Okolice Wawelu to raj dla smakoszy. I my\u015bl\u0119 w\u0142a\u015bnie o najbli\u017cszych okolicach wawelskiego wzg\u00f3rza. Nie b\u0119d\u0119 wymienia\u0142 wszystkich lokali mieszcz\u0105cych si\u0119 pod siedzib\u0105 kr\u00f3l\u00f3w lecz o jednym, konkretnym i wr\u0119cz fantastycznym zar\u00f3wno pod wzgl\u0119dem wystroju, klimatu, obs\u0142ugi jak i kuchni. To restauracja Pod Baranem przy ulicy \u015bw. Gertrudy.<\/p>\n
\nJu\u017c od samego wej\u015bcia czuje si\u0119 przyjazn\u0105 atmosfer\u0119, tak charakterystyczn\u0105 dla krakowskich lokali. Kelnerzy witaj\u0105cy go\u015bci s\u0105 serdeczni ale nie nadskakuj\u0105cy i nadopieku\u0144czy. Stoliki rozstawione na tyle g\u0119sto, by go\u015bcie nie czuli si\u0119 osamotnieni, ale na tyle\u00a0 oddalone od siebie, by mo\u017cna by\u0142o prowadzi\u0107 swobodne rozmowy nie zak\u0142\u00f3caj\u0105c ucztowania s\u0105siadom.
\nPalta i kurtki wieszane s\u0105 w starej pi\u0119knej szafie, co powoduje, \u017ce go\u015bcie czuj\u0105 si\u0119 jak na domowym przyj\u0119ciu u przyjaci\u00f3\u0142. Na \u015bcianach za\u015b wisz\u0105 (przynajmniej podczas naszej wizyty) obrazy Edwarda Dwurnika, co podnosi poziom kultury przyj\u0119cia. Na czas studiowania karty da\u0144 i win go\u015bcie otrzymuj\u0105 \u015bwie\u017cy chleb i pyszny krakowski smalec ze skwarkami.
\nKarta nie jest prze\u0142adowana ale proponuje dania na tyle r\u00f3\u017cnorodne, \u017ce mog\u0105 one zaspokoi\u0107 gusta bardzo zr\u00f3\u017cnicowane. Spo\u015br\u00f3d wielu kusz\u0105cych przek\u0105sek wypr\u00f3bowali\u015bmy grasic\u0119 w \u015bmietanowym sosie, go\u0142\u0105bki z mi\u0119sem w sosie borowikowym\u00a0 i flaki wo\u0142owe. Wszystkie te dania zachwyci\u0142y sw\u0105 delikatno\u015bci\u0105. By\u0142y przyrz\u0105dzone z najwi\u0119ksz\u0105 prostot\u0105 ale i wyrafinowaniem. Podobnie by\u0142o z zupami: rybn\u0105 i \u017curkiem po krakowsku. Niby wszyscy to robi\u0105 ale tylko prawdziwi mistrzowie potrafi\u0105 z prostych przepis\u00f3w wyczarowa\u0107 kr\u00f3lewskie potrawy. Wida\u0107 s\u0105siedztwo Wawelu zobowi\u0105zuje.
\nW\u015br\u00f3d da\u0144 g\u0142\u00f3wnych jest i dziczyzna ( \u015bwietne combry sarnie w r\u00f3\u017cnych sosach), i jagni\u0119cina (kotleciki rozp\u0142ywaj\u0105ce si\u0119 w ustach), i ryby z obcych m\u00f3rz (np. delikatna dorada z grilla), i\u00a0– tu szczeg\u00f3lne wyr\u00f3\u017cnienie\u00a0– sztuka mi\u0119sa w sosie chrzanowym zas\u0142uguj\u0105ca co najmniej na medal czyli Bocus d’Or za nadzwyczajn\u0105 krucho\u015b\u0107 i delikatno\u015b\u0107.
\nR\u00f3wnie atrakcyjna jak Menu jest tutejsza karta win. My wybrali\u015bmy Primitivo Rosso Salento wierz\u0105c, \u017ce b\u0119dzie doskonale podkre\u015bla\u0142o zalety dziczyzny jak i sztuki mi\u0119sa, a tak\u017ce nie b\u0119dzie zgrzytem przy doradzie mimo, i\u017c to wino czerwone.
\nNa desery tym razem nie mieli\u015bmy ju\u017c czasu, bo czeka\u0142o na nas Muzeum Narodowe gdzie sp\u0119dzili\u015bmy ponad dwie godziny podziwiaj\u0105c retrospektywn\u0105 wystaw\u0119 prac Wojciecha Fangora ( a potem\u00a0–\u00a0 sale z obrazami Andrzeja Wr\u00f3blewskiego).
\nS\u0142odycze wi\u0119c\u00a0 od\u0142o\u017cyli\u015bmy na p\u00f3\u017aniej i tu\u017c przed odjazdem do Warszawy wpadli\u015bmy do Sukiennic, gdzie\u00a0– mimo\u00a0\u00a0uroczysto\u015bci urodzin chyba najm\u0142odszego cz\u0142onka rodu w\u0142a\u015bcicieli s\u0142ynnego lokalu\u00a0– mogli\u015bmy spa\u0142aszowa\u0107 ze smakiem krem\u00f3wki Noworolskiego.
\nKrak\u00f3w to miejsce gdzie uczta duchowa harmonijnie \u0142\u0105czy si\u0119 z uczt\u0105 przy stole.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Okolice Wawelu to raj dla smakoszy. I my\u015bl\u0119 w\u0142a\u015bnie o najbli\u017cszych okolicach wawelskiego wzg\u00f3rza. Nie b\u0119d\u0119 wymienia\u0142 wszystkich lokali mieszcz\u0105cych si\u0119 pod siedzib\u0105 kr\u00f3l\u00f3w lecz o jednym, konkretnym i wr\u0119cz fantastycznym zar\u00f3wno pod wzgl\u0119dem wystroju, klimatu, obs\u0142ugi jak i kuchni. To restauracja Pod Baranem przy ulicy \u015bw. Gertrudy.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6030"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6030"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6030\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6032,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6030\/revisions\/6032"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6030"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6030"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6030"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}