{"id":63,"date":"2006-10-19T08:07:47","date_gmt":"2006-10-19T06:07:47","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=63"},"modified":"2006-10-19T10:24:42","modified_gmt":"2006-10-19T08:24:42","slug":"kuchnia-w-operze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2006\/10\/19\/kuchnia-w-operze\/","title":{"rendered":"Kuchnia w operze"},"content":{"rendered":"

Dzie\u0144 urodzenia – 29 lutego 1792 roku – pozwala\u0142 Gioacchino Rossiniemu w \u017cartobliwy spos\u00f3b odm\u0142adza\u0107 si\u0119. Maj\u0105c 64 cztery lata, na pytanie o wiek odpowiedzia\u0142: zaledwie osiemna\u015bcie razy obchodzi\u0142em swoje urodziny<\/em>.<\/p>\n

Zaw\u00f3d i zami\u0142owania rodzic\u00f3w oraz pierwszych preceptor\u00f3w zadecydowa\u0142y za\u015b o jego dalszych losach. Ojciec – Giuseppe by\u0142 tr\u0119baczem miejskim i inspektorem rze\u017ani w Pesaro. Matka –\u00a0\u015bpiewaczk\u0105 operow\u0105, dziadek –\u00a0piekarzem, pierwszy nauczyciel muzyki –\u00a0rozlewaczem wina. Tak\u00a0oto Rossini wyrasta\u0142 w atmosferze muzycznej i kulinarnej. Nie m\u00f3g\u0142 wi\u0119c nie zosta\u0107 kompozytorem, smakoszem i wybitnym kucharzem.<\/p>\n

Ten geniusz operowy w ci\u0105gu dwudziestu lat skomponowa\u0142 39 oper. Pierwsz\u0105 – „Demetriusz i Polibiusz”\u00a0w wieku lat 14. Ostatni\u0105 – chyba najwspanialsz\u0105 – „Wilhelm Tell” w roku 1829. Najbardziej znan\u0105 z oper Rossiniego jest niew\u0105tpliwie „Cyrulik sewilski”. Znalaz\u0142 si\u0119 w jego tw\u00f3rczo\u015bci tak\u017ce pewien akcent polski, a mianowicie opera „Zygmunt”, kt\u00f3rej akcja rozgrywa si\u0119 w Polsce i po\u015br\u00f3d polskich magnat\u00f3w i rodziny kr\u00f3lewskiej. Librecista\u00a0o Polsce mia\u0142 jednak do\u015b\u0107 mgliste poj\u0119cie, napisa\u0142 wi\u0119c tekst pe\u0142en bzdur. A i muzyka nie nale\u017cy do szczytowych osi\u0105gni\u0119\u0107 kompozytora.<\/p>\n

Kariera Rossiniego tak wcze\u015bnie rozpocz\u0119ta, mimo potkni\u0119\u0107 i wpadek, toczy\u0142a si\u0119 szybko. Kompozytor zyska\u0142 s\u0142aw\u0119 mi\u0119dzynarodow\u0105. Odwiedza\u0142 liczne europejskie stolice (Madryt, Londyn, Pary\u017c), by\u0142 w Belgii i Niemczech. Wsz\u0119dzie\u00a0przez ca\u0142e \u017cycie podr\u00f3\u017cowa\u0142 dyli\u017cansem. Raz tylko, w 1836 roku, da\u0142 si\u0119 nam\u00f3wi\u0107 kr\u00f3lowi Belg\u00f3w Leopoldowi I na przeja\u017cd\u017ck\u0119 kolej\u0105. Kr\u00f3l udekorowa\u0142 kompozytora jednym z najwy\u017cszych odznacze\u0144. P\u00f3\u017aniej za\u015b, w Antwerpii, wsadzi\u0142 do poci\u0105gu. Ten najad\u0142 si\u0119 tyle strachu, \u017ce dosta\u0142 rozstroju nerwowego. Do ko\u0144ca te\u017c \u017cycia nie da\u0142 si\u0119 nam\u00f3wi\u0107 na korzystanie z kolei parowej.<\/p>\n

