{"id":825,"date":"2009-03-24T09:15:50","date_gmt":"2009-03-24T08:15:50","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=825"},"modified":"2009-03-24T09:13:39","modified_gmt":"2009-03-24T08:13:39","slug":"pozegnanie-wedgwooda","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2009\/03\/24\/pozegnanie-wedgwooda\/","title":{"rendered":"Po\u017cegnanie Wedgwooda"},"content":{"rendered":"

Lubi\u0119 star\u0105, pi\u0119kna i szlachetn\u0105 porcelan\u0119. Co jaki\u015b czas prezentuj\u0119 swoje dania na talerzach i p\u00f3\u0142miskach Rosenthala . Bia\u0142a Maria\u00a0– naszym zdaniem\u00a0– jest najpi\u0119kniejszym wzorem. Przez d\u0142u\u017cszy czas mieli\u015bmy dwa rodzaje serwisu sto\u0142owego. Drugim by\u0142 Wedgewood. Pi\u0119kny b\u0142\u0119kitny wz\u00f3r na bia\u0142ej porcelanie godnie prezentowa\u0142 si\u0119 na stole.<\/p>\n

Bia\u0142ej Marii jednak przybywa\u0142o i zacz\u0119\u0142a si\u0119 ona rozpycha\u0107 w kredensie. Po latach wi\u0119c postanowili\u015bmy wyprowadzi\u0107 angielskiego arystokrat\u0119, by ca\u0142e wolne miejsce zaj\u0105\u0142 Rosenthal. Wedgwooda odziedziczy\u0142a nasza c\u00f3rka Agata.<\/p>\n

I oto teraz w marcowym numerze „Przegl\u0105du gastronomicznego” znalaz\u0142em artyku\u0142 pi\u00f3ra W\u0142adys\u0142awa Serwatowskiego zatytu\u0142owany „Po\u017cegnanie Wedgwooda”. Przeczyta\u0142em ten swoisty nekrolog z wielkim smutkiem. Znika bowiem ze \u015bwiata smakoszy wielosetletnia firma produkuj\u0105ca rzeczy szlachetne i pi\u0119kne. Wiem wprawdzie, \u017ce tak toczy si\u0119 ko\u0142o historii \u015bwiata. I brak talerzy czy p\u00f3\u0142misk\u00f3w, to mniejsze z\u0142o ni\u017c brak \u017cywno\u015bci dla g\u0142oduj\u0105cych narod\u00f3w, ale nawet to nie zmniejsza mojego smutku. Polecam wi\u0119c waszej uwadze par\u0119 zda\u0144 z owego nekrologu:<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Wedgwood mia\u0142 tak\u017ce nowe, wsp\u00f3\u0142czesne, pi\u0119kne wzornictwo…<\/em><\/p>\n

„Szacunek i podziw dla porcelany sto\u0142owej Wedgwooda wynikaj\u0105 z wzor\u00f3w ceramiki i porcelany u\u017cywanych przez renomowane restauracje na \u015bwiecie, ale najwy\u017cszy presti\u017c p\u0142ynie od rodzin panuj\u0105cych, kt\u00f3re, go\u015bci przy sto\u0142ach podejmuj\u0105 w\u0142a\u015bnie zastawami Wedgwooda.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

…ale ja bardziej lubi\u0119 tradycyjne wzory<\/p>\n

Obiad wydany w Nowym Jorku na cze\u015b\u0107 Papie\u017ca Benedykta XVI w 2008 r., podano na luksusowej zastawie z porcelany kostnej Wedgwooda, ze z\u0142otej kolekcji Plato, a napoje w szkle Waterford. Przez trzy dni, za protok\u00f3\u0142 kuchni nowojorskiej dla Papie\u017ca odpowiada\u0142a Lidia Bastianich, w\u0142a\u015bcicielka restauracji Felidia i gwiazda ameryka\u0144skich restaurator\u00f3w.<\/p>\n

