{"id":5619,"date":"2012-11-20T08:00:10","date_gmt":"2012-11-20T07:00:10","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=5619"},"modified":"2012-11-20T10:03:37","modified_gmt":"2012-11-20T09:03:37","slug":"co-bylo-to-bylo-co-bedzie-bedzie-lepsze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/11\/20\/co-bylo-to-bylo-co-bedzie-bedzie-lepsze\/","title":{"rendered":"Co by\u0142o to by\u0142o, co b\u0119dzie b\u0119dzie lepsze"},"content":{"rendered":"

Okrzyk:\u00a0 „beaujolais nouveau arrive!” ju\u017c ucich\u0142.\u00a0 Ale echo jeszcze d\u017awi\u0119czy. Nawet na naszym blogu. Wiekszo\u015b\u0107 gani, mniejszo\u015b\u0107 chwali. Mi\u0142a jest taka rozbie\u017cno\u015b\u0107 pogl\u0105d\u00f3w. Sam nie jestem mi\u0142o\u015bnikiem tego m\u0142odego wina lecz uwa\u017cam t\u0119 doroczn\u0105 fiest\u0119 za majstersztyk reklamuj\u0105cy Francj\u0119 na ca\u0142ym globie. I to w\u0142a\u015bnie Francj\u0119 a nie francuskie wino. Ta operacja marketingowa\u00a0– zdaniem winiarzy z okolic Lyonu\u00a0– przynios\u0142a im wi\u0119cej szkody ni\u017c po\u017cytku. Wielu wielbicieli wina przesta\u0142o bowiem kupowa\u0107 wszelkie wina z nazw\u0105 Beaujolais na etykietce. Tak\u017ce ja przez d\u0142u\u017cszy czas wzdraga\u0142em si\u0119 przed kupnem takich butelek. A to b\u0142\u0105d. I to wielki. W regionie Beaujolais powstaj\u0105 bowiem wina wspania\u0142e. Tylko trzeba o tym wiedzie\u0107.<\/p>\n


\nDzi\u015b wi\u0119c przytocz\u0119 tu par\u0119 zda\u0144 znawcy wina i w\u0142a\u015bciciela winnic a przy okazji wielkiego aktora lubianego tak\u017ce nad Wis\u0142\u0105. To Gerard Depardieu.
\nNa pocz\u0105tku XX wieku Beaujolais prze\u017cywa\u0142o kryzys. Wed\u0142ug wielu tradycjonalist\u00f3w problem mo\u017ce rozwi\u0105za\u0107 powr\u00f3t do dawnych sposob\u00f3w produkcji, polegaj\u0105cy na ograniczeniu wydajno\u015bci, redukcji maceracji w\u0119glowej. Wcze\u015bniej najbardziej komercyjne wina trafia\u0142y do butelek najszybciej, jak to by\u0142o mo\u017cliwe. Dzi\u015b tradycjonali\u015bci sk\u0142aniaj\u0105 si\u0119 ku mniej spiesznym metodom. Najbardziej sumienni winiarze wybieraj\u0105 drog\u0119 \u015brodka: zbieraj\u0105 mniej winogron, dokonuj\u0105 selekcji w winnicy i starz\u0105 wina w d\u0119bie, by doda\u0107 im g\u0142\u0119bi. Tak jak gdzie indziej, producenci beaujolais zrozumieli, \u017ce pospiesznie robione, s\u0142abej jako\u015bci wina nie znajduj\u0105 ju\u017c klienteli – nawet je\u015bli s\u0105 tanie.
\n„Mieszkaniec Lyonu ch\u0119tnie przyzna, \u017ce przez miasto przep\u0142ywaj\u0105 nie dwie, lecz trzy wielkie rzeki – opr\u00f3cz Rodanu i Sa\u00f3ne jeszcze Beaujolais. Wino to leje si\u0119 rzeczywi\u015bcie strumieniami, podawane najcz\u0119\u015bciej w p\u0119katych dzbanuszkach.
\nNic dziwnego: region Beaujolais, najrozleglejsza strefa win burgundzkich, zajmuje 22 000 hektar\u00f3w, czyli troch\u0119 wi\u0119cej ni\u017c po\u0142ow\u0119 obszaru obj\u0119tego klasyfikacj\u0105 (AOC) Burgundii.
\nWinoro\u015bl pokrywa tu wszelkie pofa\u0142dowania terenu od Macon do samych niemal bram Lyonu.