Nie pisz\u0105c oper w drugiej cz\u0119\u015bci \u017cywota –\u00a0komponowa\u0142 drobniejsze utwory, kt\u00f3re odtwarza\u0142 na s\u0142ynnych sobotnich przyj\u0119ciach, kt\u00f3re wydawa\u0142 wraz z drug\u0105 sw\u0105 \u017con\u0105, Olimpi\u0105, podczas d\u0142ugiego pobytu w Pary\u017cu. Wtedy te\u017c \u015bwiat artystyczny Europy zachwyci\u0142 si\u0119 paroma potrawami wykonanymi (cho\u0107 nie wymy\u015blonymi) przez tw\u00f3rc\u0119 „W\u0142oszki w Algierze”. Najs\u0142ynniejsz\u0105 z nich jest turnedo<\/em>. Dzi\u015b t\u0119 wspania\u0142\u0105 potraw\u0119 z pol\u0119dwicy podaj\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci renomowanych restauracji Europy\u00a0jako turnedo a la Rossini<\/em>.<\/p>\n

Spotyka\u0142 si\u0119 Gioacchino z kompozytorami, \u015bpiewakami operowymi, ocenia\u0142 ch\u0119tnie tw\u00f3rczo\u015b\u0107 innych. S\u0142yn\u0105\u0142 z ci\u0119tego j\u0119zyka. Pewnego razu, gdy Franciszek Liszt przedstawi\u0142 mu w\u0142asn\u0105 transkrypcj\u0119 fortepianow\u0105 uwertury do „Wilhelma Tella”, pe\u0142n\u0105 niezwyk\u0142ych trudno\u015bci natury technicznej, Rossini rzek\u0142:<\/p>\n

Jest to do wykonania bardzo trudne, szkoda jednak, \u017ce nie niemo\u017cliwe.<\/p><\/blockquote>\n

Stoj\u0105c\u0105 u progu kariery, Adelin\u0119 Patti po od\u015bpiewaniu arii Rozyny z „Cyrulika sewilskiego” tak skomplementowa\u0142:<\/p>\n

A czyj to utw\u00f3r by\u0142a pani \u0142askawa zaprezentowa\u0107?<\/p><\/blockquote>\n

Przy\u0142apany kiedy\u015b, a by\u0142 to rok 1865, przez Maxa Webera na pisaniu jakiej\u015b kompozycji, artysta wyzna\u0142:<\/p>\n

Pisz\u0119, bo nie mog\u0119 si\u0119 bez tego obej\u015b\u0107.<\/p><\/blockquote>\n

We wrze\u015bniu 1868 roku (a by\u0142 to rok przest\u0119pny i kompozytor m\u00f3g\u0142 29 lutego wyda\u0107 urodzinowe przyj\u0119cie) kr\u00f3l Wiktor Emanuel udekorowa\u0142 Rossiniego wielk\u0105 wst\u0119g\u0105 Orderu Korony W\u0142oskiej. Gioacchino odwdzi\u0119czy\u0142 si\u0119 monarsze utworem na orkiestr\u0119 wojskow\u0105 „La Corona d’Italia\u2019. I by\u0142a to ostatnia jego kompozycja. 13 listopada tego samego roku\u00a0– po ci\u0119\u017ckiej chorobie i m\u0119kach –\u00a0zmar\u0142. Pozostawi\u0142 po sobie ca\u0142kiem spory maj\u0105tek\u00a0– oko\u0142o 2 i p\u00f3\u0142 miliona frank\u00f3w. Zarobi\u0142 je dzi\u0119ki za\u017cy\u0142ym, czy wr\u0119cz –\u00a0przyjacielskim stosunkom z Rothschildem i dwoma innymi tuzami francuskiej bankowo\u015bci. Zdumienie budzi tylko fakt, \u017ce swoje pieni\u0105dze inwestowa\u0142 przede wszystkim w akcje towarzystwa kolei \u017celaznej!<\/p>\n

Pami\u0119tajmy o nim, delektuj\u0105c si\u0119 pol\u0119dwic\u0105 wo\u0142ow\u0105, ozdobion\u0105 trufl\u0105 i skropion\u0105 koniakiem!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzie\u0144 urodzenia – 29 lutego 1792 roku – pozwala\u0142 Gioacchino Rossiniemu w \u017cartobliwy spos\u00f3b odm\u0142adza\u0107 si\u0119. Maj\u0105c 64 cztery lata, na pytanie o wiek odpowiedzia\u0142: zaledwie osiemna\u015bcie razy obchodzi\u0142em swoje urodziny. Zaw\u00f3d i zami\u0142owania rodzic\u00f3w oraz pierwszych preceptor\u00f3w zadecydowa\u0142y za\u015b o jego dalszych losach. Ojciec – Giuseppe by\u0142 tr\u0119baczem miejskim i inspektorem rze\u017ani w Pesaro. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/63"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=63"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/63\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=63"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=63"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=63"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}