
{"id":7366,"date":"2013-09-04T07:00:07","date_gmt":"2013-09-04T05:00:07","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=7366"},"modified":"2013-08-28T20:13:18","modified_gmt":"2013-08-28T18:13:18","slug":"w-papieskiej-kuchni-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2013\/09\/04\/w-papieskiej-kuchni-2\/","title":{"rendered":"W papieskiej kuchni"},"content":{"rendered":"<p>\u00a0 Pod koniec XIII stulecia papie\u017c Marcin IV nie odmawia\u0142 sobie rarytas\u00f3w.\u00a0 Ze zdrowym\u00a0 apetytem\u00a0 zajada\u0142 si\u0119 w\u0119gorzami z Bolseny. Sprowadza\u0142 \u017cywe ryby, po czym kaza\u0142 je przechowywa\u0107 w specjalnych pojemnikach, by potem namoczone w bia\u0142ym winie Vernaccia i upieczone na ruszcie mog\u0142y wyl\u0105dowa\u0107 na jego talerzu.<\/p>\n<p><!--more-->Z kolei papie\u017c Bonifacy IV gustowa\u0142 w w\u0105trobianych kluseczkach, kt\u00f3re nosz\u0105 nazw\u0119 tomaselle (od nazwiska papie\u017ca, kt\u00f3ry zanim si\u0119 nim sta\u0142, nazywa\u0142 si\u0119 po prostu Pietro Tomacelli). Pod koniec XV wieku Aleksander VI powierzy\u0142 prowadzenie kuchni swojej c\u00f3rce, Lukrecji Borgii, poniewa\u017c doskonale zna\u0142a si\u0119 na s\u0142odyczach, w kt\u00f3rych gustowa\u0142 jej ojciec. W czasie, gdy w Watykanie kr\u00f3lowa\u0142 Leon XV, na papieskim stole dominowa\u0142a kuchnia florencka. Papie\u017c by\u0142 smakoszem i pod jego niema\u0142ym wp\u0142ywem zapanowa\u0142a w Rzymie moda na wyrafinowan\u0105 kuchni\u0119. \u00d3wczesne papieskie uczty charakteryzowa\u0142y si\u0119 szlachetnymi i delikatnymi daniami, kuchnia nabra\u0142a bowiem subtelno\u015bci. W po\u0142owie XVI wieku na watyka\u0144skim tronie zasiad\u0142 papie\u017c Juliusz III. Gustowa\u0142 on w pieczonych pawiach oraz w cebuli z Gaety. A\u017c nadesz\u0142y czasy Paw\u0142a IV. Jego biesiadowanie potrafi\u0142o trwa\u0107 nieprzerwanie przez trzy godziny i w tym czasie kosztowa\u0142 on 20 potraw. Papie\u017c Pius V zatrudni\u0142 u siebie najs\u0142ynniejszego kucharza tamtych czas\u00f3w, czyli Bartolomeo Scappiego. Ulubionymi potrawami papie\u017ca sta\u0142y si\u0119 ryba z jeziora Garda lub z Ligurii oraz kawior z egipskiej Aleksandrii.<br \/>\nWarto wspomnie\u0107\u00a0 te\u017c o znamienitym kucharzu Piusa V. Bartolomeo Scappi urodzi\u0142 si\u0119 w 1500r w Wenecji. W wieku 30 lat przyrz\u0105dza\u0142 znakomite dania dla kardyna\u0142a Campeggio. Gdy po \u015bmierci Paw\u0142a III zebra\u0142o si\u0119 konklawe w celu wybrania nast\u0119pcy, to Bartolomeo tak wspaniale gotowa\u0142 dla gremium kardynalskiego, \u017ce narady te ci\u0105gn\u0119\u0142y si\u0119 przez ponad dwa miesi\u0105ce. Nowo wybrany papie\u017c Juliusz III mianowa\u0142 Bartolomeo Scappiego, kucharzem przybocznym. Stanowisko to \u00f3w s\u0142awny szef kuchni piastowa\u0142 przy boku sze\u015bciu kolejnych papie\u017cy. W 1570 roku Bartolomeo Scappi wyda\u0142 swoje 6 tomowe dzie\u0142o, w kt\u00f3rym opisa\u0142 techniki i tajemnice przygotowywania potraw i podzieli\u0142 si\u0119 swoimi przepisami.