Jako mi\u0142o\u015bnik dobrej herbaty marz\u0119 czasem o dobrej, prawdziwej herbaciarni. S\u0105 wprawdzie i w Polsce lokale z takim szyldem ale to jednak nie to, co na Dalekim Wschodzie. Poczytajcie co pisze o chi\u0144skich herbaciarniach, dyplomata, sinolog, mi\u0142o\u015bnik dobrej kuchni i pysznej herbaty czyli Ksawer Burski w swoje dawno temu wydanej ksi\u0105\u017cce „Tradycje i sztuka kulinarna Chin”.<\/p>\n
?Poza spo\u017cywaniem herbacianego naparu w warunkach domowych, w gronie rodziny i przyjaci\u00f3\u0142 oraz w restauracjach i przydro\u017cnych zajazdach w chi\u0144skich miastach stosunkowo wcze\u015bnie, bo ju\u017c za panowania Po\u0142udniowej Dynastii Song, pojawi\u0142y si\u0119 mo\u017cliwo\u015bci korzystania w tym wzgl\u0119dzie z us\u0142ug zak\u0142ad\u00f3w wyspecjalizowanych ? herbaciarni (w kt\u00f3rych kelner\u00f3w nazywano ?doktorami herbaty – cha boshi), zw\u0142aszcza w stolicy Lin’an. Jedne przyci\u0105ga\u0142y klientel\u0119 wyszukanymi nazwami („Czysta rado\u015b\u0107”, „Per\u0142a”, „Dwa i dwa”), inne wystrojem wn\u0119trz, na kt\u00f3ry sk\u0142ada\u0142y si\u0119 prace wybitnych malarzy i kaligraf\u00f3w oraz \u015bwie\u017ce kwiaty, jeszcze inne – muzyk\u0105.<\/p>\n
\u00a0Prawdziwy rozw\u00f3j herbaciarenek nast\u0105pi\u0142 za panowania Qianlonga. po\u015bwi\u0119conych owemu okresowi dzie\u0142 literatury mo\u017cna wnosi\u0107, \u017ce w samym Nankinie by\u0142o oko\u0142o tysi\u0105ca herbaciarni. Pojawi\u0142y si\u0119 te\u017c w Pekinie, Kantonie i innych miastach. Nosi\u0142y takie nazwy jak „Podw\u00f3jna T\u0119cza”, „Deszczowy Lotos”, „Ogr\u00f3d Dostatku i Rado\u015bci”, „Prostok\u0105tny Czajniczek”. Pod koniec XIX wieku herbaciarnie dotar\u0142y do Szanghaju, na pocz\u0105tku za\u015b XX wieku upodobni\u0142y si\u0119 do europejskich kawiarenek.<\/p>\n
W Sichuanie herbaciarnie starano si\u0119 lokalizowa\u0107 w miejscach przytulnych, wkomponowa\u0107 je w t\u0142o przyrody: jezioro, bambusowy gaj, pag\u00f3rek, ale wiele ich by\u0142o tak\u017ce na g\u0142\u00f3wnych ulicach Chengdu. W Kantonie sta\u0142y si\u0119 tak popularne, \u017ce znaczna cz\u0119\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w rozpoczyna\u0142a dzie\u0144 w\u0142a\u015bnie od wst\u0105pienia do herbaciarni, a w\u0142a\u015bciwie od \u015bniadania, jako \u017ce herbacie towarzyszy\u0142a jaka\u015b miniprzek\u0105ska b\u0105d\u017a ciasteczko. Herbaciane upodobania kanto\u0144czyk\u00f3w utrzyma\u0142y si\u0119 tak\u017ce po 1949 r. Jednak ich prawdziwy renesans nast\u0105pi\u0142 w latach osiemdziesi\u0105tych. Jak poda\u0142 peki\u0144ski „Dziennik Ekonomiczny” z dnia 2.08.1987 r., w Kantonie mie\u015bci\u0142o si\u0119 w\u00f3wczas ponad 30 herbaciarni wysokiej klasy, ponad 60 \u015bredniej i kilkaset tanich. Szacowano, \u017ce w poranki robocze codziennie odwiedza je ponad 200 tys. klient\u00f3w, w dni \u015bwi\u0105teczne za\u015b dwa razy tyle.<\/p>\n
