden biesiadnik potrafi\u0142 zje\u015b\u0107 gros ostryg (dwana\u015bcie tuzin\u00f3w, czyli sto czterdzie\u015bci cztery). Ciekaw by\u0142em, ile te\u017c wa\u017cy taka przystawka, i spraw-dzi\u0142em, \u017ce tuzin ostryg (wraz z p\u0142ynem) r\u00f3wna si\u0119 czterem uncjom, na gros wypada wi\u0119c trzy funty. Ot\u00f3\u017c uwa\u017cam za pewne, \u017ce te same osoby, kt\u00f3re z nietkni\u0119tym apetytem; przyst\u0119powa\u0142y do obiadu po takim wst\u0119pie, by\u0142yby najzupe\u0142niej syte, gdyby zjad\u0142y t\u0119 sam\u0105 ilo\u015b\u0107 mi\u0119sa, cho\u0107by to by\u0142o tylko mi\u0119so kurcz\u0119cia.
\nW 1798, kiedy by\u0142em w Wersalu jako komisarz Dyrektoriatu, do\u015b\u0107 cz\u0119sto spotyka\u0142em si\u0119 z panem Laperte, urz\u0119dnikiem ministerium przy trybunale departamentu; by\u0142 to wielki amator ostryg i skar\u017cy\u0142 si\u0119, \u017ce nigdy nie najad\u0142 si\u0119 ich do syta, jak powiada\u0142: \u017ceby mie\u0107 dosy\u0107.
\nPostanowi\u0142em zrobi\u0107 mu t\u0119 przyjemno\u015b\u0107 i w tym celu zaprosi\u0142em go na obiad nazajutrz.
\nPrzyszed\u0142; dotrzymywa\u0142em mu kroku a\u017c do trzeciego tuzina, za czym pozosta\u0142 na placu sam. Rachunek jego si\u0119ga\u0142 trzydziestu dw\u00f3ch po dobrej ju\u017c godzinie, poniewa\u017c osoba otwieraj\u0105ca ostrygi nie by\u0142a do\u015b\u0107 sprawna.
\nJa wszak\u017ce trwa\u0142em w bezczynno\u015bci, a \u017ce przy stole jest to rzecz naprawd\u0119 niezno\u015bna, rzek\u0142em do mego go\u015bcia w chwili, gdy by\u0142 w najwi\u0119kszym ferworze:
\n–\u00a0M\u00f3j drogi, widz\u0119, i\u017c nie jest panu dzi\u015b przeznaczone mie\u0107 dosy\u0107 ostryg, przyst\u0105pmy wi\u0119c do obiadu.
\nZjedli\u015bmy tedy obiad, przy kt\u00f3rym on zachowywa\u0142 si\u0119 z werw\u0105 cz\u0142owieka, kt\u00f3ry nic nie mia\u0142 w ustach.”<\/p>\n