{"id":5925,"date":"2013-01-09T08:04:38","date_gmt":"2013-01-09T07:04:38","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=5925"},"modified":"2013-01-10T08:10:26","modified_gmt":"2013-01-10T07:10:26","slug":"faworki-agnieszki-sa-najpyszniejsze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2013\/01\/09\/faworki-agnieszki-sa-najpyszniejsze\/","title":{"rendered":"Faworki Agnieszki s\u0105 najpyszniejsze"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Te kruche i delikatne ciastka dotar\u0142y\u00a0 do Polski – cho\u0107 trudno w to uwierzy\u0107 – z Litwy i Niemiec. Kszta\u0142tem przypominaj\u0105 z\u0142o\u017con\u0105 kokardk\u0119 czy wst\u0105\u017ck\u0119 i st\u0105d wzi\u0119\u0142a si\u0119 polska nazwa, zapo\u017cyczona z francuskiego – faveur<\/em> – w\u0105ska wst\u0105\u017ceczka, tasiemka jedwabna. Historia g\u0142osi, \u017ce powstanie fawork\u00f3w to czysty przypadek. M\u0142ody i roztargniony cukiernik ca\u0142kiem niechc\u0105cy wrzuci\u0142 do rozgrzanego oleju w\u0105ski pasek ciasta przygotowanego na p\u0105czki. Ciasto ukszta\u0142towa\u0142o si\u0119 w warkocz, a po doprawieniu cukrem waniliowym okaza\u0142o si\u0119 smakowitym ciastkiem.<\/p>\n


\n\u00a0Ciasto na faworki powinno zawiera\u0107 m\u0105k\u0119, du\u017co \u017c\u00f3\u0142tek lub ca\u0142ych jaj, niewiele t\u0142uszczu i cukru oraz kilka kropli spirytusu, kt\u00f3ry niekt\u00f3rzy zast\u0119puj\u0105 6-proc. octem. Wed\u0142ug tradycyjnych receptur, 50% ci\u0119\u017caru m\u0105ki powinny stanowi\u0107 \u017c\u00f3\u0142tka lub ostatecznie ca\u0142e jajka, 12% g\u0119sta, niezbyt kwa\u015bna \u015bmietana, 10% – mas\u0142o, 5% – cukier puder. Spirytus lub ocet pe\u0142ni funkcj\u0119 spulchniacza oraz zapobiega nadmiernemu wch\u0142anianiu t\u0142uszczu.
\nZagniecione ciasto t\u0142uczone jest wa\u0142kiem, sk\u0142adane\u00a0 i ponownie t\u0142uczone. Czynno\u015bci te s\u0105 powtarzane wielokrotnie, a\u017c pojawi\u0105 si\u0119 na cie\u015bcie p\u0119cherzyki powietrza. Nast\u0119pnie sch\u0142odzone ciasto (minimum 30 minut) jest cienko wa\u0142kowane i krojone na pod\u0142u\u017cne prostok\u0105ty z naci\u0119ciem po\u015brodku, jeden z kr\u00f3tszych brzeg\u00f3w jest nast\u0119pne przewlekany przez naci\u0119cie tworz\u0105c charakterystyczny kszta\u0142t kokardki. Faworki sma\u017cone s\u0105 we wrz\u0105cym smalcu a\u017c do zrumienienia.<\/p>\n

\"\"<\/a>W\u0142a\u015bciwie przyrz\u0105dzone faworki powinny by\u0107 delikatne i kruche. Oto przepis wg. kt\u00f3rego robimy faworki najcz\u0119\u015bciej. Agnieszka\u00a0 to nasza kuzynka mieszkaj\u0105ca w Mr\u0105gowie. I jej przepis jest zdecydowanie najlepszy spo\u015br\u00f3d trzech funkcjonujacych w naszej rodzinie.
\n\u00a01,5 szklanki m\u0105ki tortowej (to ok. 20 dag), szczypta soli, 4 \u017c\u00f3\u0142tka, \u0142y\u017cka sto\u0142owa mas\u0142a, 3 – 4 \u0142y\u017cki kwa\u015bnej \u015bmietany, \u0142y\u017cka spirytusu (opcjonalnie rumu lub w ostateczno\u015bci octu), olej stopiony ze smalcem (tyle, aby faworki p\u0142ywa\u0142y swobodnie w garnku), cukier puder z wanili\u0105 do posypania<\/em>.<\/p>\n

