{"id":6951,"date":"2013-06-05T08:00:11","date_gmt":"2013-06-05T06:00:11","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=6951"},"modified":"2013-06-05T08:25:24","modified_gmt":"2013-06-05T06:25:24","slug":"nic-nie-zastapi-dziczyzny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2013\/06\/05\/nic-nie-zastapi-dziczyzny\/","title":{"rendered":"Nic nie zast\u0105pi dziczyzny"},"content":{"rendered":"

Mi\u0119so dzikich zwierz\u0105t, grzyby le\u015bne i dzikie owoce to pierwsze po\u017cywienie cz\u0142owieka odk\u0105d postawi\u0142 stop\u0119 na tej ziemi. Pierwsze i moim zdaniem, najwa\u017cniejsze oraz najprawdziwsze\u00a0– twierdzi Krzysztof Lechowski na \u0142amach dwumiesi\u0119cznika mi\u0142o\u015bnik\u00f3w wina „Czas wina”. Nowy, letni numer tego \u015bwietnego czasopisma, po\u015bwi\u0119cony jest w du\u017cej cz\u0119\u015bci winom Chile, mo\u017cna jednak wypatrze\u0107 w nim i inne bardzo ciekawe tematy\u00a0– jak w\u0142a\u015bnie ten\u00a0– dziczyzna.<\/p>\n

<\/p>\n

\"\"<\/a><\/a><\/p>\n

Spotkanie z zaj\u0105cem\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Fot. P. Adamczewski<\/em><\/p>\n

„Stanowi (dziczyzna) \u017ar\u00f3d\u0142o naturalnych sk\u0142adnik\u00f3w, kt\u00f3rych nie jeste\u015bmy w stanie w pe\u0142ni zast\u0105pi\u0107 \u017cadnymi „suplementami diety”. To zawsze b\u0119d\u0105 protezy, niezale\u017cnie od tego jak wyrafinowan\u0105 my\u015bl techniczn\u0105 zaprz\u0119gnie cz\u0142owiek do Ich produkcji. Dziczyzna, borowiki, mas\u0142o zrobione z mleka „prosto od krowy”, wino wytworzone w tradycyjnej winnicy – to wed\u0142ug mnie jest prawdziwe jedzenie. W odr\u00f3\u017cnieniu od „falsyfikat\u00f3w” wytwarzanych przemys\u0142owo, z u\u017cyciem mn\u00f3stwa r\u00f3\u017cnych „E” i sztucznych dodatk\u00f3w. Unikaj ich, je\u015bli tylko mo\u017cesz.
\nCzym si\u0119 kierowa\u0107, bior\u0105c si\u0119 do da\u0144 z dziczyzny? Przede wszystkim: odrzuci\u0107 wszystkie mity na temat tak zwanej kuchni my\u015bliwskiej. Wyrzuci\u0107 wszystkie ksi\u0105\u017cki kucharskie, kt\u00f3rych autorzy pisz\u0105 o konieczno\u015bci d\u0142ugotrwa\u0142ego marynowania dziczyzny w serwatkach lub occie spirytusowym, zakopywania tak zamarynowanego mi\u0119sa na dwie niedziele w ziemi i innych podobnych niedorzeczno\u015bciach. Odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce autorzy takich pogl\u0105d\u00f3w niewiele wiedz\u0105 o dziczy\u017anie lub poddani zostali, udanej niestety; operacji usuni\u0119cia kubk\u00f3w smakowych.<\/p>\n

