{"id":5792,"date":"2012-12-14T08:00:15","date_gmt":"2012-12-14T07:00:15","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=5792"},"modified":"2012-12-13T14:58:58","modified_gmt":"2012-12-13T13:58:58","slug":"dobro-czyn-caly-rok","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2012\/12\/14\/dobro-czyn-caly-rok\/","title":{"rendered":"Dobro czy\u0144 ca\u0142y rok"},"content":{"rendered":"

Charles C.F. Greville uwa\u017cany za najwybitniejszego angielskiego pami\u0119tnikarza XIX stulecia prowadzi\u0142 sw\u00f3j dziennika w czasach kr\u00f3la Jerzego IV, kr\u00f3la, Wilhelma IV i kr\u00f3lowej Wiktorii. Historycy twierdz\u0105, \u017ce to najwa\u017cniejsza i najlepsza ksi\u0105\u017cka prezentuj\u0105ca Angli\u0119 dziewi\u0119tnastego wieku. Autor bywalec pa\u0142acu kr\u00f3lewskiego i najwytworniejszych arystokratycznych salon\u00f3w mia\u0142 wybitny talent pisarski i niezwyk\u0142y zmys\u0142 obserwatorski. I tylko \u017cal, \u017ce w polskim wyborze znale\u017a\u0107 mo\u017cna tak ma\u0142o opis\u00f3w uczt, kolacyjek czy garden party, w kt\u00f3rych uczestniczy\u0142. Mogliby\u015bmy w\u00f3wczas przeczyta\u0107 pewnie podobne relacje jak ta z dnia dobroczynno\u015bci urz\u0105dzonego przez lorda Egremont. Pami\u0119tnikarz nie darowa\u0142 sobie paru uszczypliwo\u015bci pod adresem dobroczy\u0144cy, co doda\u0142o relacji rumie\u0144c\u00f3w.<\/p>\n


