Dzi\u015b chc\u0119 wszystkim wyzna\u0107, jak si\u0119 zacz\u0119\u0142a moja kariera krytyka kulinarnego. Wszystko to zawdzi\u0119czam pewnemu uczonemu. A oto jego sylwetka.<\/p>\n
Profesora doktora habilitowanego, autora licznych podr\u0119cznik\u00f3w i dzie\u0142 historycznych\u00a0\u00a0Andrzeja Garlickiego pozna\u0142em, gdy jeszcze wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych tom\u00f3w by\u0142a w ka\u0142amarzu, tytu\u0142owano go zaledwie docentem, a – opr\u00f3cz zatrudnienia na Uniwersytecie – pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika dzia\u0142u historii w nieistniej\u0105cym ju\u017c od \u0107wier\u0107 wieku tygodniku „Kultura”. By\u0142o to w zamierzch\u0142ej przesz\u0142o\u015bci, czyli kilkadziesi\u0105t kilogram\u00f3w temu.<\/p>\n
M\u0142ody uczony imponowa\u0142 i ruchliwo\u015bci\u0105 umys\u0142u, i zr\u0119czno\u015bci\u0105 poruszania si\u0119 po warszawskich salonach, i – wreszcie – umiej\u0119tno\u015bci\u0105 wynajdywania na do\u015b\u0107 ubogiej w\u00f3wczas gastronomicznej mapie stolicy miejsc, kt\u00f3re umo\u017cliwia\u0142y zgrabne po\u0142\u0105czenie jego obu pasji: intelektualnej dysputy w doborowym gronie oraz zaspokajania silnie rozbudzonego apetytu na dobre jad\u0142o. Zw\u0142aszcza ta druga pasja bardzo nas zbli\u017cy\u0142a. Gdy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bciwie \u017caden z lokali nie jest w stanie nas w pe\u0142ni zadowoli\u0107, docent wpad\u0142 na prosty pomys\u0142: kolegia tygodnika „Kultura” przenosimy na grunt prywatny. Odt\u0105d raz na kilka tygodni zesp\u00f3\u0142 spotyka\u0142 si\u0119 w mieszkaniach dziennikarzy, by najpierw dyskutowa\u0107 na wymy\u015blone wcze\u015bniej tematy (podczas dyskusji nie by\u0142o wolno wypi\u0107 wi\u0119cej ni\u017c jeden kieliszek w\u00f3dki, a o zak\u0105sce nie by\u0142o nawet mowy), a po 120 minutach wkracza\u0142y tzw. osoby towarzysz\u0105ce, czyli m\u0119\u017cowie, \u017cony, kochanki lub kochankowie i rozpoczyna\u0142a si\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 towarzyska.<\/p>\n
Warto tu wymieni\u0107 nazwiska uczestnik\u00f3w. Zesp\u00f3\u0142 „Kultury” stanowi\u0142 bowiem nietuzinkowe zbiorowisko. Przyszli wi\u0119c, dyguj\u0105c ze sob\u0105 a to piecze\u0144 z sarny, a to prawdziwy polski bigos, a to pierogi do odsma\u017cenia, nast\u0119puj\u0105cy ludzie (dzi\u015b znaczna ich cz\u0119\u015b\u0107 figuruje w podr\u0119cznikach historii literatury): Dominik Horody\u0144ski, Maciej Wierzy\u0144ski, Ryszard Kapu\u015bci\u0144ski, Janusz G\u0142owacki, Tomasz \u0141ubie\u0144ski, Wiktor Osiaty\u0144ski, Andrzej Bonarski, Krzystof M\u0119trak, Maciej Krasicki, Jacek Snopkiewicz, Barbara N. \u0141opie\u0144ska, Ewa Szyma\u0144ska, Teresa Tora\u0144ska, Mariusz Ziomecki, Andrzej Kantowicz, Jacek Maziarski, Ernest Skalski, Lech Budrecki, Jerzy Jaruzelski, Jerzy Szejnoch, Maciej Gutowski, Andrzej Os\u0119ka, Krzysztof Teodor Toeplitz, Ewa Sta\u015bko, Janusz Rolicki, Magda Hniedziewicz i – wreszcie –\u00a0my dwaj, czyli Andrzej Garlicki i Piotr Adamczewski.<\/p>\n
Znik\u0142a z powierzchni ziemi „Kultura”. Los zrz\u0105dzi\u0142, \u017ce obaj wyl\u0105dowali\u015bmy znowu w jednym zespole. Tym razem w „Polityce”. Tu panowa\u0142y inne obyczaje. Kolegia to by\u0142y kolegia, a kolacje toczy\u0142y si\u0119 w\u0142asnym trybem.<\/p>\n
