{"id":799,"date":"2009-03-12T08:00:49","date_gmt":"2009-03-12T07:00:49","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=799"},"modified":"2009-03-12T08:52:07","modified_gmt":"2009-03-12T07:52:07","slug":"w-kuchni-mistrza-norberta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2009\/03\/12\/w-kuchni-mistrza-norberta\/","title":{"rendered":"W kuchni mistrza Norberta"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Pierwszy kieliszek prosecco w kuchni „St.Hubertus” – Inka Wro\u0144ska, Tessa Capponi-Borawska, Paolo Pizzinini, Norbert Niederkofler i ja<\/em><\/p>\n

San Cassiano liczy zaledwie 700 mieszka\u0144c\u00f3w. I wszyscy oczywi\u015bcie znaj\u0105 Norberta Niederkoflera. Kt\u00f3\u017c by bowiem nie chcia\u0142 porozmawia\u0107 czy poradzi\u0107 si\u0119 najwybitniejszego kucharza tej cz\u0119\u015bci W\u0142och. Restauracja „St.Hubertus”, kt\u00f3rej szefuje Norbert szczyci si\u0119 dwoma gwiazdkami w przewodniku\u00a0 Michelin oraz 18 punktami na 20 mo\u017cliwych przyznawanych przez przewodnik Gault i Millau . To s\u0105 kulinarne szczyty. I dok\u0142adnie odpowiadaj\u0105 po\u0142o\u017ceniu restauracji w wysokog\u00f3rskim San Cassiano w jednym z najwytworniejszych hoteli czyli Rosa Alpina.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Wpisanie dedykacji i z\u0142o\u017cenie autografu to powa\u017cna sprawa<\/em><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Kuchnia Norberta, na pierwszym planie r\u0119czna krajalnica do w\u0119dlin<\/em><\/p>\n

Norbert nie tylko kieruje kuchni\u0105, opracowuje nowe receptury, kszta\u0142ci m\u0142odych kucharzy ale tak\u017ce znajduje czas na pisanie ksi\u0105\u017cek. Jedn\u0105 z nich\u00a0– „St. Hubertus smak Dolomit\u00f3w” –\u00a0ze stosown\u0105 dedykacj\u0105, przywioz\u0142em i ustawi\u0142em w swojej bibliotece. Ksi\u0119ga zawiera wielk\u0105 liczb\u0119 przepis\u00f3w z G\u00f3rnej Adygi przepi\u0119knie zilustrowanych oraz dedykacj\u0119 autora, w kt\u00f3rej jestem w stanie przeczyta\u0107 tylko s\u0142owo Piotr. Mistrz Norbert bowiem charakter pisma ma odwrotnie proporcjonalny do kunsztu kucharskiego. Jednym s\u0142owem pismo ma paskudne.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Gospodarze i go\u015bcie: Tessa, Norbert, Paolo i Ania<\/em><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

Do kuchni Norberta zaprowadzi\u0142 nas Paolo Pizzinini, w\u0142a\u015bciciel Hotelu Rosa Alpina. On te\u017c przez pierwszy kwadrans czyni\u0142 honory domu\u00a0 oprowadzaj\u0105c po piwnicy,\u00a0w kt\u00f3rej\u00a0zgromadzono wielki zapas\u00a0 win i to nie tylko z miejscowych winnic. Po wzniesieniu toastu za go\u015bci znad Wis\u0142y musuj\u0105cym prosecco i wypiciu z drugiego kieliszka\u00a0 gor\u0105cego bulionu z \u017c\u00f3\u0142tkiem, podawanego\u00a0dla rozbudzenia apetytu, Paolo Pizzinini zostawi\u0142 nas w r\u0119kach Norberta.<\/p>\n

Po rewelacyjnej, male\u0144kiej przek\u0105sce, kt\u00f3r\u0105 stanowi\u0142a terina z w\u0105tr\u00f3bki okonia morskiego z le\u015bnymi owocami, obeszli\u015bmy kuchni\u0119, poznali\u015bmy liczn\u0105 za\u0142og\u0119 (12 m\u0142odych m\u0119\u017cczyzn i jedna dziewczyna), obejrzeli\u015bmy r\u0119czn\u0105 krajalnic\u0119 do specku i innych w\u0119dlin, kt\u00f3ra stanowi\u0105c zabytek okaza\u0142a si\u0119 nie do zast\u0105pienia i reszt\u0119 bardziej nowoczesnych kuchennych urz\u0105dze\u0144.<\/p>\n

