Ju\u017c jad\u0119. Ko\u0142a miarowo stukocz\u0105 a poci\u0105g toczy si\u0119 na zach\u00f3d. W po\u0142udnie powinienem wysi\u0105\u015b\u0107 na dworcu, by potem, kolejk\u0105 dotrze\u0107 pod w\u0142a\u015bciwy adres. Tam zakotwicz\u0119 na kilka dni. Bilety do trzech muze\u00f3w kupione a stoliki w restauracjach zarezerwowane. We wtorek – wiecz\u00f3r najwa\u017cniejszy, bo w ekipie podr\u00f3\u017cuj\u0105cej s\u0105 a\u017c dwie Barbary. B\u0119dzie to kolacja w\u0142oska.<\/p>\n
<\/p>\n
Planuj\u0105c t\u0119 podr\u00f3\u017c zn\u00f3w poczyta\u0142em to,\u00a0co Niemcy pisz\u0105 o swojej kuchni.<\/p>\n
„\u017badne zwierz\u0119 domowe – pomijaj\u0105c mo\u017ce psa, cenionego jako stra\u017cnik i obro\u0144ca – nie towa\u00adrzyszy\u0142o Niemcom przez stulecia tak wiernie jak \u015bwinia. By\u0142a ona idealn\u0105 \u017cyw\u0105 spi\u017carni\u0105 mi\u0119sa, a jednocze\u015bnie wdzi\u0119cznym „zjadaczem” odpad\u00f3w kuchennych. W \u015bredniowieczu \u015bwinie chodzi\u0142y wolno po pastwiskach i w zagrodach. Od XIX wieku zacz\u0119to je tuczy\u0107 w chlewach. Musia\u0142y by\u0107 t\u0142uste, poniewa\u017c smalec wieprzo\u00adwy by\u0142 bardzo po\u017c\u0105danym produktem spo\u017cyw\u00adczym. Gdy po II wojnie \u015bwiatowej zmieni\u0142y si\u0119 zwyczaje \u017cywieniowe, zacz\u0119to hodowa\u0107 chud\u00adszy gatunek \u015bwi\u0144. Mia\u0142y one mniej t\u0142uszczu ni\u017c ich poprzedniczki, za to wi\u0119cej mi\u0119sa i szesna\u00ad\u015bcie \u017ceber zamiast dwunastu. Dzisiaj wiado\u00admo, \u017ce chuda \u015bwinia nie zaspokaja wymaga\u0144 konsument\u00f3w, wobec tego powr\u00f3cono do ho\u00addowli \u015bwi\u0144, kt\u00f3rych mi\u0119\u015bnie zawieraj\u0105 wi\u0119cej t\u0142uszczu. Dostarczaj\u0105 one tzw. mi\u0119sa przero\u015bni\u0119tego, z kt\u00f3rego mo\u017cna przyrz\u0105dzi\u0107 soczyst\u0105 piecze\u0144.<\/p>\n
Piecze\u0144 wieprzowa, najcz\u0119\u015bciej przyrz\u0105dzana z zad\u00adniej szynki, w wielu regionach Niemiec jest potraw\u0105 podawan\u0105 w niedziele i \u015bwi\u0119ta. Ka\u017cdy region przy\u00adrz\u0105dza j\u0105 na sw\u00f3j spos\u00f3b, najwa\u017cniejsze jest jednak odpowiednie przyprawienie sk\u00f3rki, tak aby by\u0142a krucha i chrupi\u0105ca. Bawarczycy na przyk\u0142ad nacie\u00adraj\u0105 j\u0105 piwem, mieszka\u0144cy Nadrenii czosnkiem, we\u00add\u0142ug innych przepis\u00f3w przyprawia si\u0119 sk\u00f3rk\u0119 chrza\u00adnem, owocami ja\u0142owca albo muszkatem. Wieprzowina dost\u0119pna w handlu pochodzi od m\u0142o\u00addych tucznik\u00f3w, zabijanych w wieku siedmiu do o\u015bmiu miesi\u0119cy. W\u00f3wczas mi\u0119so ma barw\u0119 od r\u00f3\u00ad\u017cowej do jasnoczerwonej, delikatne w\u0142\u00f3kna i jest mi\u0119kkie. Wieprzowina wymaga kr\u00f3tkiego czasu dojrzewania, oko\u0142o 48 godzin, nie trzeba te\u017c jej wiesza\u0107. Zawiera wa\u017cny sk\u0142adnik, tiamin\u0119 – wita\u00admin\u0119 z grupy B, kt\u00f3ra wp\u0142ywa na przemian\u0119 mate\u00adrii jak r\u00f3wnie\u017c na czynno\u015b\u0107 nerw\u00f3w i mi\u0119\u015bni.<\/p>\n
