{"id":7855,"date":"2013-12-05T07:00:47","date_gmt":"2013-12-05T06:00:47","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=7855"},"modified":"2013-12-04T18:05:43","modified_gmt":"2013-12-04T17:05:43","slug":"powtorka-z-rozrywki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2013\/12\/05\/powtorka-z-rozrywki\/","title":{"rendered":"Powt\u00f3rka z rozrywki"},"content":{"rendered":"

Ma\u0142o kto zapewne pami\u0119ta t\u0119 posta\u0107. Ale w siermi\u0119\u017cnych czasach PRL Jacek Nie\u017cychowski by\u0142 kolorowym ptakiem ubarwiaj\u0105cym \u017cycie estradowe. Ten stary szlagon wielkopolski mia\u0142 wrodzon\u0105 vis comica i niezwyk\u0142y talent gaw\u0119dziarski. Jego wyst\u0119py kabaretowe (Silna Grupa pod Wezwaniem) i telewizyjne cieszy\u0142y si\u0119 szalonym powodzeniem.
\n\"\"<\/a>Wyda\u0142 te\u017c pan dziedzic wspania\u0142\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 „Kuchnia ziemia\u0144ska, b\u0142ogos\u0142awione cztery pory roku”, w kt\u00f3rej opr\u00f3cz \u015bwietnych przepis\u00f3w z rodzinnego dworu zawar\u0142 te\u017c ca\u0142\u0105 seri\u0119 i \u015bmiesznych, i smutnych anegdot. A \u017ce w\u0142a\u015bnie zbli\u017ca si\u0119 zima czyli pora \u015bwi\u0105t i za chwile na pewno rozp\u0119ta si\u0119 kolejna wojna o karpia (w kt\u00f3rej\u00a0 nie mam zamiaru uczestniczy\u0107), to z wielk\u0105 frajda przytocz\u0119 opowiastk\u0119 pana Jacka, kt\u00f3ra jest w\u0142a\u015bnie na karpiowy temat. To b\u0119dzie taki prezent dla uczestnik\u00f3w blogu od \u015bw. Miko\u0142aja:
\n„Trudno w zasadzie ustali\u0107 dok\u0142adnie granic\u0119 pomi\u0119dzy jesieni\u0105 a zim\u0105. Kalendarzowa – 21 grudnia, najcz\u0119\u015bciej przypomina \u015brodek jesieni. Wbrew pozorom, zima kulinarna jest do\u015b\u0107 interesuj\u0105ca. Przede wszystkim dziczyzna – a wi\u0119c zaj\u0105ce, dziki (przewa\u017cnie zreszt\u0105 strzelane jesieni\u0105), ba\u017canty, ryby – oczywi\u015bcie wcze\u015bniej od\u0142o\u017cone do zimowania karpie i liny – no i to wszystko, co skrz\u0119tni gospodarze zabezpieczyli sobie na zim\u0119 w p\u0142odach rolnych i ogrodowych. Wspomnia\u0142em ju\u017c o smakowitych polskich bigosach, kt\u00f3re w zimie s\u0105 najlepsze. Tak\u017ce mn\u00f3stwo przysmak\u00f3w ze \u015bwininy. Zaczn\u0119 od ryb, chyba od karpia. Ot\u00f3\u017c ta \u015bwietna ryba dla mnie nie wi\u0105\u017ce si\u0119 we wspo-mnieniach z noc\u0105 wigilijn\u0105 Bo\u017cego Narodzenia, a raczej z proboszczem wsi i maj\u0105tku Harklowa w Jasielskiem, kt\u00f3rego opatrzno\u015b\u0107 obdarzy\u0142a pi\u0119knymi stawami rybnymi, nale\u017c\u0105cymi do jego parafii. Ksi\u0105dz proboszcz, bardzo mi\u0142y i dobry cz\u0142owiek, pomaga\u0142 opatrzno\u015bci ogromnie skutecznie. Nie tylko \u017ce znakomicie dokarmia\u0142 swoje ryby, ale te\u017c sprawia\u0142, \u017ce przy\u0142apany na kra-dzie\u017cy ryb parafianin nie mia\u0142 szans na uzyskanie rozgrzeszenia. Gdy \u00f3w grzesznik chcia\u0142 si\u0119 uda\u0107 do kt\u00f3rej\u015b z s\u0105siedzkich parafii, na przyk\u0142ad do Biecza, by wyspowiada\u0107 si\u0119 z grzechu kradzie\u017cy ryb, tam te\u017c mia\u0142 ma\u0142e szanse na rozgrzeszenie, bo istnia\u0142o podejrzenie, \u017ce to ryby proboszcza s\u0105siada.<\/p>\n

