{"id":680,"date":"2008-12-15T08:00:43","date_gmt":"2008-12-15T07:00:43","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=680"},"modified":"2008-12-13T09:31:26","modified_gmt":"2008-12-13T08:31:26","slug":"tak-bylo-u-cioci-malgosi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2008\/12\/15\/tak-bylo-u-cioci-malgosi\/","title":{"rendered":"Tak by\u0142o u Cioci Ma\u0142gosi"},"content":{"rendered":"

Jeszcze czuj\u0119 smak tych potraw na czubku j\u0119zyka i podniebieniu. My\u015bl\u0119 o kolacji w restauracji „Tante Marguerite” przy rue de Bourgogne. Lokal ten ma bliskich krewniak\u00f3w – w Pary\u017cu „Tante Louise”, w Beaune (Bourgogne) „Louiseau des Vignes”, w Saulieu (Bourgogne) „Le Relaks Bernard Loiseau”. Wszystkie te miejsca \u0142\u0105czy nazwisko za\u0142o\u017cyciela i pierwszego w\u0142a\u015bciciela czyli Bernarda Loiseau. By\u0142 to jeden z najlepszych francuskich restaurator\u00f3w. Jego lokale niemal od chwili za\u0142o\u017cenia cieszy\u0142y si\u0119 doskona\u0142\u0105 renom\u0105. Klienci dopisywali nadzwyczaj, a krytycy kulinarni rozp\u0142ywali si\u0119 na wystrojem, kultur\u0105 obs\u0142ugi, jako\u015bci\u0105 potraw i doborem win. Para najwybitniejszych chyba\u00a0 krytyk\u00f3w Henri Gault i Christian Millau postrach francuskich restaurator\u00f3w i jednocze\u015bnie obiekt ich westchnie\u0144, bo znalezienie si\u0119 w\u015br\u00f3d lokali wyr\u00f3\u017cnionych dawa\u0142o nie tylko presti\u017c ale i spore pieni\u0105dze, przyzna\u0142a jednej z restauracji Bernarda 19 punkt\u00f3w na 20 mo\u017cliwych. By\u0142 to lokal „Cote d’Or” w Saulieu. Liczba go\u015bci staraj\u0105cych si\u0119 o rezerwacj\u0119\u00a0 i w pozosta\u0142ych restauracjach z szyldem Bernard Loiseau skoczy\u0142a niebotycznie. A wi\u0119c sukces.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Filet mignone<\/p>\n

Min\u0119\u0142o troch\u0119 czasu i w kwietniu 2003 roku w kolejnej edycji przewodnika „Cote d’Or” straci\u0142o 2 punkty. 17 punkt\u00f3w\u00a0 to dla wi\u0119kszo\u015bci restaurator\u00f3w nieosi\u0105galne marzenie. Ale nie dla Bernarda Loiseau. On mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce zdob\u0119dzie jeszcze ten jeden brakuj\u0105cy punkt do szczytu. Gault i Millau stosowali bowiem 20 punktow\u0105 skal\u0119 oceny restauracji. Loiseau nie m\u00f3g\u0142 prze\u017cy\u0107 tej ha\u0144by. Pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo.<\/p>\n

Jego lokale (znikn\u0105\u0142 tylko ten „poha\u0144biony”) pozosta\u0142y i nadal zaliczane s\u0105 do francuskiej czo\u0142\u00f3wki. Rzek\u0142bym, \u017ce teraz jeszcze trudniej zdoby\u0107 tu rezerwacj\u0119. Warto jednak stara\u0107 si\u0119 o to. Ja zamawia\u0142em stolik trzy tygodnie przed wyjazdem i dosta\u0142em ostatni – nie mog\u0142em grymasi\u0107 i wskazywa\u0107 sal\u0119, kt\u00f3ra mi bardziej si\u0119 podoba. Wzi\u0105\u0142em co by\u0142o i nie \u017ca\u0142uj\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\u015alimaki w sosie z natki pietruszki z kremem czosnkowym<\/p>\n

Restauracja mie\u015bci si\u0119 \u015bwietnym punkcie, niedaleko metra Invalides, tu\u017c przy pocz\u0105tku St Germain i rue St Dominique czyli blisko Pa\u0142acu Talleyranda, w kt\u00f3rym jest polska ambasada.<\/p>\n

Lokal r\u00f3\u017cni si\u0119 od poprzedniego, korsyka\u0144skiego, wystrojem, jasno\u015bci\u0105, meblami. Jest to – jak mi powiedzia\u0142a zaprzyja\u017aniona francuska malarka – klasyczna francuska restauracja dla zamo\u017cnych smakoszy. Troch\u0119 mnie to wystraszy\u0142o ale nie na tyle, by zrezygnowa\u0107.<\/p>\n

Nasz stolik by\u0142 tak usytuowany, \u017ce mieli\u015bmy na widoku wszystkich wchodz\u0105cych. Ich widok potwierdzi\u0142 opini\u0119 artystki.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ma\u0142\u017ce \u015bw. Jakuba<\/p>\n

