Nie jest to wyznanie grzesznika. To spowied\u017a smakosza. A ten tytu\u0142 znaczy tyle i tylko tyle, \u017ce wol\u0119 wino nad wszystkie inne trunki. (Cho\u0107 doda\u0107 musz\u0119 gwoli prawdzie, i\u017c spe\u0142niam tak\u017ce toasty i czyst\u0105, i niezbyt czyst\u0105 [np. grapp\u0105], a i whisky [np. Lagavulin] nie wzgardz\u0119, ale wino to wino). Dowody na istnienie uprawy winnej latoro\u015bli datowane s\u0105 na trzy tysi\u0105ce lat przed Chrystusem. Mia\u0142yby to by\u0107 krzewy winne rosn\u0105ce na Zakaukaziu, kt\u00f3re z tamtych surowych i dzikich okolic rok po roku przenoszono na zach\u00f3d, w coraz cieplejsze i pe\u0142ne s\u0142o\u0144ca okolice. Po kolejnych dw\u00f3ch tysi\u0105cach lat w\u0119druj\u0105ce winnice dotar\u0142y do Italii, a przewie\u017ali je tam Etruskowie. I nie obesz\u0142o si\u0119 przy tym bez rozlewu krwi. Ale post\u0119p zawsze du\u017co kosztowa\u0142\u00a0– wysi\u0142ku intelektualnego, potu i krwi.<\/p>\n
To dzi\u0119ki winu, a w\u0142a\u015bciwie dzi\u0119ki handlowi tym p\u0142ynem, nast\u0105pi\u0142 gwa\u0142towny rozw\u00f3j ceramiki. Musiano bowiem \u00f3w nap\u00f3j w czym\u015b przewozi\u0107. Drewniane beczki, do tego smo\u0142owane, nie by\u0142y najlepszym rozwi\u0105zaniem. Wino nabiera\u0142o zapachu i smaku smo\u0142y i nie ka\u017cdy klient mia\u0142 na nie ochot\u0119. Wymy\u015blili wi\u0119c staro\u017cytni Grecy, bo to oni g\u0142\u00f3wnie przej\u0119li handel winem w basenie Morza \u015ar\u00f3dziemnego, uszczelnianie beczek sosnow\u0105 \u017cywic\u0105. Tak powsta\u0142a retzina\u00a0– wino do dzi\u015b wielce popularne w Grecji, o o\u017cywczym \u017cywicznym smaku, doskona\u0142e na upalne dni sp\u0119dzane w cieniu tamaryszkowych, roz\u0142o\u017cystych drzew ze szklank\u0105 w r\u0119ku i wielkim dzbanem zanurzonym w zimnej wodzie.<\/p>\n
Na winnym szlaku Grek\u00f3w\u00a0– i oczywi\u015bcie Fenicjan, bo ci wciskali si\u0119 wsz\u0119dzie tam, gdzie mogli poczu\u0107 zapach pieni\u0119dzy\u00a0– le\u017ca\u0142 Rzym, gdzie za cesarstwa wino la\u0142o si\u0119 strumieniami. Aby poprawi\u0107 jego smak, aromatyzowano je miodem, mirr\u0105, any\u017ckiem, cynamonem, pieprzem, a nawet kadzid\u0142em.<\/p>\n
Trudno sobie wyobrazi\u0107 smak wina pijanego przez tak wyrafinowanych smakoszy jak Lukullus. By\u0142 on zapewne\u00a0– jak na nasz gust\u00a0– wprost paskudny. Musia\u0142y up\u0142yn\u0105\u0107 ca\u0142e stulecia zanim wino osi\u0105gn\u0119\u0142o smak, kt\u00f3ry znamy my, prawdziwi mi\u0142o\u015bnicy tego szlachetnego trunku.<\/p>\n
