{"id":7533,"date":"2013-10-01T07:00:01","date_gmt":"2013-10-01T05:00:01","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=7533"},"modified":"2013-10-01T18:23:01","modified_gmt":"2013-10-01T16:23:01","slug":"toast-za-kulture","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2013\/10\/01\/toast-za-kulture\/","title":{"rendered":"Toast za kultur\u0119"},"content":{"rendered":"

\u00a0Ale\u017c si\u0119 zanurzy\u0142em w kulturze. I jaka to wielka frajda. A na koniec, by mo\u017cna by\u0142o o tym opowiedzie\u0107 w blogu kulinarnym, w kulturalnym towarzystwie zjad\u0142em obiad inspirowany literacko. A jak by\u0142o opowiem.<\/p>\n

W samo po\u0142udnie, nie boj\u0105c si\u0119 deszczu, kt\u00f3ry na szcz\u0119\u015bcie nie zamieni\u0142 si\u0119 w ulew\u0119, poszli\u015bmy do Muzeum Narodowego gdzie kilka dni wcze\u015bniej otwarto wystaw\u0119 zatytu\u0142owan\u0105 „Guercino. Triumf baroku”. Guercino to przezwisko w\u0142oskiego malarza nosz\u0105cego nazwisko Giovanni Francesco Barbieri pochodz\u0105cego z Cento pod Boloni\u0105. Barbieri, dzi\u015b raczej zapomniany, w XVII wieku by\u0142 prawdziw\u0105 gwiazd\u0105. Mia\u0142 zam\u00f3wienia od monarch\u00f3w i papie\u017cy, zdobi\u0142 swymi freskami liczne ko\u015bcio\u0142y i kaplice. Czas w kt\u00f3rym przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z ma\u0142ego Cento do wielkiej Bolonii by\u0142 okresem jego triumfu artystycznego i finansowego. Guercino\u00a0– przydomek powsta\u0142 dzi\u0119ki wadzie wzroku, co wida\u0107 na tzw. podw\u00f3jnym portrecie mistrza na kt\u00f3rym zez jest wyra\u017anie widoczny\u00a0– malowa\u0142 sceny rodzajowe, portrety i wiele obraz\u00f3w \u015bwi\u0119tych. Chyba jego ulubionym \u015bwi\u0119tym by\u0142 Karol Boromeusz, kt\u00f3rego w warszawskim Muzeum mo\u017cna podziwia\u0107 w kilku wcieleniach. W Warszawie mamy okazje obejrze\u0107 kilkadziesi\u0105t rysunk\u00f3w i szkic\u00f3w, kt\u00f3re potwierdzaj\u0105, \u017ce malarz by\u0142 absolutnym mistrzem w dziedzinie rysunku. Aran\u017cacj\u0119 ekspozycji przygotowa\u0142 s\u0142ynny dzi\u015b scenograf operowy Boris Kudli\u0107ka, kt\u00f3ry zawiesi\u0142 w MN 33 obrazy przywiezione z pinakoteki w Cento. Muzeum w rodzinnym mie\u015bcie malarza uleg\u0142o zniszczeniu podczas ubieg\u0142orocznego trz\u0119sienia ziemi. Ocala\u0142e i chwilowo bezdomne obrazy zaprosi\u0142o do siebie w\u0142a\u015bnie nasze Muzeum Narodowe. Do\u0142o\u017cono do w\u0142oskiej kolekcji kilka dzie\u0142 b\u0119d\u0105cych w\u0142asno\u015bci\u0105 polskich plac\u00f3wek muzealnych. I dzi\u0119ki temu mo\u017cemy podziwia\u0107 sztuk\u0119 ca\u0142kowicie nies\u0142usznie zapomnian\u0105. Giovanni Francesco Barbieri mo\u017ce r\u00f3wna\u0107 si\u0119 (zdaniem znawc\u00f3w i krytyk\u00f3w sztuki) z Caravaggiem czy Rubensem a nawet Rembrandtem. Mo\u017cna to stwierdzi\u0107 odwiedzaj\u0105c warszawskie Muzeum do ko\u0144ca stycznia przysz\u0142ego roku.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Po obiedzie, o kt\u00f3rym wspomn\u0119 na ko\u0144cu, uczestniczyli\u015bmy w prawdziwej uczcie operowej. Wroc\u0142awska Agencja Pro Musica<\/em> s\u0142ynna z organizacji spektakli operowych, z okazji 200 rocznicy urodzin Giuseppe Verdiego przygotowa\u0142a koncert zatytu\u0142owany „Verdi Gala”. Pod batut\u0105 w\u0142oskiego dyrygenta Silvano Frontaliniego –\u00a0Roncole Verdi Orchestra znana wcze\u015bniej pod nazw\u0105 Opera Polska, z towarzyszeniem wybitnych solist\u00f3w: Silvii Rampazzo\u00a0– sopran, Moniki Michaliszyn\u00a0– sopran, Aksany Jakuszewicz\u00a0– mezzosopran, Razvana Sarraru\u00a0– tenor i Giulio Boschettiego\u00a0– baryton zaprezentowano publiczno\u015bci wielu miast polskich obszerny wyb\u00f3r arii i duet\u00f3w z najznakomitszych dzie\u0142 Verdiego. Wystarczy wspomnie\u0107 tylko kilka tytu\u0142\u00f3w jak Nabucco, Trubadur, Traviata, Rigoletto, Aida czy Nieszpory sycylijskie,\u00a0by mi\u0142o\u015bnicy opery zdali uwierzyli, \u017ce „Verdi Gala” by\u0142a prawdziwym wydarzeniem muzycznym. Tak te\u017c uwa\u017ca\u0142a i publiczno\u015b\u0107 zgromadzona w Sali Kongresowej, kt\u00f3ra huraganowymi brawami nagradza\u0142a artyst\u00f3w. S\u0105dz\u0105c za\u015b z d\u0142ugo\u015bci i nat\u0119\u017cenia oklask\u00f3w najwspanialsz\u0105 \u015bpiewaczk\u0105 okaza\u0142a si\u0119 wroc\u0142awska gwiazda, sopranistka Monika Michaliszyn, kt\u00f3ra brawurowo wykona\u0142a ari\u0119 Violetty z Traviaty (E’stranno…)<\/em> i niezwykle subtelnie ari\u0119 Eleny z Nieszpor\u00f3w sycylijskich (Merce, ditte amiche…).<\/em> Musz\u0119 doda\u0107, \u017ce Monika Michaliszyn opr\u00f3cz wielkiego talentu i niezwyk\u0142ego, pe\u0142nego ekspresji ale i subtelno\u015bci, silnego g\u0142osu ma tak\u017ce dodatkowy atut sceniczny – urod\u0119! Jestem ni\u0105 zauroczony od czsu gdy prowadzi\u0142em przed paroma laty cykl koncert\u00f3w zatytu\u0142owanych „Opera i kuchnia” w\u0142a\u015bnie z udzialem Moniki Michaliszyn.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Monika Michaliszyn ( w czerwonej sukni) podczas koncertu na Dolnym \u015al\u0105sku\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/em><\/p>\n