\"\"<\/a>Kozio\u0142ek z bliska\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Fot. P. Adamczewski
\n<\/em>Dziczyzna to po prostu mi\u0119so. Tylko mi\u0119so i a\u017c mi\u0119so.
\nTylko mi\u0119so, bo niewiele r\u00f3\u017cni si\u0119 pod wzgl\u0119dem zastosowania w kuchni od – na przyk\u0142ad – dobrej klasy wo\u0142owiny. Mo\u017ce tylko tym, \u017ce mi\u0119so sarny czy jelenia charakteryzuje si\u0119 znacznie mniejsz\u0105 zawarto\u015bci\u0105 t\u0142uszczu.
\nA\u017c mi\u0119so, bo zosta\u0142o stworzone przez natur\u0119 i wyrafinowany smak dziczyzny jest wynikiem naturalnej diety dzikich zwierz\u0105t i \u017cycia na wolno\u015bci.
\nZnam dwa typy kuchni: kuchni\u0119 dobr\u0105 i kuchni\u0119 pod\u0142\u0105. Wybierzmy po prostu t\u0119 pierwsz\u0105. M\u00f3wienie o kuchni polskiej, staropolskiej, my\u015bliwskiej nie ma sensu, bo w odniesieniu do jedzenia etykietki nie s\u0105 wa\u017cne. Chodzi przede wszystkim o smak, a dziczyzna ma sw\u00f3j smak stworzony przez najlepsz\u0105 z kucharek – natur\u0119. Nadrz\u0119dnym celem, jaki powinien nam przy\u015bwieca\u0107, to d\u0105\u017cenie do tego, aby nie zepsu\u0107 jej naturalnego smaku. Ot i wszystko. Nie poprawiaj natury, bo bardzo \u0142atwo w ten spos\u00f3b stworzy\u0107 kulinarnego potworka. Pami\u0119taj tylko, \u017ce dziczyzna jest mi\u0119sem wykwintnym i powinna by\u0107 podana w spos\u00f3b elegancki oraz w towarzystwie r\u00f3wnie wykwintnych dodatk\u00f3w.
\nDziczyzna nie mo\u017ce pochodzi\u0107 z przypadkowego \u017ar\u00f3d\u0142a. Powinna by\u0107 dobrej jako\u015bci i przygotowana w spos\u00f3b profesjonalny przez znawc\u00f3w sztuki. Jako\u015b\u0107 – to s\u0142owo klucz. To r\u00f3wnie\u017c s\u0142owo-wytrych, bo ka\u017cdy je rozumie, jak chce. Dla mnie dobrej jako\u015bci dziczyzna powinna pochodzi\u0107 z polowania, a nie z hodowli, bo w\u00f3wczas przestaje by\u0107 „dziczyzn\u0105”. Je\u015bli sami nie polujemy, to musimy znale\u017a\u0107 zaufanego dostawc\u0119. Przygotuje dla nas
\nodpowiednie elementy w\u0142a\u015bciwe do dania, kt\u00f3re chcemy przyrz\u0105dzi\u0107.”\u00a0<\/p>\n

Nie b\u0119d\u0119 rozszerza\u0142 tego cytatu, bo warto by ka\u017cdy sam przeczyta\u0142 \u00f3w artyku\u0142 i zanotowa\u0142 towarzysz\u0105ce mu przepisy. Wakacyjny numer „Czasu wina” pe\u0142en jest r\u00f3wnie ciekawych tekst\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mi\u0119so dzikich zwierz\u0105t, grzyby le\u015bne i dzikie owoce to pierwsze po\u017cywienie cz\u0142owieka odk\u0105d postawi\u0142 stop\u0119 na tej ziemi. Pierwsze i moim zdaniem, najwa\u017cniejsze oraz najprawdziwsze\u00a0– twierdzi Krzysztof Lechowski na \u0142amach dwumiesi\u0119cznika mi\u0142o\u015bnik\u00f3w wina „Czas wina”. Nowy, letni numer tego \u015bwietnego czasopisma, po\u015bwi\u0119cony jest w du\u017cej cz\u0119\u015bci winom Chile, mo\u017cna jednak wypatrze\u0107 w nim i inne […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6951"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6951"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6951\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6966,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6951\/revisions\/6966"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6951"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6951"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6951"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}