{"id":5713,"date":"2012-11-30T08:00:49","date_gmt":"2012-11-30T07:00:49","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=5713"},"modified":"2012-11-29T16:46:58","modified_gmt":"2012-11-29T15:46:58","slug":"5713","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/11\/30\/5713\/","title":{"rendered":"Czy mo\u017cna zamkn\u0105\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 w butelce?"},"content":{"rendered":"

Jaki\u015b czas temu wspomnia\u0142em o ksi\u0105\u017ckach Patricii Atkinson. To Angielka, kt\u00f3r\u0105 los rzuci\u0142 do Francji, w okolice Bergerac i Lyonu, gdzie jednocze\u015bnie uczy\u0142a si\u0119 j\u0119zyka francuskiego i winiarstwa. Dzi\u015b Patricia jest znakomit\u0105 i docenian\u0105 na \u015bwiecie producentk\u0105 wina oraz autork\u0105 r\u00f3wnie \u015bwietnie jak wina sprzedaj\u0105cych si\u0119 ksi\u0105\u017cek. Poniewa\u017c ksi\u0105\u017cki przeczyta\u0142em\u00a0 a win pr\u00f3bowa\u0142em (prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c wypi\u0142em tylko dwie butelki\u00a0– wytrawne Le Prince i s\u0142odkie saussignac zachwycaj\u0105c ich jako\u015bci\u0105) potwierdzam zdecydowanie opinie o Patricii Atkinson\u00a0– jest osobisto\u015bci\u0105 wybitn\u0105.<\/p>\n

<\/p>\n

\"\"Tak te\u017c uznali cz\u0142onkowie zespo\u0142u redakcyjnego „Czasu Wina” przyznaj\u0105c Angielce z Masywu Centralnego tytu\u0142 Cz\u0142owieka Roku 2012. W ostatnim tegorocznym numerze czasopisma dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w wina jest artyku\u0142 o pani Atkinson i bardzo ciekawy wywiad z laureatk\u0105. Zacytuj\u0119\u00a0– jak zwykle przy okazji \u015bwi\u0119ta jakim jest og\u0142aszanie nazwiska zdobywcy tytu\u0142u \u00a0Cz\u0142owieka Roku\u00a0– kilka fragment\u00f3w z tej rozmowy. Zw\u0142aszcza, \u017ce jest ona nietypowa, poniewa\u017c i bohaterka i jej rozm\u00f3wca Micha\u0142 Bardel, m\u00f3wili tyle\u017c o winie, ile o literaturze: \u00a0<\/p>\n

”\u00a0Pos\u0142uchaj, sp\u0119dzi\u0142am we Francji tyle lat i spotka\u0142o mnie tu wiele ser\u00addeczno\u015bci i dobroci. Uzna\u0142am, \u017ce mo\u00adje wina powinny mie\u0107 w sobie tyle\u017c ze mnie samej, co z Francji w\u0142a\u015bnie. A poniewa\u017c uwa\u017cam, \u017ce francuska literatura znakomicie wyra\u017ca ducha i kultur\u0119 samych Francuz\u00f3w, pomy\u00ad\u015bla\u0142am, \u017ce by\u0142oby zabawnie uhono\u00adrowa\u0107 ich wielkie powie\u015bci. Ksi\u0119\u017cna <\/em>de Cleves <\/em>sama si\u0119 prosi\u0142a na etykiet\u0119 klasycznego bia\u0142ego wina, o czystym, surowym wr\u0119cz owocu. Pami\u0119tasz pewnie, \u017ce bohaterka powie\u015bci, kt\u00f3\u00adra jest uciele\u015bnieniem niewinno\u015bci, w dramatycznym zako\u0144czeniu umie\u00adra z lili\u0105 na piersiach – do ko\u0144ca czy\u00adsta i nieskalana.(…)<\/p>\n

Wszystkie moje wi\u00adna, tak przynajmniej mi si\u0119 wyda\u00adje, maj\u0105 to szczeg\u00f3lne dotkni\u0119cie, \u015blad mojej r\u0119ki, mojego charakteru. To chyba dotyczy zreszt\u0105 ka\u017cdego winiarza. I maj\u0105 te\u017c – tak jak jedno z moich czerwonych win, Le Rouge et le Noir – swoj\u0105 opowie\u015b\u0107. Tu aku\u00adrat mamy histori\u0119 m\u0142odego ch\u0142opca, kt\u00f3remu udaje si\u0119 prze\u0142ama\u0107 gra\u00adnic\u0119 w\u0142asnej klasy spo\u0142ecznej i osi\u0105\u00adgn\u0105\u0107 wysok\u0105 pozycj\u0119. Nawet je\u015bli tylko na chwil\u0119.(…)<\/p>\n