\u00a0Na koniec wspomn\u0119 o obiedzie. Zainspirowa\u0142a mnie tym razem ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3rej nie przeczyta\u0142em (i chyba ju\u017c nie przeczytam) ale ze streszcze\u0144 wiem, \u017ce obiekt mi\u0142osnych westchnie\u0144 bohaterki ma na imi\u0119 Pedro, a wyznaniem jej uczucia by\u0142y w\u0142a\u015bnie owe tytu\u0142owe przepi\u00f3rki przyrz\u0105dzone w p\u0142atkach r\u00f3\u017cy. My\u015bl\u0119, \u017ce przepi\u00f3rki przyrz\u0105dzone w ten spos\u00f3b mog\u0105 by\u0107 podane wybrance zamiast bukietu. Pachn\u0105 cudnie, smakuj\u0105 wspaniale i nie maj\u0105 k\u0142uj\u0105cych kolc\u00f3w. Tyle tylko, \u017ce by\u0142y one symbolem niezrealizowanej mi\u0142o\u015bci. W ksi\u0105\u017cce – rzecz jasna!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u00a0Ale\u017c si\u0119 zanurzy\u0142em w kulturze. I jaka to wielka frajda. A na koniec, by mo\u017cna by\u0142o o tym opowiedzie\u0107 w blogu kulinarnym, w kulturalnym towarzystwie zjad\u0142em obiad inspirowany literacko. A jak by\u0142o opowiem.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7533"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7533"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7533\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7566,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7533\/revisions\/7566"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7533"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7533"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7533"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}