<br \/>\n<strong>Kury mi\u0119sne z farszem z grzanek i orzeszk\u00f3w piniowych<br \/>\n<\/strong><em>Przepis ten jest wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 interpretacj\u0105 ptak\u00f3w pieczonych na ro\u017cnie przez Scappiego dla papie\u017ca. Je\u015bli masz ro\u017cen, to oczywi\u015bcie go u\u017cyj, a je\u015bli nie, upiecz kury w piekarniku. Podawaj z prost\u0105 kombinacj\u0105 zupy i sa\u0142atki.<br \/>\n4 kromki chleba, opieczone i pokrojone w kostk\u0119 2 z\u0105bki czosnku, posiekane 1\/4\u00a0\u00a0 szklanki orzeszk\u00f3w piniowych, posiekanych 1 \u0142y\u017ceczka natki pietruszki, drobno posiekanej<br \/>\n1\u00a0\u0142y\u017ceczka sza\u0142wii, drobno posiekanej<br \/>\n1\/2 \u0142y\u017ceczki soli<br \/>\n1\/3 szklanki oliwy z oliwek<br \/>\n2\u00a0kury mi\u0119sne, umyte i osuszone<br \/>\n1\/2 szklanki roso\u0142u z kurczaka<br \/>\nsok z 1\/4 cytryny<br \/>\n<\/em>1. Piekarnik, rozgrza\u0107\u00a0 do 230\u00b0C.<br \/>\n2.W misce dok\u0142adnie wymiesza\u0107 grzanki, czosnek, orzeszki piniowe, natk\u0119 pietruszki, sza\u0142wi\u0119, s\u00f3l i oliw\u0119. T\u0105 mas\u0105 nadzia\u0107 kury i ka\u017cdej zwi\u0105za\u0107 razem nogi, tak \u017ceby nadzienie nie wypad\u0142o.<br \/>\n3.Umie\u015bci\u0107\u00a0 ptaki na ro\u017cnie i piec przez oko\u0142o 30 minut (czas pieczenia zale\u017cy od temperatury p\u0142omienia i odleg\u0142o\u015bci ro\u017cna od ognia). Je\u015bli u\u017cywany jest piekarnik, umie\u015bci\u0107 kury w brytfannie, wstawi\u0107 j\u0105 do piekarnika i piec przez oko\u0142o 30 minut.<br \/>\n4.Kiedy si\u0119 upiek\u0105, wyj\u0105\u0107 z brytfanny, przekroi\u0107 wzd\u0142u\u017c na p\u00f3\u0142, umie\u015bci\u0107 na p\u00f3\u0142misku i wstawi\u0107 z powrotem do piekarnika. Zla\u0107 z brytfanny reszt\u0119 oliwy lub wytopiony t\u0142uszcz, doda\u0107 ros\u00f3\u0142 z kurczaka i sok z cytryny i dobrze<br \/>\nwymiesza\u0107 \u0142y\u017ck\u0105. Gotowa\u0107, a\u017c obj\u0119to\u015b\u0107 p\u0142ynu zmniejszy si\u0119 do po\u0142owy, po czym pola\u0107 tym sosem kury.<br \/>\nSmacznego!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u00a0 Pod koniec XIII stulecia papie\u017c Marcin IV nie odmawia\u0142 sobie rarytas\u00f3w.\u00a0 Ze zdrowym\u00a0 apetytem\u00a0 zajada\u0142 si\u0119 w\u0119gorzami z Bolseny. Sprowadza\u0142 \u017cywe ryby, po czym kaza\u0142 je przechowywa\u0107 w specjalnych pojemnikach, by potem namoczone w bia\u0142ym winie Vernaccia i upieczone na ruszcie mog\u0142y wyl\u0105dowa\u0107 na jego talerzu.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7366"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7366"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7366\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7388,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7366\/revisions\/7388"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7366"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7366"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7366"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}