Horatio Nelson by\u0142 synem ubogiego pastora i siostrze\u0144cem wybitnego oficera marynarki kr\u00f3lewskiej Sucklinga. Ojca nie by\u0142o sta\u0107 na zapewnienie wszystkim synom i c\u00f3rkom w\u0142a\u015bciwego wykszta\u0142cenia. Za\u015b wuj zapewni\u0142 mu protekcj\u0119 przy pierwszych krokach na pok\u0142adzie okr\u0119t\u00f3w Jego Kr\u00f3lewskiej Mo\u015bci.<\/p>\n
Ten niewysoki, do\u015b\u0107 chorowity blondynek, o mikrej sylwetce i szpetnej urodzie wydawa\u0142 si\u0119 najgorszym materia\u0142em na oficera marynarki wojennej i kochanka. Wbrew temu co mo\u017cna by\u0142o s\u0105dzi\u0107 po jego posturze Nelson wzbi\u0142 si\u0119 na szczyty s\u0142awy w obu tych dziedzinach. By\u0142 niew\u0105tpliwie najwybitniejszym admira\u0142em swej epoki i kochankiem, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 i\u015b\u0107 w zawody ze swym wsp\u00f3\u0142czesnym – Casanov\u0105.<\/p>\n
By\u0142 nieustraszony. Pierwsze \u015bwiadectwo niebywa\u0142ej odwagi, wr\u0119cz brawury, da\u0142 w wieku 15 lat. Okr\u0119t na kt\u00f3rym by\u0142 shipmenem czyli kadetem utkwi\u0142 w lodach i sta\u0142 tam d\u0142u\u017cszy czas. Pewnego ranka Nelson znikn\u0105\u0142 z pok\u0142adu i ujrzano go jak kilkaset metr\u00f3w od burty mierzy z flinty do bia\u0142ego nied\u017awiedzia. Pad\u0142 strza\u0142 a mi\u015b chwacko ruszy\u0142 na strzelca. Ten nie uciek\u0142 tylko z\u0142apa\u0142 strzelb\u0119 za luf\u0119 i zamierzy\u0142 si\u0119 na potwora. Na szcz\u0119\u015bcie kapitan okr\u0119tu wyda\u0142 w por\u0119 rozkaz wypalenia z dzia\u0142a. Huk armaty odstraszy\u0142 nied\u017awiedzia. Nelson jeszcze w wiele lat p\u00f3\u017aniej nie m\u00f3g\u0142 wybaczy\u0107 swemu wybawcy. Tak chcia\u0142 ustrzeli\u0107 zwierz\u0119, by futro dostarczy\u0107 ojcu.<\/p>\n
W ten sam spos\u00f3b zachowywa\u0142 si\u0119 podczas bitew morskich, gdy to nie zwa\u017caj\u0105c na liczb\u0119 wrogich okr\u0119t\u00f3w rzuca\u0142 si\u0119 do ataku i…zwyci\u0119\u017ca\u0142. By\u0142o to te\u017c przyczyn\u0105 jego ran. Straci\u0142 prawe oko i prawe rami\u0119. A mimo to jego s\u0142awa powodowa\u0142a, \u017ce nie traci\u0142 nic w oczach kobiet. Bardzo cz\u0119sto na pok\u0142adzie jego okr\u0119tu goszczono admiralskie laleczki (doll), co cz\u0119sto z\u0142o\u015bci\u0142o b\u0105d\u017a \u015bmieszy\u0142o jego podw\u0142adnych uwa\u017caj\u0105cych, \u017ce ukochany admira\u0142 nie powinien tego robi\u0107. Do ostatnich dni Nelsona kocha\u0142a go te\u017c jedna z najatrakcyjniejszych kobiet Europy lady Emilia Hamilton. Ta pocz\u0105tkowo prosta dziewczyna modelka znanych malarzy, utrzymanka kilku bogatych londy\u0144skich notabli zosta\u0142a w ko\u0144cu utrzymank\u0105 a potem \u017con\u0105 sir Williama Hamiltona ambasadora w Kr\u00f3lestwie Neapolu, wybitnego kolekcjonera staro\u017cytno\u015bci. Nelson zosta\u0142 kochankiem jego \u017cony chyba za wiedz\u0105 starzej\u0105cego si\u0119 i wyrozumia\u0142ego ambasadora. Kocha\u0142\u00a0j\u0105 te\u017c do \u015bmierci, kt\u00f3ra do\u015bcign\u0119\u0142a go w zwyci\u0119skiej bitwie pod Trafalgarem, gdzie rozgromi\u0142 po\u0142\u0105czone floty – hiszpa\u0144sk\u0105 i francusk\u0105.<\/p>\n
Ten wielki \u017ceglarz umia\u0142 korzysta\u0107 z \u017cycia. Wprawdzie nigdy nie\u00a0pi\u0142 nadmiernie, ale za to lubi\u0142 dobrze i du\u017co zje\u015b\u0107. O jego smakoszostwie \u015bwiadcz\u0105 dobrze zrazy nazwane jego imieniem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Horatio Nelson by\u0142 synem ubogiego pastora i siostrze\u0144cem wybitnego oficera marynarki kr\u00f3lewskiej Sucklinga. Ojca nie by\u0142o sta\u0107 na zapewnienie wszystkim synom i c\u00f3rkom w\u0142a\u015bciwego wykszta\u0142cenia. Za\u015b wuj zapewni\u0142 mu protekcj\u0119 przy pierwszych krokach na pok\u0142adzie okr\u0119t\u00f3w Jego Kr\u00f3lewskiej Mo\u015bci. Ten niewysoki, do\u015b\u0107 chorowity blondynek, o mikrej sylwetce i szpetnej urodzie wydawa\u0142 si\u0119 najgorszym materia\u0142em na […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/54"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=54"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/54\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=54"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=54"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=54"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}