![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2009\/04\/blog-kozi-z-nicei-p4280002.jpg\" "\\"blog-kozi-z-nicei-p4280002\\"")
<\/p>\nOstatnio co\u015b mnie ci\u0105gnie do ser\u00f3w. Z wiejskiego mleka dojonego w s\u0105siaduj\u0105cej z nami oborze robimy\u00a0 pyszny twar\u00f3g. Oscypek przywieziony z Zakopanego sma\u017cymy na ma\u015ble i zajadamy si\u0119 nim z dodatkiem bor\u00f3wek lub \u017curawiny. Dodajemy ementaler do omleta. Zamiast ciast opychamy si\u0119 na deser serami ple\u015bniowymi z odpowiedni\u0105 winn\u0105 popitk\u0105. I ci\u0105gle mi ma\u0142o.<\/p>\n
Postanowi\u0142em wi\u0119c zrobi\u0107 obch\u00f3d dobrych serowarskich sklep\u00f3w. Odwiedzi\u0142em kolejno BOMI, Piotra i Paw\u0142a oraz Alm\u0119. To delikatesy dobrze zaopatrzone we wszystkie smako\u0142yki ze \u015bwiata ale i z kraju te\u017c. S\u0105 wi\u0119c tu polskie twaro\u017cki, i s\u0105 sery z najlepszych wytw\u00f3rni ca\u0142ej chyba Europy.<\/p>\n
Narobi\u0142em wi\u0119c zakup\u00f3w na co najmniej dwa przyj\u0119cia. B\u0119dzie co podawa\u0107 do wina w upalne dni majowe. A przy okazji zobaczy\u0142em par\u0119 gatunk\u00f3w ser\u00f3w, o kt\u00f3rych zupe\u0142nie nie mia\u0142em poj\u0119cia. Czasem takie spotkanie przywraca cz\u0142owieka do r\u00f3wnowagi. Zw\u0142aszcza takiego, kt\u00f3remu si\u0119 zdaje, \u017ce pozjada\u0142 wszystkie sery (czytaj\u00a0– rozumy ).<\/p>\n
No to przedstawi\u0119 i Wam par\u0119 tych smako\u0142yk\u00f3w, cho\u0107 spodziewam si\u0119, \u017ce pewnie je znacie. A na pewno jada je stale S\u0142awek, Alina, mo\u017ce Ana, a na pewno Nemo.<\/p>\n
Oto kr\u00f3tki spis i opis ser\u00f3w dotychczas mi nieznanych a dzi\u015b ju\u017c „zaprzyja\u017anionych”:
\nCo rok przeje\u017cd\u017cam dwukrotnie, tam i z powrotem, przez Veneto lecz dopiero wizyta na warszawskiej Pradze pozwoli\u0142a mi przekona\u0107 si\u0119 jak smakuje cenerino. Ten stosunkowo mi\u0119kki ser robiony z pasteryzowanego krowiego mleka ma i smak, i aromat absolutnie niepowtarzalny, kt\u00f3ry nadaj\u0105 mu spore kawa\u0142ki trufli. Cenerino bowiem mocno jest faszerowany tymi grzybami.<\/p>\n
Podobnie mile zaskoczy\u0142 mnie zapach i smak fontiny.\u00a0 To podobno najpopularniejszy ser z Doliny Aosty. Jego smak wynika z faktu, \u017ce produkowany jest wy\u0142\u0105cznie z mleka kr\u00f3w pas\u0105cych si\u0119\u00a0 na g\u00f3rskich pastwiskach. I to si\u0119 czuje!<\/p>\n
Twardy serek o blado\u017c\u00f3\u0142tej barwie ze sk\u00f3rk\u0105 oblepion\u0105 sianem to vento d?Estate. Ten bardzo pikantny owczy ser nabiera swej „mocy” podczas le\u017cakowania w beczkach z g\u00f3rskim sianem.<\/p>\n
Na koniec co\u015b koziego: robiola to chluba Piemontu. Serek z koziego mleka z dodatkiem rozmarynu, bazylii lub sza\u0142wii. Spr\u00f3bowa\u0142em\u00a0– bardzo ostry i bardzo wonny. W domu, za rad\u0105 sprzedawcy, zjad\u0142em go w stanie p\u00f3\u0142p\u0142ynnym, bo na gor\u0105co. I to by\u0142o wprost doskona\u0142e.<\/p>\n