\"\"<\/a>M\u00f3j cioteczny dziadek ze strony matki, w\u0142a\u015bciciel maj\u0105tku Harklowa ko\u0142o Jas\u0142a i kolator ko\u015bcio\u0142a, z du\u017cym poczuciem humoru przyjmowa\u0142 przedgwiazdkowe op\u00f3\u017anienia mszy spowodowane konieczno\u015bci\u0105… sprzeda\u017cy ryb. Okoliczni kupcy z Biecza, Jas\u0142a, Gorlic \u015bwi\u0119cili szabas – wi\u0119c u nich niedziela by\u0142a dniem handlowym, a proboszcz zna\u0142 zasad\u0119: „Nasz klient, nasz pan”, i tkwi\u0142 na swoim handlowym posterunku, dop\u00f3ki ostatnia ryba z danego stawu nie zosta\u0142a sprzedana. A nar\u00f3d siedzia\u0142 w ko\u015bciele, oczekuj\u0105c na msz\u0119, czasem nawet do czwartej, \u015bpiewaj\u0105c pi\u0119knie pobo\u017cne pie\u015bni. Dziadek znosi\u0142 to cierpliwie, gdy\u017c proboszcz przysy\u0142a\u0142 do dworu koszyczek dorodnych karpi, takich najlepszych, od p\u00f3\u0142tora do dw\u00f3ch i p\u00f3\u0142 kilo. Mi\u0119dzy nimi zawsze trafi\u0142 si\u0119 jaki\u015b pi\u0119kny lin, kt\u00f3rego lubi\u0119 ponad wszystko.”
\nAle poniewa\u017c to nie o linach gaw\u0119da lecz o karpiach to zako\u0144cz\u0119 j\u0105 przepisem w\u0142asnym na karpia w ulubionym przez Nie\u017cychowskiego kolorze:
\nKarp na niebiesko
\n<\/strong>Karp, s\u00f3l, cebula, ocet winny, chran, mas\u0142o
\n<\/em>1.Zostawiamy karpiom \u0142usk\u0119, a tylko obmywamy je\u00a0 dobrze i oczyszczamy z zewn\u0105trz i wewn\u0105trz, p\u00f3\u017aniej krajemy na kawa\u0142ki, a mniejsze ryby zostawiamy w ca\u0142o\u015bci.
\n2.Gotujemy ryby w wodzie, soli, z cebulami albo bez nich.
\n3.P\u00f3\u017aniej k\u0142adziemy karpia na p\u00f3\u0142misek, polewamy gor\u0105cym winnym octem i szczelnie na par\u0119 chwil przykrywamy.
\n4.Roztopione mas\u0142o i chrzan nadaj\u0105 si\u0119 jako przyprawa do tej ryby.<\/p>\n

Fot. P. Adamczewski<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ma\u0142o kto zapewne pami\u0119ta t\u0119 posta\u0107. Ale w siermi\u0119\u017cnych czasach PRL Jacek Nie\u017cychowski by\u0142 kolorowym ptakiem ubarwiaj\u0105cym \u017cycie estradowe. Ten stary szlagon wielkopolski mia\u0142 wrodzon\u0105 vis comica i niezwyk\u0142y talent gaw\u0119dziarski. Jego wyst\u0119py kabaretowe (Silna Grupa pod Wezwaniem) i telewizyjne cieszy\u0142y si\u0119 szalonym powodzeniem.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7855"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7855"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7855\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7881,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7855\/revisions\/7881"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7855"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7855"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7855"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}