Herbaciarnie serwuj\u0105 wszystkie wa\u017cniejsze odmiany i rodzaje herbacianego naparu oraz ponad 50 rodzaj\u00f3w kanto\u0144skich ciast s\u0142onych i ponad 60 rodzaj\u00f3w ciast s\u0142odkich. Ceny s\u0105 przyst\u0119pne. Obs\u0142uga dobra. Historycznie rzecz ujmuj\u0105c, w rozwoju herbacianych przek\u0105sek (ciasteczek, pestek, owoc\u00f3w kandyzowanych) najwi\u0119ksze zas\u0142ugi maj\u0105 miasta Suzhou i Yangzhou. Popularno\u015bci\u0105 ciesz\u0105 si\u0119 herbaciarnie Szanghaju, Nankinu, Hangzhou, Yangzhou i innych miast Chin Wschodnich. Korzystaj\u0105 z nich tury\u015bci. Tam, gdzie nie odstraszaj\u0105 ceny, s\u0105 przystani\u0105 dla zapracowanych nauczycieli i pilnych licealist\u00f3w. Moda na herbaciarnie zaczyna ogarnia\u0107 tak\u017ce podszanghajskie miasteczka i wioski.<\/p>\n
Gorzej rzecz ma si\u0119 z odbudow\u0105 „herbacianej kultury” stolicy. Tradycje s\u0105 bowiem bardzo zr\u00f3\u017cnicowane. Atmosfer\u0119 i styl herbaciarni z ostatnich lat mand\u017curskiego casarstwa i z pierwszych lat Republiki Chi\u0144skiej znakomicie utrwali\u0142 Lao She w sztuce pt. Herbaciarnia (przed kilkoma laty prezentowanej tak\u017ce w stolicach Europy). Urok herbaciarni lat dwudziestych, zw\u0142aszcza tej pod wiekowymi cyprysami w Parku Centralnym, odnotowa\u0142 Ah Q Lu Xun, autor Prawdziwej historii, kt\u00f3ry z przyjaci\u00f3\u0142mi zwyk\u0142 tam pracowa\u0107 nad przek\u0142adami literatury obcej. Obraz herbaciarni z lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych, dost\u0119pnych i dla artyst\u00f3w, i dla hodowc\u00f3w kanark\u00f3w, dla turyst\u00f3w i dla zakochanych, jest jeszcze \u017cywy w pami\u0119ci starszego pokolenia. Po zakazach „rewolucji kulturalnej” na gruncie takich tradycji pod koniec ubieg\u0142ej dekady uruchomiono za Qianmenem „Herbaciarni\u0119 im. Lao She”. Przyci\u0105ga nie tylko rozmaito\u015bci\u0105 gatunk\u00f3w herbaty i sprawn\u0105 obs\u0142ug\u0105, lecz oferowan\u0105 tam kaligrafi\u0105 i malarstwem, programem rozrywkowym w wykonaniu gwiazd opery itd.”\u00a0\u00a0<\/p>\n
Oj, jak Wam zazdroszcz\u0119, \u017ce mo\u017cecie sami sobie zaparzy\u0107 dobrej czarnej herbaty. Cho\u0107 ta arabska z mi\u0119t\u0105 i wieloma \u0142y\u017ceczkami cukru te\u017c ma swoje zalety podczas upa\u0142u. Ale jednak smak nie ten.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jako mi\u0142o\u015bnik dobrej herbaty marz\u0119 czasem o dobrej, prawdziwej herbaciarni. S\u0105 wprawdzie i w Polsce lokale z takim szyldem ale to jednak nie to, co na Dalekim Wschodzie. Poczytajcie co pisze o chi\u0144skich herbaciarniach, dyplomata, sinolog, mi\u0142o\u015bnik dobrej kuchni i pysznej herbaty czyli Ksawer Burski w swoje dawno temu wydanej ksi\u0105\u017cce „Tradycje i sztuka kulinarna […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/834"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=834"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/834\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}