Miniony tydzie\u0144 by\u0142 wyj\u0105tkowo smakowity. O niekt\u00f3rych wydarzeniach ju\u017c pisa\u0142em a o innych b\u0119d\u0119 opowiada\u0142 w najbli\u017cszych dniach. Dzi\u015b chcia\u0142bym zrelacjonowa\u0107 dwa wydarzenia z pogranicza kuchni i kultury.<\/p>\n
\nW Warszawie (a tak\u017ce w Poznaniu i Gdyni) odby\u0142a si\u0119 czwarta edycja „Kuchnia+ food fest” czyli przegl\u0105d film\u00f3w kulinarnych z ca\u0142ego \u015bwiata. Tak jak w latach ubieg\u0142ych projekcjom towarzyszy\u0142y spotkania z tw\u00f3rcami, bohaterami film\u00f3w a tak\u017ce kiermasz produkt\u00f3w spo\u017cywczych ciesz\u0105cych si\u0119 poparciem Slow Food, warsztaty kulinarne dla dzieci, kiermasze ksi\u0105\u017cek.
\nPrzegl\u0105d by\u0142 nadzwyczaj udany\u00a0a\u00a0– moim zdaniem\u00a0– najwi\u0119ksz\u0105 jego zalet\u0105 by\u0142 fakt rozszerzenia imprezy na dwa kolejne miasta. Ju\u017c nie tylko mieszka\u0144cy Warszawy mogli uczestniczy\u0107 w tym wydarzeniu pokazuj\u0105cym, \u017ce gotowanie jest prawdziw\u0105 sztuk\u0105. Wszystkie filmy przegl\u0105du mo\u017cna b\u0119dzie obejrze\u0107 w kanale Kuchnia+. Tyle tylko, \u017ce trzeba pilnie \u015bledzi\u0107 programy drukowane w gazetach.
\nZ obejrzanych obraz\u00f3w poleci\u0142bym najbardziej dwa, kt\u00f3re na mnie wywar\u0142y najwi\u0119ksze wra\u017cenie. Zar\u00f3wno ich tematy jak i \u015bwietny warsztat filmowy. Pierwszy to „Niebo w g\u0119bie” francuski film w re\u017cyserii Christiana Vincent oparty na biografii Daniele Mazet-Delpeuch\u00a0 – wspania\u0142ej kobiety z Dordonii, kt\u00f3ra w niespodziewany dla siebie spos\u00f3b zosta\u0142a osobist\u0105 kuchark\u0105 prezydenta Mitteranda. Przez dwa lata gotowa\u0142a w Pa\u0142acu Elizejskim dania dawnej cz\u0119sto zapomnianej ju\u017c francuskiej kuchni domowej ku rado\u015bci i zadowoleniu prezydenta Francji i w\u0105skiego grona jego go\u015bci. Przez ca\u0142y ten czas, w g\u0119stniej\u0105cej atmosferze niech\u0119ci a nawet nienawi\u015bci, walczy\u0142a o swoj\u0105 zawodow\u0105 niezale\u017cno\u015b\u0107 z kucharzami Pa\u0142acu Elizejskiego, kt\u00f3rzy poczuli si\u0119 ura\u017ceni w swych zawodowych ambicjach. Za\u0142og\u0119 kuchni pa\u0142acowej stanowili sami m\u0119\u017cczy\u017ani, przedstawiciele francuskiej Marynarki Wojennej. Po dw\u00f3ch latach wojen podjazdowych gospodyni z\u00a0Dordonii podda\u0142a si\u0119. A na kuracj\u0119 sko\u0142atanych nerw\u00f3w uda\u0142a si\u0119 na Antarktyd\u0119, gdzie przez kolejne 14 miesi\u0119cy gotowa\u0142a dla francuskich polarnik\u00f3w.
\nGo\u015bciem tej projekcji by\u0142a sama bohaterka filmu.\u00a0 Daniele Mazet-Delpeuch okaza\u0142a si\u0119 r\u00f3wnie sympatyczna, inteligentna i dowcipna jak jej ekranowe wcielenie grane przez Catherine Frot. Rozmowa z Daniele trwa\u0142a niemal tyle czasu jak projekcja dzie\u0142a.