1.Na stolnic\u0119 wysypa\u0107 m\u0105k\u0119, zrobi\u0107 do\u0142ek, doda\u0107\u00a0 \u017c\u00f3\u0142tka, s\u00f3l, mas\u0142o, spirytus, \u015bmietan\u0119. Wszystkie sk\u0142adniki zagnie\u015b\u0107 bardzo dok\u0142adnie. Nale\u017cy si\u0119 stara\u0107 jak najmniej podsypywa\u0107 m\u0105k\u0105.
\n2.Wyrobione ciasto wybija\u0107 10 minut\u00a0 wa\u0142kiem (mo\u017cna te\u017c uderza\u0107\u00a0 w nie t\u0142uczkiem do kotlet\u00f3w). Ciasto ma by\u0107 bardzo elastyczne, o konsystencji ciasta na makaron.
\n3. Owin\u0105\u0107\u00a0 ciasto w pergamin i pozostawi\u0107\u00a0 na p\u00f3\u0142 godziny, aby odpocz\u0119\u0142o. Nie mo\u017ce wyschn\u0105\u0107, wi\u0119c musi by\u0107 szczelnie zawini\u0119te, warto\u00a0 przykry\u0107 je jeszcze misk\u0105.
\n4.Odcina\u0107\u00a0 po kawa\u0142ku\u00a0 ciasta i sukcesywnie wa\u0142kowa\u0107\u00a0 bardzo cienko. Kroi\u0107\u00a0 rade\u0142kiem na paski, nacina\u0107, przewija\u0107\u00a0 i sma\u017cy\u0107\u00a0 na t\u0142uszczu na z\u0142oto: t\u0142uszcz ma by\u0107 tak gor\u0105cy, \u017ce kawa\u0142ek ciasta natychmiast wyp\u0142ywa na wierzch.
\n5.Wyjmowa\u0107\u00a0 gotowe faworki\u00a0 d\u0142ugim widelcem i po\u00a0os\u0105czeniu posypywa\u0107\u00a0 cukrem pudrem.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/a><\/p>\n

Najuci\u0105\u017cliwsz\u0105 czynno\u015bci\u0105 jest\u00a0– moim zdaniem\u00a0– t\u0142uczenie ciasta wa\u0142kiem. Trwa to na og\u00f3\u0142 ponad kwadrans a po ka\u017cdym takim seansie jestem wycie\u0144czony niczym bokser po walce trwaj\u0105cej 12 rund. Ale gdy faworki le\u017c\u0105 ju\u017c na p\u00f3\u0142misku i z trudem si\u0119 opanowuj\u0119, by nie zje\u015b\u0107 ich zbyt wiele, dochodz\u0119 do wniosku, \u017ce walka z ciastem op\u0142aca si\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Faworki os\u0105czane z t\u0142uszczu\u00a0\u00a0 Fot. P. Adamczewski<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Te kruche i delikatne ciastka dotar\u0142y\u00a0 do Polski – cho\u0107 trudno w to uwierzy\u0107 – z Litwy i Niemiec. Kszta\u0142tem przypominaj\u0105 z\u0142o\u017con\u0105 kokardk\u0119 czy wst\u0105\u017ck\u0119 i st\u0105d wzi\u0119\u0142a si\u0119 polska nazwa, zapo\u017cyczona z francuskiego – faveur – w\u0105ska wst\u0105\u017ceczka, tasiemka jedwabna. Historia g\u0142osi, \u017ce powstanie fawork\u00f3w to czysty przypadek. M\u0142ody i roztargniony cukiernik ca\u0142kiem niechc\u0105cy […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5925"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5925"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5925\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5994,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5925\/revisions\/5994"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5925"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5925"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5925"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}