Nie by\u0142by sob\u0105 profesor Garlicki, gdyby nie usi\u0142owa\u0142 temu przeciwdzia\u0142a\u0107. Og\u0142osi\u0142 wi\u0119c kiedy\u015b, \u017ce wszystkie europejskie i \u015bwiatowe tygodniki maj\u0105 swych recenzent\u00f3w kulinarnych. Nie ma powodu (a istnieje wr\u0119cz konieczno\u015b\u0107), by „Polityka” tak\u017ce nie utworzy\u0142a swoj\u0105 rubryk\u0119 gastronomiczn\u0105 i powo\u0142a\u0142a ekip\u0119 recenzent\u00f3w. Dowodem na to, \u017ce dwaj pierwsi staraj\u0105cy si\u0119 o te posad\u0119\u00a0– Andrzej Garlicki i Piotr Adamczewski\u00a0– nie kieruj\u0105 si\u0119 prywatnymi ambicjami czy – te\u017c bro\u0144 Bo\u017ce –\u00a0\u0142akomstwem, mia\u0142 by\u0107 fakt, i\u017c w takiej np. Francji ekipy recenzenckie wymieniane s\u0105 co pi\u0119\u0107 lat. Po prostu krytycy kulinarni po tym okresie umieraj\u0105 na marsko\u015b\u0107 w\u0105troby. Nas, pierwszych ryzykant\u00f3w, nale\u017cy wi\u0119c podziwia\u0107 za odwag\u0119, a nie pot\u0119pia\u0107 za zach\u0142anno\u015b\u0107.<\/p>\n
Po namy\u015ble, \u00f3wczesna w\u0142adza redakcyjna, czyli Jan Bijak, mimo znacznego oporu lewicowych ortodoks\u00f3w, powo\u0142a\u0142a now\u0105 rubryk\u0119.<\/p>\n
M\u00f3j przyjaciel i mentor sam nie gotuje. Nigdy nie uda\u0142o mi si\u0119 zg\u0142\u0119bi\u0107 tajemnicy\u00a0– dlaczego. Zdecydowanie woli rol\u0119 zbieraj\u0105cego gratulacje za udane przyj\u0119cie. Aby dobrze j\u0105 pe\u0142ni\u0107, ma profesor sztab doradc\u00f3w naukowych. Jednym z nich jest przyjaciel z lat szkolnych, dzi\u015b znany fizyk, profesor Marian Grinberg. I okaza\u0142o si\u0119 pewnej nocy, \u017ce absolutnie niezb\u0119dny jest Garlickiemu wz\u00f3r na przeliczenie pola powierzchni kwadratu na pole powierzchni ko\u0142a. Zaciekawiony fizyk obieca\u0142 t\u0119 kwesti\u0119 rozwi\u0105za\u0107, stawiaj\u0105c tylko warunek, by pytaj\u0105cy ujawni\u0142, do czego ma pos\u0142u\u017cy\u0107 \u00f3w wz\u00f3r. Autor „Zamachu majowego” wyzna\u0142: do zrobienia pischingera<\/em>! Po prostu zawsze by\u0142y w sklepie wafle okr\u0105g\u0142e i do nich znane by\u0142y proporcje dodatk\u00f3w. Tym razem za\u015b „rzucili” wafle kwadratowe. I ca\u0142a robota czeka na rozstrzygni\u0119cie dylematu: ile mas\u0142a, ile cukru i ile kakao?<\/p>\n I tak jest od siedemnastu lat. We dw\u00f3ch zg\u0142\u0119biamy tajniki r\u00f3\u017cnych kuchni, a wszystkich czytelnik\u00f3w „Polityki” wodzimy na pokuszenie!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b chc\u0119 wszystkim wyzna\u0107, jak si\u0119 zacz\u0119\u0142a moja kariera krytyka kulinarnego. Wszystko to zawdzi\u0119czam pewnemu uczonemu. A oto jego sylwetka. Profesora doktora habilitowanego, autora licznych podr\u0119cznik\u00f3w i dzie\u0142 historycznych\u00a0\u00a0Andrzeja Garlickiego pozna\u0142em, gdy jeszcze wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych tom\u00f3w by\u0142a w ka\u0142amarzu, tytu\u0142owano go zaledwie docentem, a – opr\u00f3cz zatrudnienia na Uniwersytecie – pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika dzia\u0142u historii […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/82"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=82"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/82\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=82"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=82"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=82"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}