\nSw\u00f3j dzisiejszy rozg\u0142os zawdzi\u0119cza Beaujolais sprytowi winiarzy i specjalist\u00f3w od marketingu. Pragn\u0105c wyci\u0105gn\u0105\u0107 jak najwi\u0119cej korzy\u015bci ze szczepu Gamay, ci pierwsi wpadli na pomys\u0142 zastosowania szczeg\u00f3lnej metody winifikacji. Polega\u0142a ona na wst\u0119pnym macerowaniu ca\u0142ych winogron, co pozwala\u0142o na zachowanie wszelkich walor\u00f3w owocowych surowca, a co wi\u0119cej – na szybk\u0105 produkcj\u0119 s\u0142awionego Beaujolais-Primeur, wina, kt\u00f3re mo\u017cna bardzo wcze\u015bnie konsumowa\u0107 i ju\u017c 15 listopada (w roku zbior\u00f3w) wprowadzi\u0107 na rynek. Dzi\u0119ki ha\u0142a\u015bliwej reklamie handlowej dat\u0119 t\u0119 wylansowano na \u015bwi\u0119to sezonu winiarskiego. Za ka\u017cdym razem z wielkim rozmachem rozg\u0142aszano wszem i wobec: Beaujolais Nouveau ju\u017c do nabycia! I gdy tylko ob\u0142adowane winem samoloty odlatywa\u0142y do Londynu, Brukseli, Nowego Jorku, rozpoczyna\u0142o si\u0119 prawdziwe szale\u0144stwo. U\u015bci\u015blijmy jednak: to Beaujolais-Primeur (m\u0142ody), a nie Nouveau (nowy), jest winem, kt\u00f3re nadaje si\u0119 do spo\u017cycia od 15 listopada i kt\u00f3re, pod t\u0105 w\u0142a\u015bnie nazw\u0105, do 31 stycznia nast\u0119pnego roku mog\u0105 sprzedawa\u0107 producenci. Je\u015bli chodzi o drugi typ wina, to znacznie cz\u0119\u015bciej trafia ono do handlu w kolejnym po zbiorach roku, przy czym jego sprzeda\u017c musi by\u0107 zako\u0144czona do 31 sierpnia. Sukces Beaujolais w spos\u00f3b nieunikniony doprowadzi\u0142 do cz\u0119\u015bciowego obni\u017cenia ja-ko\u015bci. Je\u015bli najlepsze gatunki \u015bwietnie nadaj\u0105 si\u0119 na weso\u0142\u0105 zabaw\u0119, to najgorsze odbijaj\u0105 si\u0119 przykrym wspomnieniem nast\u0119pnego ranka. Ta uwaga odnosi si\u0119 przede wszystkim do win prostych, Beaujolais i Beaujolais Superieurs. O wiele rzadziej mo\u017cna j\u0105 przypisa\u0107 dziesi\u0119ciu winom „crus”, a tym bardziej Beaujolais-Villages, kt\u00f3rych jest nie mniej ni\u017c trzydzie\u015bci pi\u0119\u0107.”<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Jak dot\u0105d pr\u00f3bowa\u0142em z tej liczby zaledwie pi\u0119\u0107 win. Ka\u017cde by\u0142o inne lecz po ka\u017cde ch\u0119tnie bym si\u0119gn\u0105\u0142 ponownie. Zach\u0119cam wi\u0119c do uwa\u017cnego czytania etykietek win z Burgundii i kupowanie tych w\u0142a\u015bciwych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Okrzyk:\u00a0 „beaujolais nouveau arrive!” ju\u017c ucich\u0142.\u00a0 Ale echo jeszcze d\u017awi\u0119czy. Nawet na naszym blogu. Wiekszo\u015b\u0107 gani, mniejszo\u015b\u0107 chwali. Mi\u0142a jest taka rozbie\u017cno\u015b\u0107 pogl\u0105d\u00f3w. Sam nie jestem mi\u0142o\u015bnikiem tego m\u0142odego wina lecz uwa\u017cam t\u0119 doroczn\u0105 fiest\u0119 za majstersztyk reklamuj\u0105cy Francj\u0119 na ca\u0142ym globie. I to w\u0142a\u015bnie Francj\u0119 a nie francuskie wino. Ta operacja marketingowa\u00a0– zdaniem winiarzy […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5619"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5619"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5619\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5621,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5619\/revisions\/5621"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5619"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5619"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5619"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}