Porcelana Wedgwooda by\u0142a zamawiana na sto\u0142y kr\u00f3l\u00f3w Anglii, kr\u00f3la Stanis\u0142awa Augusta Poniatowskiego, rosyjskiego cara Aleksandra I, szacha Persji i arystokracj\u0119 europejsk\u0105. W Polsce ceramik\u0119 sto\u0142ow\u0105 Wedgwooda stosowano w ksi\u0105\u017c\u0119cych pa\u0142acach Radziwi\u0142\u0142\u00f3w, Sanguszk\u00f3w i Jab\u0142onowskich. Porcelana sto\u0142owa Wedgwooda utrwala\u0142a histori\u0119 okoliczno\u015bciowymi serwisami lub oryginalnymi formami sztuki u\u017cytkowej. Tak upami\u0119tniono koronacje kr\u00f3la Jerzego VI w 1937 r. i kr\u00f3lowej El\u017cbiety II w 1953 r. oraz jubileusz\u00a0\u00a0 25-lecia\u00a0\u00a0 panowania kr\u00f3lowej El\u017cbiety II. Pierwsz\u0105 wizyt\u0119 Papie\u017ca Jana Pawia II w Wielkiej Brytanii w maju 1982 r. Wedgwood uhonorowa\u0142 zaprojektowaniem talerza, zaliczanego bardziej do obiekt\u00f3w muzealno-pami\u0105tkowych ni\u017c sto\u0142owych. Na prze\u0142omie XVIII i XIX wieku na ceramice Wedgwooda ukaza\u0142y si\u0119 plakiety dekoracyjne z wizerunkami kr\u00f3la Stanis\u0142awa Augusta Poniatowskiego oraz medaliony jaspisowe hetman\u00f3w Stanis\u0142awa \u017b\u00f3\u0142kiewskiego, Jana Zamoyskiego i Stefana Czarnieckiego (w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie). Na polskich sto\u0142ach spotyka si\u0119 porcelan\u0119 kostn\u0105 Gold Chelsea projektowan\u0105 przez Michaela Dillona, g\u0142\u00f3wnego modelatora Wedgwooda w latach 1980 -1990, autora g\u0142\u00f3w reliefowych Jana Pawia II i Lady Dian\u0119 Spencer, jako ksi\u0119\u017cnej Walii.<\/p>\n

Dynastia Wedgwood\u00f3w przechodzi do historii gastronomii wprowadzeniem na mi\u0119dzynarodowe sto\u0142y kremowego fajansu delikatnego – creamware lub Queen’s Ware i kamionki delikatnej Jasper Ware. Te wyroby Wedgwooda konkurowa\u0142y z porcelan\u0105 kaolinow\u0105 znan\u0105 jako porcelana twarda. Potrawy podawane na wytwornej porcelanie pami\u0119ta si\u0119 d\u0142u\u017cej ni\u017c inne. Zawsze jest to zas\u0142uga kucharza, ale czasami Wedgwooda.”<\/p>\n

Mam nadziej\u0119, \u017ce jeszcze nie wszystko stracone. Autor „Przegl\u0105du gastronomicznego”\u00a0 W\u0142adys\u0142aw Serwatowski pisze, i\u017c by\u0107 mo\u017ce rz\u0105dy Irlandii i Wielkiej Brytanii postaraj\u0105 si\u0119 podtrzyma\u0107 upadaj\u0105c\u0105 firm\u0119 i dzi\u0119ki temu b\u0142\u0119kitne wzory na bia\u0142ej porcelanie b\u0119d\u0105 nadal do kupienia w sklepach a nie tylko w domach aukcyjnych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lubi\u0119 star\u0105, pi\u0119kna i szlachetn\u0105 porcelan\u0119. Co jaki\u015b czas prezentuj\u0119 swoje dania na talerzach i p\u00f3\u0142miskach Rosenthala . Bia\u0142a Maria\u00a0– naszym zdaniem\u00a0– jest najpi\u0119kniejszym wzorem. Przez d\u0142u\u017cszy czas mieli\u015bmy dwa rodzaje serwisu sto\u0142owego. Drugim by\u0142 Wedgewood. Pi\u0119kny b\u0142\u0119kitny wz\u00f3r na bia\u0142ej porcelanie godnie prezentowa\u0142 si\u0119 na stole. Bia\u0142ej Marii jednak przybywa\u0142o i zacz\u0119\u0142a si\u0119 ona […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/825"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=825"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/825\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=825"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=825"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=825"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}