\n\"\"<\/a><\/p>\n

„Londyn 23 maja 1834. W ubieg\u0142y poniedzia\u0142ek by\u0142em w Petworth i widzia\u0142em tam najwspanialsz\u0105 fet\u0119, jak\u0105 mo\u017cna wyda\u0107. Lord Egremont zwyk\u0142 zim\u0105 urz\u0105dza\u0107 kt\u00f3rego\u015b dnia uczt\u0119 dla ubogich z s\u0105siednich parafii (nie m\u0119\u017cczyzn, ale jedynie kobiet i dzieci). Odbywa\u0142o si\u0119 to na terenie uje\u017cd\u017calni i kort\u00f3w tenisowych, na kt\u00f3re wpuszczane by\u0142y stopniowo kolejne grupy. Z powodu choroby lorda obiad ten nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 odby\u0107; wyzdrowiawszy lord Egremont upar\u0142 si\u0119 go jednak urz\u0105dzi\u0107, \u017ce za\u015b ca\u0142a sprawa odwlek\u0142a si\u0119 do lata\u00a0– poleci\u0142 go przygotowa\u0107 pod go\u0142ym niebem. By\u0142 to pi\u0119kny widok: na trawniku przed domem ustawiono w podkow\u0119 pi\u0119\u0107dziesi\u0105t cztery sto\u0142y, z kt\u00f3rych ka\u017cdy mia\u0142 pi\u0119\u0107dziesi\u0105t st\u00f3p d\u0142ugo\u015bci. Niezr\u00f3wnanie interesuj\u0105ce by\u0142o \u015bledzenie przygotowa\u0144. Wszystkie sto\u0142y przykryto obrusami, po\u015brodku ustawiono za\u015b dwa wielkie namioty, w kt\u00f3rych pomie\u015bci\u0107 si\u0119 mia\u0142y wszystkie prowianty, zwo\u017cone tam wozami, jak amunicja. Bochny i ciasta spi\u0119trzone by\u0142y jak kule armatnie; roz\u0142o\u017cono te\u017c niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 pieczonych i gotowanych ud\u017ac\u00f3w wo\u0142owych; pieczyste na gor\u0105co przygotowano natomiast w kuchni i zacz\u0119to roznosi\u0107, gdy tylko wystrza\u0142y oznajmi\u0142y roz-pocz\u0119cie uczty. Bilety\u00a0– w liczbie oko\u0142o 4 000\u00a0– rozdano mieszka\u0144com niekt\u00f3rych s\u0105siednich osad; gdy jednak zjawi\u0142o si\u0119 znacznie wi\u0119cej os\u00f3b, stary lord, kt\u00f3ry nie m\u00f3g\u0142 znie\u015b\u0107, by ktokolwiek g\u0142odny odszed\u0142 od jego bram z niczym, osobi\u015bcie wyszed\u0142 na dw\u00f3r, poleci\u0142 usun\u0105\u0107 bariery i wpuszcza\u0107 wszystkich. Oblicza si\u0119, \u017ce nakarmiono tam oko\u0142o 6 000 os\u00f3b. Krajaniem mi\u0119s zajmowali si\u0119 gentlemani z s\u0105siedztwa, kelner\u00f3w za\u015b wybrano spo\u015br\u00f3d w\u0142o\u015bcian.
\nProwianty wydawane by\u0142y w namiotach i rozwo\u017cone na w\u00f3zkach do wszystkich ustawionych w podkow\u0119 sto\u0142\u00f3w. Wko\u0142o maszerowa\u0142a orkiestra, graj\u0105ca weso\u0142e melodie. Dzie\u0144 by\u0142 przepi\u0119kny\u00a0– bezchmurne niebo i lekki po\u0142udniowy wiaterek. Wspania\u0142y ten starzec nie posiada\u0142 si\u0119 z rado\u015bci; ze dwadzie\u015bcia razy pojawia\u0142 si\u0119 w oknach swego pokoju, ciesz\u0105c si\u0119 widokiem tych nieszcz\u0119snych istot, kt\u00f3re\u00a0– ubrane w swe najlepsze stroje\u00a0– pakowa\u0142y w siebie i w swe dzieci tyle jedzenia, ile tylko by\u0142y w stanie poch\u0142on\u0105\u0107, korzystaj\u0105c ze szcz\u0119\u015bliwego dnia wytchnienia. Po pewnym czasie kobiety odesz\u0142y, otwarto natomiast bramy parku i wszyscy ch\u0119tni mogli do niego wej\u015b\u0107 i przechadza\u0107 si\u0119 w\u015br\u00f3d krzew\u00f3w, podchodz\u0105c a\u017c pod okna domu. Wieczorem za\u015b odby\u0142 si\u0119 wielki pokaz ogni sztucznych; w momencie jego rozpocz\u0119cia, zgromadzi\u0142o si\u0119 tam\u00a0– jak s\u0105dz\u0119\u00a0– co najmniej 10 000 os\u00f3b. W sumie by\u0142o to jedno z najweselszych i najpi\u0119kniejszych widowisk, jakie ogl\u0105da\u0142em. Jest te\u017c co\u015b wzruszaj\u0105cego w postawie tego starego, stoj\u0105cego nad grobem cz\u0142owieka, kt\u00f3ry mimo \u017ce ca\u0142kiem niedawno omal nie rozsta\u0142 si\u0119 z \u017cyciem (cho\u0107 umys\u0142 jego jest r\u00f3wnie \u017cywy, a serce tak samo gor\u0105ce jak dawniej)\u00a0– znajduje satysfakcj\u0119 i rado\u015b\u0107 w uczynkach maj\u0105cych na celu uszcz\u0119\u015bliwianie innych, oraz ul\u017cenie losowi ubogich i sprawienie im przyjemno\u015bci.”
\nCa\u0142y czas odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce prawdziw\u0105 przyjemno\u015b\u0107 mia\u0142 g\u0142\u00f3wnie dobry lord E. I my\u015bl\u0119 sobie o nim w trakcie podr\u00f3\u017cy na wie\u015b.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Charles C.F. Greville uwa\u017cany za najwybitniejszego angielskiego pami\u0119tnikarza XIX stulecia prowadzi\u0142 sw\u00f3j dziennika w czasach kr\u00f3la Jerzego IV, kr\u00f3la, Wilhelma IV i kr\u00f3lowej Wiktorii. Historycy twierdz\u0105, \u017ce to najwa\u017cniejsza i najlepsza ksi\u0105\u017cka prezentuj\u0105ca Angli\u0119 dziewi\u0119tnastego wieku. Autor bywalec pa\u0142acu kr\u00f3lewskiego i najwytworniejszych arystokratycznych salon\u00f3w mia\u0142 wybitny talent pisarski i niezwyk\u0142y zmys\u0142 obserwatorski. I tylko \u017cal, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5792"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5792"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5792\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5795,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5792\/revisions\/5795"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5792"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5792"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5792"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}