Kie\u0142basa odgrywa wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w niemieckich gospo\u00addarstwach domowych. Pokrojona w plasterki nada\u00adje si\u0119 doskonale na kanapki, a masarze prze\u015bcigaj\u0105 si\u0119 w wymy\u015blaniu wci\u0105\u017c nowych gatunk\u00f3w w\u0119dlin, nawet specjalnej kie\u0142basy dla dzieci, kt\u00f3ra jest ozdabiana motywami zwierz\u0119cymi. Sma\u017cona kie\u0142\u00adbasa nale\u017cy do tradycyjnych przek\u0105sek. We wszyst\u00adkich krajach niemieckich produkuje si\u0119 setki ro\u00addzaj\u00f3w kie\u0142bas – nie spos\u00f3b zna\u0107 wszystkie. Mo\u017cna je jednak podzieli\u0107 na trzy du\u017ce grupy. W zale\u017cno\u015b\u00adci od sk\u0142adnik\u00f3w i sposobu wytwarzania rozr\u00f3\u017cnia si\u0119 kie\u0142basy surowe, parzone i gotowane. Czwart\u0105 grup\u0119 wyro\u00adb\u00f3w w\u0119dliniarskich stanowi\u0105 szynki. Kie\u0142basa jest wytwarzana na og\u00f3\u0142 z mi\u0119sa, t\u0142uszczu, podrob\u00f3w, z dodatkiem soli i przypraw. Sk\u0142adniki rozdrabnia si\u0119, dobrze miesza i wciska do flaka!<\/p>\n
R\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 sposob\u00f3w przyrz\u0105dzania kie\u0142bas wynika z niezwyk\u0142ej pomys\u0142owo\u015bci masarzy w r\u00f3\u017c\u00adnych regionach. W\u015br\u00f3d kie\u0142bas sma\u017conych – dania spo\u017cywanego na jarmarkach i festynach strzelec\u00adkich oraz podawanego we wszystkich budkach z przek\u0105skami – za szczeg\u00f3lnie smaczne uwa\u017cane s\u0105 kie\u0142baski z Turyngii i Norymbergi. Norymber\u00adskie kie\u0142baski wielko\u015bci zaledwie palca grilluje si\u0119 na w\u0119glu bukowym i podaje na cynowym talerzu. Mo\u017cna z \u0142atwo\u015bci\u0105 zje\u015b\u0107 ich p\u00f3\u0142 tuzina albo nawet ca\u0142y tuzin; w odr\u00f3\u017cnieniu od innych kie\u0142bas nie przyprawia si\u0119 ich musztard\u0105, tylko chrzanem. Do\u00addatkiem jest zazwyczaj sa\u0142atka ziemniaczana albo kiszona kapusta.<\/p>\n
Bardzo popularn\u0105 potraw\u0105 jest r\u00f3wnie\u017c kie\u0142basa w sosie curry, kt\u00f3r\u0105 wymy\u015bli\u0142 w latach trzydzie\u00adstych jeden z masarzy berli\u0144skich: kie\u0142bas\u0119 kroi si\u0119 w grube plastry (dzi\u015b robi\u0105 to specjalne maszyny), obsypuje obficie przypraw\u0105 curry i polewa sosem do szasz\u0142yk\u00f3w. Kie\u0142bas\u0119 podaje si\u0119 najcz\u0119\u015bciej na papierowych talerzykach i zjada widelcem o dw\u00f3ch z\u0119bach albo za pomoc\u0105 wyka\u0142aczki. Do kie\u0142bas regionalnych, znanych jednak r\u00f3wnie\u017c poza granicami regionu, nale\u017cy tak\u017ce monachijska bia\u0142a kie\u0142basa podawana na gor\u0105co i wysysana wprost ze sk\u00f3rki; wytwarza si\u0119 j\u0105 z mi\u0119sa ciel\u0119ce\u00adgo, wo\u0142owego i wieprzowego.”<\/p>\n
Ciekawe co mi najbardziej przypadnie do gustu?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ju\u017c jad\u0119. Ko\u0142a miarowo stukocz\u0105 a poci\u0105g toczy si\u0119 na zach\u00f3d. W po\u0142udnie powinienem wysi\u0105\u015b\u0107 na dworcu, by potem, kolejk\u0105 dotrze\u0107 pod w\u0142a\u015bciwy adres. Tam zakotwicz\u0119 na kilka dni. Bilety do trzech muze\u00f3w kupione a stoliki w restauracjach zarezerwowane. We wtorek – wiecz\u00f3r najwa\u017cniejszy, bo w ekipie podr\u00f3\u017cuj\u0105cej s\u0105 a\u017c dwie Barbary. B\u0119dzie to kolacja […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5694"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5694"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5694\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5725,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5694\/revisions\/5725"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5694"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5694"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5694"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}