Na wst\u0119pie pocz\u0119stowano nas kremem fasolowym z zio\u0142ami. By\u0142 delikatny i pyszny. Na przek\u0105ski wzi\u0119li\u015bmy \u015blimaki w sosie z zielonej pietruszki i ma\u0142\u017ce \u015bw. Jakuba. I mimo, \u017ce ma\u0142\u017ce s\u0105 bardziej wykwintne to \u015blimaki bardziej nam smakowa\u0142y. A pisz\u0119 w liczbie mnogiej, bo jak zwykle podczas przyj\u0119\u0107 wymieniamy si\u0119 z Barbar\u0105 nie tylko opiniami ale daniami. W \u015brodku talerza ze \u015blimakami i male\u0144kimi pieczarkami tej samej wielko\u015bci tkwi\u0142 – jak wida\u0107 na zdj\u0119ciu – cylinderek z ciasta z bia\u0142ym czosnkowym kremem. I to ten czosnek w po\u0142\u0105czeniu z zielonym pier\u015bcieniem z natki pietruszki okalaj\u0105cym wszystko dawa\u0142 wspania\u0142y smak, \u017ce o aromacie ju\u017c nie wspomn\u0119.<\/p>\n

Na drugie poprosili\u015bmy o filet mignon (bardzo krwisty) z plasterkami ziemniak\u00f3w u\u0142o\u017conych w kszta\u0142t omleta i przysma\u017conych na oliwie oraz duszonymi warzywami ? delikatne mi\u0119so pachnia\u0142o jak prowansalskie pastwiska; oraz perliczk\u0119 duszon\u0105 z owocami. Basi bardzo smakowa\u0142a. Ja wola\u0142em moj\u0105 pol\u0119dwic\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Sorbet mandarynkowy z kruchym ciasteczkiem<\/p>\n

Poniewa\u017c w karcie win zobaczy\u0142em Haut-Medoc\u00a0 z Chateaux Belgrave to nie zastanawia\u0142em si\u0119 ani chwili. Pozna\u0142em to wino u producenta. By\u0142em bowiem przed laty na dwutygodniowym szkoleniu pod Bordeaux i dzi\u0119ki temu zwiedzi\u0142em spora cz\u0119\u015b\u0107 winnic w tej okolicy.\u00a0A Haut Medoc produkowany ze szczep\u00f3w cabernet sauvignon i merlot smakowa\u0142 mi najbardziej. Tak dalece w nim rozsmakowa\u0142em si\u0119, \u017ce po powrocie do Warszawy z Bordeaux wykupi\u0142em niemal wszystko co by\u0142o w sklepie Marka Kondrata z etykietk\u0105 Haut-Medoc Chateaux Magnol 1996. No i w „Tante Marguerite” mog\u0142em sobie ze smakiem powspomina\u0107 tamten pobyt. Ten rodzaj szkole\u0144 najbardziej mi odpowiada i naj\u0142atwiej przyswajam ten rodzaj wiedzy.
\nOstatni\u0105 kolacj\u0119 zjedli\u015bmy z Basi\u0105 w ma\u0142ej i do\u015b\u0107 zapyzia\u0142ej knajpce na rogu rue Reaumur\u00a0 i rue Montorquelle. P\u00f3\u017an\u0105 noc\u0105 wyl\u0105dowali\u015bmy w zat\u0142oczonej do granic mo\u017cliwo\u015bci salce gdzie zjad\u0142em wspania\u0142y tuzin ostryg, a potem foie gras w koniaku. Do tego butelka Sancerre. Kosztowa\u0142o po\u0142ow\u0119 tego co w obu poprzednich restauracjach. Przy wyj\u015bciu z lokalu trwa\u0142 na posterunku (zmieniaj\u0105cy si\u0119 co pewien czas, bo zimno) jeden z kelner\u00f3w i sprzedawa\u0142 przechodniom ostrygi oraz maciupe\u0144kie (nie wi\u0119ksze ni\u017c p\u00f3\u0142 centymetra) surowe krewetki z kropelkami morskiej wody. I to dopiero by\u0142\u00a0 rarytas. Kupi\u0142em pojemnik wielko\u015bci pude\u0142ek z polskim twaro\u017ckiem za trzy euro. Nie donios\u0142em do hotelu. Zjad\u0142em wszystko po drodze. I zapowiadam, \u017ce jeszcze tam wr\u00f3c\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jeszcze czuj\u0119 smak tych potraw na czubku j\u0119zyka i podniebieniu. My\u015bl\u0119 o kolacji w restauracji „Tante Marguerite” przy rue de Bourgogne. Lokal ten ma bliskich krewniak\u00f3w – w Pary\u017cu „Tante Louise”, w Beaune (Bourgogne) „Louiseau des Vignes”, w Saulieu (Bourgogne) „Le Relaks Bernard Loiseau”. Wszystkie te miejsca \u0142\u0105czy nazwisko za\u0142o\u017cyciela i pierwszego w\u0142a\u015bciciela czyli Bernarda […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/680"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=680"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/680\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=680"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=680"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=680"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}