
{"id":543,"date":"2008-07-22T08:00:54","date_gmt":"2008-07-22T06:00:54","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=543"},"modified":"2008-07-18T18:22:52","modified_gmt":"2008-07-18T16:22:52","slug":"szafran-%e2%80%93-najdrozsza-przyprawa-swiata","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2008\/07\/22\/szafran-%e2%80%93-najdrozsza-przyprawa-swiata\/","title":{"rendered":"Szafran &#8211; najdro\u017csza przyprawa swiata"},"content":{"rendered":"<p>Ta najdro\u017csza przyprawa \u015bwiata u\u017cywana jest w kuchni od kilku tysi\u0119cy lat &#8211; znano j\u0105 podobno ju\u017c na dworze kr\u00f3la Salomona. Silny smak, aromat i pi\u0119kny \u017c\u00f3\u0142ty kolor to cechy, dla kt\u00f3rych szafran jest tak bardzo ceniony. Uprawiany w ca\u0142ym basenie Morza \u015ar\u00f3dziemnego, stanowi, na przyk\u0142ad, wielkie bogactwo Hiszpanii. Jego uprawa jest bardzo op\u0142acalna, ale te\u017c i pracoch\u0142onna: aby uzyska\u0107 50 dag przyprawy, trzeba r\u0119cznie zebra\u0107 znamiona z \u0107wierci miliona kwiat\u00f3w krokus\u00f3w.<\/p>\n<p>Szafran nadaje charakterystyczny smak i barw\u0119 wielu wspania\u0142ym znanym potrawom: jest wa\u017cnym sk\u0142adnikiem paelli, risotta po mediola\u0144sku oraz s\u0142awnej marsylskiej zupy bouillabaisse. W dawnych czasach, w tradycyjnej kuchni polskiej, gospodynie dodawa\u0142y szafranu do s\u0142awnych polskich bab (&#8222;szafranowych&#8221;), dzi\u0119ki czemu mia\u0142y one pi\u0119kny, jajeczny kolor.<\/p>\n<p>Szafran najlepiej przed u\u017cyciem namoczy\u0107 w wodzie lub w\u00f3dce, po czym doda\u0107 do potrawy. W handlu dost\u0119pny jest niekiedy szafran mielony, a nawet barwnik u\u017cywany zast\u0119pczo do potraw, tak zwany turmerik, ale najbardziej ceniony i nadaj\u0105cy potrawom szlachetny aromat jest szafran w niteczkach.<\/p>\n<p><strong>Sola w sosie szafranowym<\/strong><br \/>\n(6 porcji)<br \/>\n<em><br \/>\n1 kg filet\u00f3w z soli (lub pangi), p\u00f3\u0142 szklanki roso\u0142u warzywnego z kostki, 1 szklanka bia\u0142ego wytrawnego wina, p\u00f3\u0142 szklanki kremowej \u015bmietany (30 %), s\u00f3l, pieprz, 4 \u0142y\u017cki sch\u0142odzonego mas\u0142a, p\u00f3\u0142 \u0142y\u017ceczki zmielonego szafranu <\/em><\/p>\n<p>Ryb\u0119 pokroi\u0107 na porcje, u\u0142o\u017cy\u0107 na patelni, zala\u0107 winem i roso\u0142em warzywnym, doprawi\u0107 sol\u0105 i pieprzem, po czym dusi\u0107 10 minut. Wyj\u0105\u0107 i odstawi\u0107 w ciep\u0142e miejsce. Do pozosta\u0142ego na patelni sosu doda\u0107 \u015bmietan\u0119 i starannie wymiesza\u0107. Ubijaj\u0105c \u0142y\u017ck\u0105, dodawa\u0107 do sosu mas\u0142o i na koniec doprawi\u0107 szafranem. W\u0142o\u017cy\u0107 kawa\u0142ki ryby i razem zagrza\u0107.