{"id":5397,"date":"2012-10-16T08:00:12","date_gmt":"2012-10-16T06:00:12","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=5397"},"modified":"2012-10-16T08:52:34","modified_gmt":"2012-10-16T06:52:34","slug":"niezwykly-miod-z-poludnia-francji","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/10\/16\/niezwykly-miod-z-poludnia-francji\/","title":{"rendered":"Niezwyk\u0142y mi\u00f3d z po\u0142udnia Francji"},"content":{"rendered":"

Kuchnia Francji jest nie\u017ale znana i nad Wis\u0142\u0105. Ale znale\u017a\u0107 mo\u017cna produkty, o kt\u00f3rych wiemy ma\u0142o albo i zgo\u0142a nic. Np. mi\u00f3d z regionu Cevennes (po\u0142udnie\u00a0Francji s\u0105siaduj\u0105ce z Langwedocj\u0105).<\/p>\n

<\/p>\n

\"\"<\/a>Najbardziej lubianym miodem Sewe\u0144czyk\u00f3w jest mi\u00f3d kasztanowy. Kasztan, symbol regionu, zwi\u0105zany jest z pszczelarstwem na r\u00f3\u017cne sposoby – z pni drzewa kasztanowego budowano dawniej ule. Ob\u0142e i nier\u00f3wne pnie dawno ju\u017c poznika\u0142y z pasiek s\u0105siednich region\u00f3w, ale w Sewennach wci\u0105\u017c jeszcze mo\u017cna je spotka\u0107. Nierzadko zamieszkuj\u0105 je jeszcze pszczo\u0142y, kt\u00f3re mog\u0105 czu\u0107 si\u0119 tam bezpiecznie, bo dla pszczelarzy ten rodzaj ula nigdy nie by\u0142 zbyt dogodny.
\nDwa najwa\u017cniejsze tam miody to miel de chataigner, klarowny, jasnobr\u0105zowy, raczej g\u0119sty, p\u0142ynny mi\u00f3d kasztanowy, kt\u00f3rego sezon przypada czerwcu oraz kwiatowy, zwykle zwany miel de Cevennes. W przeciwie\u0144stwie bowiem do r\u00f3wnin, gdzie otrzymuje si\u0119 go z upraw s\u0142onecznika lub rzepaku, w Sewennach pochodzi z polnych kwiat\u00f3w, ma ciemniejsz\u0105 barw\u0119 i bardziej korzenny zapach. Dalsze odmiany to bardzo \u0142agodny miel de Montagne z teren\u00f3w po\u0142o\u017conych na wysoko\u015bci 1400 m, aromatyczny, a przy tym \u0142agodny miel de Causse z niskich, niepozornych kwiat\u00f3w i zi\u00f3\u0142 porastaj\u0105cych wapienne p\u0142askowy\u017ce. Bardzo charakterystyczny jest \u0142\u0105kowy miel de Bruyere, wybierany p\u00f3\u017aniej ni\u017c inne miody\u00a0– w po\u0142owie wrze\u015bnia. Miel a la breche jest miodem plastrowym, nie poddawanym obr\u00f3bce: niewirowany najbardziej naturalny, zachowuje najbogatsze w\u0142a\u015bciwo\u015bci, gdy\u017c podczas wirowania mi\u0119dzy cz\u0105steczki miodu dostaje si\u0119 powietrze, kt\u00f3re w pewien – ograniczony – spos\u00f3b wp\u0142ywa na ostateczn\u0105 jako\u015b\u0107 miodu. Miel d’arbre lub miellat, czyli mi\u00f3d spadziowy pszczo\u0142y produkuj\u0105 ze spadzi wydalanej przez \u017ceruj\u0105ce na d\u0119bach i kasztanach mszyce. Mi\u00f3d ten jest z regu\u0142y bardzo ciemny.
\nSewe\u0144skie miody zawdzi\u0119czaj\u0105 swoje wyj\u0105tkowe walory naturalnej ro\u015blinno\u015bci, kt\u00f3rej kwiaty oferuj\u0105 czysty, zdrowy, r\u00f3\u017cnorodny i aromatyczny nektar. Miody odmianowe nale\u017c\u0105 do rzadko\u015bci.”<\/p>\n

Na szcz\u0119\u015bcie dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w s\u0142odyczy tamtejsze pasieki wydaj\u0105 si\u0119 niezagro\u017cone.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kuchnia Francji jest nie\u017ale znana i nad Wis\u0142\u0105. Ale znale\u017a\u0107 mo\u017cna produkty, o kt\u00f3rych wiemy ma\u0142o albo i zgo\u0142a nic. Np. mi\u00f3d z regionu Cevennes (po\u0142udnie\u00a0Francji s\u0105siaduj\u0105ce z Langwedocj\u0105).<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5397"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5397"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5397\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5399,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5397\/revisions\/5399"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5397"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5397"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5397"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}