![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2013\/10\/Hugh-Johnson.jpg\" "\\"OLYMPUS")
<\/a><\/p>\n„Hugh Johnson – trudno uwierzy\u0107! – od p\u00f3l wieku niezmordowanie dostarcza nam znakomitych winiarskich analiz. W 1966 roku wydal swoj\u0105 pierwsz\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 pod skromnym, ale te\u017c niezwykle pojemnym tytu\u0142em: Wine (750 tysi\u0119cy nak\u0142adu w siedmiu j\u0119zykach). Wydany kilka lat p\u00f3\u017aniej The World Atlas of Wine sta\u0142 si\u0119 publikacj\u0105 absolutnie prze\u0142omow\u0105 – wychodzi do dzi\u015b, w wielu j\u0119zykach \u015bwiata, od 2001 roku przy wsp\u00f3\u0142pracy Jancis Robinson. Ale wi\u0119kszo\u015bci winnych mi\u0142o\u015bnik\u00f3w na ca\u0142ym \u015bwiecie Hugh Johnson znany jest ze swojego kieszonkowego i co rok starannie wznawianego Pocket Wine Book – mi-kroskopijnego przegl\u0105du tego wszystkiego, po co warto si\u0119gn\u0105\u0107 w najwa\u017cniejszych winiarskich regionach \u015bwiata (osiem milion\u00f3w sprzedanych egzemplarzy w 12 j\u0119zykach, z mandary\u0144skim w\u0142\u0105cznie). Co wa\u017cne: przewodnik ten, co oczywi\u015bcie mo\u017cna uzna\u0107 tak\u017ce za jego wad\u0119, obywa si\u0119 bez precyzyjnych numerycznych ocen. Niewielu jest w \u015bwiecie bardziej zatwardzia\u0142ych wrog\u00f3w takiego systemu ni\u017c Hugh Johnson, niewielu tak\u017ce tak konsekwentnie unika szczeg\u00f3\u0142owych analitycznych opis\u00f3w ka\u017cdego wina z osobna, zadowalaj\u0105c si\u0119 raczej ich og\u00f3ln\u0105 zmys\u0142ow\u0105 impresj\u0105 (w tym wzgl\u0119dzie, jak i w wielu innych, Hugh Johnson stanowi radykalne przeciwie\u0144stwo Roberta Parkera Jr).”<\/p>\n
A tu fakt nagrodzenia Johnsona oceniaj\u0105 inni winiarze:
\n„To \u015bwietna wiadomo\u015b\u0107! Hugh Johnson to jeden z najbardziej inspiruj\u0105cych i najbardziej p\u0142odnych pisarzy. Od zawsze byt niezr\u00f3wnanym or\u0119downikiem r\u00f3\u017cnych region\u00f3w i tego, w jaki spos\u00f3b wyra\u017caj\u0105 one swoj\u0105 indywidualno\u015b\u0107. T\u0119 w\u0142a\u015bnie wsp\u00f3ln\u0105 pasj\u0119 dzielimy z nim w Langhorne Creek i Barossie. Wszystkich nas ukszta\u0142towa\u0142o nasze pochodzenie i nasze domy-tak samo jest z winem. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Hugh mocno wzbogaci\u0142a moj\u0105 wiedz\u0119 i sprawi\u0142a, \u017ce i Heartland, i Glaetzer sta\u0142y si\u0119 lepszymi winami, a ja bardziej \u015bwiadomym winomanem! Hugh to znakomity pisarz, pierwszorz\u0119dny ambasador naszych stara\u0144 i po prostu fajny facet. \u015awietna robota, Hugh! Ben Glaetzer<\/p>\n
No, wreszcie! To\u017c to jedyny prawdziwy klasyk wsp\u00f3\u0142czesnej literatury winiarskiej. Nawet pomijaj\u0105c to, \u017ce Johnson ma autentyczny talent literacki i potrafi \u015bwietnie pisa\u0107 (co w naszej bran\u017cy wcale nie jest cz\u0119ste), nikt inny nie wywar\u0142 tak g\u0142\u0119bokiego i trwa\u0142ego wp\u0142ywu na nasze postrzeganie wina. Wspomn\u0119 tylko o dw\u00f3ch jego ksi\u0105\u017ckach. Wine (1966) wyznacza\u0142a nowe standardy popularnego winopisarstwa, daj\u0105c spor\u0105 dawk\u0119 merytorycznej wiedzy. Wcze\u015bniej by\u0142y to raczej lu\u017ane gaw\u0119dy starszych d\u017centelmen\u00f3w. Natomiast The World Atlas of Wine (1971) to moim zdaniem w og\u00f3le najwa\u017cniejsza popularna ksi\u0105\u017cka o winie, jaka kiedykolwiek si\u0119 ukaza\u0142a. Bez Atlasu nie by\u0142oby powszechnej dzi\u015b fascynacji terroir, zachwyt\u00f3w nad lokalnymi winami i pomniejszymi regionami winiarskimi ani te\u017c wsp\u00f3\u0142czesnej mody na enoturystyk\u0119.
\nKt\u00f3ry spo\u015br\u00f3d winopisarzy ma wi\u0119ksze dokonania? Nikt! Wielki Hugh Johnson jest niedo\u015bcignionym wzorem! Wojciech Bosak<\/p>\n
To, co czyni Hugh Johnsona jednym z najbardziej poczytnych i wiarygodnych krytyk\u00f3w wina, to jego uznany w ca\u0142ym \u015bwiecie profesjonalizm, do\u015bwiadczone podniebienie i nieocenione poczucie humoru. Nigdy zblazowany, zawsze zaanga\u017cowany, potrafi w st\u00f3wach zamkn\u0105\u0107 nie tylko smak, ale bukiet i doznania wywo\u0142ane przez wino, tak jak \u017caden inny pisarz. To rzadki dar: sprawi\u0107, \u017ce wino staje si\u0119 osi\u0105galne dla ka\u017cdego czytelnika. Przecie\u017c nie bez powodu Hugh uwa\u017cany jest za najlepszego z najlepszych! I m\u00f3wi\u0119 to, pomijaj\u0105c wszystkie te mi\u0142e s\u0142owa, jakich nie szcz\u0119dzi\u0142 moim winom przez wiele lat, i za kt\u00f3re jestem mu bardzo wdzi\u0119czna. Jestem najprawdopodobniej jego najwi\u0119ksz\u0105 fank\u0105 – mo\u017cecie mu to ode mnie przekaza\u0107. To wspaniale, \u017ce jest Cz\u0142owiekiem Roku „Czasu Wina”. Patricia Atkinson”<\/p>\n
.).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W najnowszym numerze dwumiesi\u0119cznika „Czas Wina” og\u0142oszono i\u017c kolejnym ekspertem winiarskim zosta\u0142 Hugh Johnson. Ten ceniony w \u015bwiecie tytu\u0142 zostanie mu wr\u0119czony na gali w Dworze Sierak\u00f3w w listopadzie. Tymczasem wi\u0119c pismo przedstawia swojego laureata pisz\u0105c o nim m.in.:<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7589"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7589"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7589\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7600,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7589\/revisions\/7600"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7589"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7589"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7589"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}