A we\u017amy moje ros\u0119 Bel-Ami<\/em>: do\u00adsta\u0142o imi\u0119 po beztroskim, mocno dekandenckim bohaterze z Maupassanta. Bo ono jest takie w\u0142a\u015bnie troch\u0119 dekadenckie i beztroskie…(…)<\/p>\n

Princesse de Cleves<\/em> jest \u015bwie\u017ce i czyste, bardzo wyra\u017anie owoco\u00adwe. Doskonale pasuje do kurcza\u00adka i ryby, ale te\u017c wielu moich klien\u00adt\u00f3w i przyjaci\u00f3\u0142 pija je jako aperitif w\u0142a\u015bnie.<\/p>\n

Ale nie nazwa<\/strong>\u0142<\/strong>a<\/strong>\u015b<\/strong> tego (Ksi\u0105\u017c\u0119)\u00a0wina na pami<\/strong>\u0105<\/strong>tk<\/strong>\u0119<\/strong> dzie<\/strong>\u0142<\/strong>ka Machiavellego?<\/strong><\/p>\n

Nie, nie. Kiedy\u015b, wyobra\u017a sobie, na\u00adzywa\u0142o si\u0119 Le Petit Prince<\/em>, ale spad\u00adkobiercy Antoine’a de Saint-Exupery’ego zadzwonili do mnie pewnego dnia z informacj\u0105, \u017ce u\u017cy\u00adwam okre\u015blenia „Ma\u0142y ksi\u0105\u017c\u0119” bez\u00adprawnie. Wbi\u0142o mnie w ziemi\u0119: za\u00adwsze mi si\u0119 wydawa\u0142o, \u017ce do\u015b\u0107 trudno pomyli\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 z butel\u00adk\u0105 wina. Poza tym, gdyby kto\u015b zapy\u00adta\u0142 mnie, czy mo\u017ce nazwa\u0107 wino na cze\u015b\u0107 jednej z moich ksi\u0105\u017cek, czu\u0142a\u00adbym si\u0119 zaszczycona.<\/p>\n

Okaza\u0142o si\u0119 jednak, \u017ce cho\u0107 nor\u00admalnie prawa autorskie przestaj\u0105 obowi\u0105zywa\u0107 po 50 latach od \u015bmier\u00adci autora, dw\u00f3ch czy trzech pisarzy, takich jak Marcel Pagnol i Saint-Exupery, kt\u00f3rzy tworzyli w czasie wojny, mog\u0105 je zachowa\u0107 przez lat 75.”<\/p>\n

W\u0142a\u015bcicielka winnicy Clos d’Yvigne rozpocz\u0119\u0142a podb\u00f3j polskich podniebie\u0144. Na szcz\u0119\u015bcie, jak ju\u017c wspomina\u0142em, ma wspaniale wyrobiony zar\u00f3wno smak winiarski jak i literacki. Jestem pewien, \u017ce odniesie sukces. Na koniec\u00a0 gratulacje z okazji tytu\u0142u, kt\u00f3ry zaczyna liczy\u0107 si\u0119 w \u015bwiecie winiarzy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jaki\u015b czas temu wspomnia\u0142em o ksi\u0105\u017ckach Patricii Atkinson. To Angielka, kt\u00f3r\u0105 los rzuci\u0142 do Francji, w okolice Bergerac i Lyonu, gdzie jednocze\u015bnie uczy\u0142a si\u0119 j\u0119zyka francuskiego i winiarstwa. Dzi\u015b Patricia jest znakomit\u0105 i docenian\u0105 na \u015bwiecie producentk\u0105 wina oraz autork\u0105 r\u00f3wnie \u015bwietnie jak wina sprzedaj\u0105cych si\u0119 ksi\u0105\u017cek. Poniewa\u017c ksi\u0105\u017cki przeczyta\u0142em\u00a0 a win pr\u00f3bowa\u0142em (prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5713"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5713"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5713\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5721,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5713\/revisions\/5721"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5713"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5713"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5713"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}