\nDrugi film godny szczeg\u00f3lnej uwagi\u00a0\u00a0– co znaj\u0105c moje uwielbienie dla wina nikogo nie zdziwi\u00a0– to obraz re\u017c. Giuli Graglia\u00a0 „Natura, kobiety i wino”. To dzie\u0142o dokumentalne czyli portret czterech fascynuj\u0105cych kobiet, kt\u00f3re przebojem wdar\u0142y si\u0119 do \u015bwiata winiarzy zdominowanego i to od stuleci przez m\u0119\u017cczyzn. Dora Forsoni z Toskanii, Nicoletta Bocca z Piemontu, Elisabetta Foradori z Alto Adige i Arianna Occhipinti z Sycylii robi\u0105 swoje wina niejako pod pr\u0105d g\u0142\u00f3wnych trend\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnego winiarstwa. Bez nawoz\u00f3w sztucznych, bez pestycyd\u00f3w czyli metodami jak najbardziej naturalnymi. A mimo to\u00a0– cho\u0107 chce si\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego\u00a0– zdoby\u0142y rynek. Ogl\u0105danie zwyk\u0142ych dni w ich winnicach jest pasjonuj\u0105ce. A same bohaterki pokazane podczas ci\u0119\u017ckiej fizycznej pracy zara\u017caj\u0105 swoj\u0105 pasj\u0105 widz\u00f3w, kt\u00f3rzy nabieraj\u0105 ochoty na spr\u00f3bowanie ich win. Podobno jest to mo\u017cliwe. S\u0105 importerzy sprowadzaj\u0105cy wina Foradori i Occhipinti. Wybieram si\u0119 wi\u0119c na poszukiwania, by wypi\u0107 za zdrowie wszystkich czterech dzielnych W\u0142oszek.
\nKonkurencyjn\u0105 imprez\u0105 dla festiwalu filmowego by\u0142y doroczne Dni Herbaty. Przez dwa dni w dw\u00f3ch sto\u0142ecznych lokalach: „T-barze” i mieszcz\u0105cym si\u0119 po przeciwnej stronie ulicy Szpitalnej barze o niezbyt\u00a0odpowiedniej w\u00a0 tej bran\u017cy\u00a0nazwie –\u00a0„Pies czy Suka” odbywa\u0142y si\u0119 herbaciane wystawy fotografii, malarstwa, koncerty jazzowe i muzyki pop, gotowanie po\u0142\u0105czone z degustacj\u0105 da\u0144 opartych na herbacie (Stefan Lanz ze Szwajcarii), spotkania z herbacianymi fachowcami opowiadaj\u0105cymi o nowych produktach a tak\u017ce o historii tego napoju. G\u0142\u00f3wnymi go\u015b\u0107mi Dni byli\u00a0– dobrze znani ju\u017c herbaciarzom w Polsce\u00a0– Merill i Dilhan Fernando ze Sri Lanki. Prowadzili oni warsztaty degustacyjne przy okazji premiery tegorocznych zbior\u00f3w Uva Seasonal Flush\u00a0 czyli wspania\u0142ej herbaty z Cejlonu.
\nRozdarty mi\u0119dzy imprezami festiwalowymi a herbacianymi dopiero w niedziel\u0119 wieczorem uspokoi\u0142em sko\u0142atane nerwy odwiedzaj\u0105c Kr\u00f3likarni\u0119, gdzie\u00a0– te\u017c polecam mimo, \u017ce to pokarm wy\u0142\u0105cznie dla ducha\u00a0– obejrza\u0142em bardzo interesuj\u0105c\u0105 wystaw\u0119 prac Sary Lipskiej (1882\u00a0– 1973), partnerki Xawerego Dunikowskiego, przyjaci\u00f3\u0142ki Antoniego\u00a0 Cierplikowskiego, Diagilewa i Lifara wybitej polskiej malarki, scenografki\u00a0 i projektantki kostium\u00f3w, dzia\u0142aj\u0105cej w Pary\u017cu. To pierwsza ekspozycja jej dzie\u0142 w Polsce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Miniony tydzie\u0144 by\u0142 wyj\u0105tkowo smakowity. O niekt\u00f3rych wydarzeniach ju\u017c pisa\u0142em a o innych b\u0119d\u0119 opowiada\u0142 w najbli\u017cszych dniach. Dzi\u015b chcia\u0142bym zrelacjonowa\u0107 dwa wydarzenia z pogranicza kuchni i kultury.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5496"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5496"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5496\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5498,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5496\/revisions\/5498"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5496"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5496"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5496"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}