<\/p>\n<p><strong>Risotto po mediola\u0144sku <\/strong><br \/>\n(6 porcji)<\/p>\n<p><em>35 dag ry\u017cu (najlepszy jest w\u0142oski carnaroli), 5 dag szpiku wo\u0142owego, 4 \u0142y\u017cki mas\u0142a, 1 szklanka wytrawnego wina, 1 niedu\u017ca cebula, 3 szklanki roso\u0142u drobiowego, kilka nitek szafranu lub spora szczypta mielonego, 6 \u0142y\u017cek tartego parmezanu (Uwaga! Szpik wo\u0142owy  nale\u017cy u\u017cy\u0107  p\u00f3l na p\u00f3\u0142 z mas\u0142em) <\/em><\/p>\n<p>Dwie \u0142y\u017cki mas\u0142a lub \u0142y\u017ck\u0119 mas\u0142a i szpik rozpu\u015bci\u0107 na patelni i zeszkli\u0107 na niej posiekan\u0105 cebul\u0119. Doda\u0107 ry\u017c i podsma\u017ca\u0107, a\u017c wch\u0142onie t\u0142uszcz, ale pozostanie szklisty, nie zrumieniony. Dola\u0107 wino i mieszaj\u0105c podgrzewa\u0107 dalej. Po 15 minutach doda\u0107 szafran w proszku lub rozmoczone w odrobinie wody niteczki. Dolewaj\u0105c po trochu ros\u00f3\u0142, gotowa\u0107 risotto, a\u017c ry\u017c stanie si\u0119 dostatecznie mi\u0119kki. Kiedy risotto b\u0119dzie gotowe, doda\u0107 pozosta\u0142e mas\u0142o i parmezan. Risotto powinno mie\u0107 do\u015b\u0107 rzadk\u0105 konsystencj\u0119.<\/p>\n<p><strong>Z\u0142ocista zupa rybna<\/strong><br \/>\n(6 porcji)<\/p>\n<p><em>4 szklanki roso\u0142u warzywnego z kostki, 60 dag filet\u00f3w z dowolnych ryb morskich (mo\u017cna u\u017cy\u0107 kilku ich rodzaj\u00f3w), 2 \u0142y\u017cki oliwy z oliwek, 1 cebula, 1 por, 1 czerwona papryka, szczypta ostrej papryki, 0,75 szklanki drobnego makaronu, 1 szklanka wytrawnego wina, 0,25 \u0142y\u017ceczki mielonego szafranu, s\u00f3l, pieprz, 2 \u017c\u00f3\u0142tka, 3 \u0142y\u017cki g\u0119stej \u015bmietany, 2 \u0142y\u017cki posiekanej kolendry <\/em><\/p>\n<p>Posieka\u0107 cebul\u0119. Por i papryk\u0119 pokroi\u0107 w cienkie paski. Ryby pokroi\u0107 w kostk\u0119. Na oliwie poddusi\u0107 pokrojon\u0105 cebul\u0119, por i papryk\u0119. Kiedy zmi\u0119kn\u0105, doda\u0107 ros\u00f3\u0142 warzywny, zagotowa\u0107 i wrzuci\u0107 makaron. Gotowa\u0107 powoli 15 minut, po czym doda\u0107 szafran, pokrojone ryby i wino, doprawi\u0107 sol\u0105 i pieprzem. Gotowa\u0107 jeszcze 5 &#8211; 6 minut. Wymiesza\u0107 \u015bmietan\u0119 z \u017c\u00f3\u0142tkami, dola\u0107 troch\u0119 gor\u0105cej zupy, po czym mieszank\u0119 t\u0119 wla\u0107 do garnka. Posypa\u0107 zup\u0119 po wierzchu siekan\u0105 kolendr\u0105. Podawa\u0107 z grzankami.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ta najdro\u017csza przyprawa \u015bwiata u\u017cywana jest w kuchni od kilku tysi\u0119cy lat &#8211; znano j\u0105 podobno ju\u017c na dworze kr\u00f3la Salomona. Silny smak, aromat i pi\u0119kny \u017c\u00f3\u0142ty kolor to cechy, dla kt\u00f3rych szafran jest tak bardzo ceniony. Uprawiany w ca\u0142ym basenie Morza \u015ar\u00f3dziemnego, stanowi, na przyk\u0142ad, wielkie bogactwo Hiszpanii. Jego uprawa jest bardzo op\u0142acalna, ale [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/543"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=543"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/543\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=543"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=543"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=543"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}