Wspomniana\u00a0 krajalnica by\u0142a\u00a0 w kolorze czerwonym. \u015awiadczy\u0142o to o dacie jej produkcji. Ot\u00f3\u017c po obj\u0119ciu w\u0142adzy we W\u0142oszech przez Mussoliniego zabroniono malowania czegokolwiek na kolor czerwony. Na szcz\u0119\u015bcie nie nakazano przemalowywania posiadanych ju\u017c sprz\u0119t\u00f3w. Zalet\u0105 tej starej krajalnicy jest jej r\u0119czny nap\u0119d. Elektryczne bowiem s\u0105 zbyt szybkie, co powoduje roztapianie si\u0119 t\u0142uszczyku w krojonej szynce.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

To nie jest sushi, to przek\u0105ska z ciasta oliwkowego<\/em><\/p>\n

Nasz st\u00f3\u0142 sta\u0142 w tzw. pokoju szefa,\u00a0w kt\u00f3rym\u00a0podejmowano wyr\u00f3\u017cnionych go\u015bci „St. Hubertusa”. Od kuchni oddziela\u0142o nas wielkie okno przez kt\u00f3re wida\u0107 by\u0142o krz\u0105tanin\u0119 licznej za\u0142ogi, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rej odkryli\u015bmy m\u0142odego W\u0119gra zajmuj\u0105cego si\u0119 przyrz\u0105dzaniem antipasti. A by\u0142o ich sporo. Mnie najbardziej smakowa\u0142 krem z kartofli z kalmarami oraz „nibysushi” czyli s\u0142upki kremu jogurtowego owini\u0119te w ciemnozielone ciasto zrobione z mielonych oliwek do z\u0142udzenia udaj\u0105ce algi nori.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Wo\u0142owina w pancerzu solnym…<\/em><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

…i pokrojona na talerzu w towarzystwie male\u0144kiej porcji tatara<\/em><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

Po rosole z…mi\u0119t\u0105 (fantastyczne po\u0142\u0105czenie aromatyczne i smakowe) podano befsztyk z wo\u0142u karmionego g\u00f3rskim sianem a w chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej ponownie wo\u0142owin\u0119 lecz tym razem pieczon\u0105 w pancerzu z soli. Dla dodania apetytu obok pi\u0119knej krwistej pieczeni le\u017ca\u0142a male\u0144ka grudka autentycznego, surowiutkiego tatara.
\nDwa mi\u0119sne dania rozdzielono jab\u0142kowym sorbetem pi\u0119knie podanym w sk\u00f3rce zielonego jab\u0142ka.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Sorbet z zielonego jab\u0142ka<\/em><\/p>\n

Na koniec pojawi\u0142 si\u0119 Norbert Niederkofler po zas\u0142u\u017cone brawa oraz po to, by wr\u0119czy\u0107 nam swoj\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0 z przyjacielskimi dedykacjami.cdn<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pierwszy kieliszek prosecco w kuchni „St.Hubertus” – Inka Wro\u0144ska, Tessa Capponi-Borawska, Paolo Pizzinini, Norbert Niederkofler i ja San Cassiano liczy zaledwie 700 mieszka\u0144c\u00f3w. I wszyscy oczywi\u015bcie znaj\u0105 Norberta Niederkoflera. Kt\u00f3\u017c by bowiem nie chcia\u0142 porozmawia\u0107 czy poradzi\u0107 si\u0119 najwybitniejszego kucharza tej cz\u0119\u015bci W\u0142och. Restauracja „St.Hubertus”, kt\u00f3rej szefuje Norbert szczyci si\u0119 dwoma gwiazdkami w przewodniku\u00a0 Michelin […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/799"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=799"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/799\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=799"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=799"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=799"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}