Jaki\u015b czas temu chwal\u0105c si\u0119 swoim debiutem sufletowym narzeka\u0142em, \u017ce musia\u0142em zmieni\u0107 nieco przepis, poniewa\u017c nie ma w sprzeda\u017cy sera francuskiego o nazwie cantal. Suflet\u00a0– jak by\u0107 mo\u017ce pami\u0119tacie\u00a0– by\u0142 udany ale dzi\u015b mog\u0119 ten przepis zrealizowa\u0107 zgodnie z zaleceniami kucharza. Cantal jest w sprzeda\u017cy. A to jeden z najstarszych francuskich ser\u00f3w, produkowany w s\u0142ynnym regionie serowarskim czyli w Owerni. Robiony jest z mleka tutejszych kr\u00f3w rasy Salers. A technologia jego powstawania jest zupe\u0142nie odmienna od dotychczas mi znanych. \u015aci\u0119te mleko i ju\u017c lekko sprasowane jest ponownie kruszone, solone i ponownie trafia do form. Dopiero w\u00f3wczas zaczyna si\u0119 proces dojrzewania. Po 30 dniach mo\u017ce trafi\u0107 do sklep\u00f3w jako ser m\u0142ody. Je\u015bli dojrzewanie potrwa d\u0142u\u017cej\u00a0– od 3 do 6 miesi\u0119cy\u00a0– rusza w \u015bwiat z etykietk\u0105 entredeux . Po p\u00f3\u0142rocznym dojrzewaniu przys\u0142uguje serowi tytu\u0142 vieux czyli stary.<\/p>\n
Morbier pochodzi z Franche-Comte\u2019. \u0141atwo\u00a0ten ser\u00a0rozpozna\u0107 poniewa\u017c w po\u0142owie grubo\u015bci rozdziela go warstwa popio\u0142u i soli. Daje to serowi bardzo charakterystyczny smak. W dodatku wyra\u017anie czuje si\u0119 r\u00f3\u017cnic\u0119 smaku warstwy g\u00f3rnej od dolnej. A wynika\u00a0 z faktu, \u017ce pierwsza jest z porannego udoju a druga\u00a0– z wieczornego. Serowarzy od ponad 200 lat zaznaczaj\u0105 t\u0119 granic\u0119. A smakosze za widok popio\u0142u w kremowym serze p\u0142ac\u0105 dodatko. Bo warto!<\/p>\n
<\/p>\n
Na zdj\u0119ciu pokazuj\u0119 kozi serek (te\u017c pokryty popiolem), kt\u00f3ry sam przyw\u0119drowa\u0142 do mnie z po\u0142udnia Francji. Lecia\u0142 samolotem z Nicei, gdzie m\u00f3j przyjaciel Andrzej Hali\u0144ski budowa\u0142 scenografi\u0119 do kolejnego (chyba ju\u017c dwusetnego) filmu. Okaza\u0142 on za\u015b taki hart ducha (dowo\u017c\u0105c \u00f3w serek nie nadgryziony), \u017ce\u00a0 mu publicznie sk\u0142adam podzi\u0119kowanie. Ten (niestety niezbyt du\u017cy) kr\u0105\u017cek chevra zjad\u0142em w towarzystwie bardzo zimnego rose d’Anjou.
\nI tyle na dzi\u015b mod\u0142\u00f3w do ser\u00f3w!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ostatnio co\u015b mnie ci\u0105gnie do ser\u00f3w. Z wiejskiego mleka dojonego w s\u0105siaduj\u0105cej z nami oborze robimy\u00a0 pyszny twar\u00f3g. Oscypek przywieziony z Zakopanego sma\u017cymy na ma\u015ble i zajadamy si\u0119 nim z dodatkiem bor\u00f3wek lub \u017curawiny. Dodajemy ementaler do omleta. Zamiast ciast opychamy si\u0119 na deser serami ple\u015bniowymi z odpowiedni\u0105 winn\u0105 popitk\u0105. I ci\u0105gle mi ma\u0142o. Postanowi\u0142em […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/883"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=883"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/883\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=883"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=883"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=883"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}