Innego zdania dotycz\u0105cego pocz\u0105tk\u00f3w winnic jest uczony etnolog\u00a0– Ludwik Stomma. Twierdzi on, \u017ce istniej\u0105 dowody na to, i\u017c wino znano a\u017c pi\u0119\u0107 tysi\u0119cy lat temu. I to wcale nie na barbarzy\u0144skim Zakaukaziu, lecz w cywilizowanym Egipcie. Jego wersja wydaje si\u0119 prawdopodobna, bo u narodzin tego napoju pokazuj\u0105 si\u0119 kozy. W Egipcie te m\u0105dre zwierz\u0105tka obskubywa\u0142y p\u0119dy m\u0142odych winoro\u015bli, powoduj\u0105c, \u017ce krzewy ros\u0142y pi\u0119kniej i wspaniale owocowa\u0142y. Pasterze wzorowali si\u0119 na m\u0105drych bydl\u0105tkach i rozsmakowali si\u0119 w pe\u0142nych s\u0142o\u0144ca kulistych i soczystych owocach. St\u0105d by\u0142 ju\u017c tylko krok do wyciskania soku, a p\u00f3\u017aniej jego fermentacji.<\/p>\n
Sta\u0142 si\u0119 wi\u0119c \u00f3w winny, sfermentowany sok napojem bog\u00f3w. Najpierw egipskiego Ozyrysa, potem ormia\u0144skiego Noego, greckiego Dionizosa i wreszcie rzymskiego Bachusa. Up\u0142yn\u0119\u0142o troch\u0119 czasu, a i Chrystus zasmakowa\u0142 w tym napoju. Dosz\u0142o do tego, \u017ce czcz\u0105c jego pami\u0119\u0107 i wspominaj\u0105c Ostatni\u0105 Wieczerz\u0119, pijemy bia\u0142e mszalne wino (ustami swoich najlepszych przedstawicieli, czyli kap\u0142an\u00f3w) jako krew Chrystusow\u0105. Uros\u0142o wi\u0119c wino do rangi symbolu religijnego.<\/p>\n
Historia wina wielce jest krwawa, i to od czas\u00f3w, gdy w staro\u017cytnym Babilonie powsta\u0142 Kodeks Hammurabiego. Zapisano w nim, \u017ce producent b\u0105d\u017a handlarz win przy\u0142apany na oszustwie (dotyczy\u0142o to zar\u00f3wno ilo\u015bci, jak i jako\u015bci trunku) po\u0107wiartowany ma by\u0107 i wrzucony do rzeki.<\/p>\n
Do Francji wino trafi\u0142o wraz z legionami rzymskimi podbijaj\u0105cymi kraj Gall\u00f3w. Tu za\u015b, zw\u0142aszcza w kamienistych okolicach Bordeaux, znalaz\u0142a winna latoro\u015bl doskona\u0142e warunki klimatyczne. I tak to si\u0119 zacz\u0119\u0142o. A dzi\u015b Francja, i w\u0142a\u015bnie region Bordeaux, to najwi\u0119kszy producent win w \u015bwiecie (cho\u0107 przyzna\u0107 trzeba, \u017ce sporo z tego sami wypijaj\u0105, albowiem na jednego Francuza wypada niemal pi\u0119\u0107dziesi\u0105t litr\u00f3w wina rocznie).<\/p>\n
A Polacy? Statystyczny mieszkaniec Polski wypja zaledwie 11,3 l w ci\u0105gu roku. Maj\u0105 wi\u0119c wielkie pole do popisu w\u0142a\u015bciciele winnic. Swoje produkty s\u0142usznie usi\u0142uj\u0105 przywie\u017a\u0107 nad Wis\u0142\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nie jest to wyznanie grzesznika. To spowied\u017a smakosza. A ten tytu\u0142 znaczy tyle i tylko tyle, \u017ce wol\u0119 wino nad wszystkie inne trunki. (Cho\u0107 doda\u0107 musz\u0119 gwoli prawdzie, i\u017c spe\u0142niam tak\u017ce toasty i czyst\u0105, i niezbyt czyst\u0105 [np. grapp\u0105], a i whisky [np. Lagavulin] nie wzgardz\u0119, ale wino to wino). Dowody na istnienie uprawy winnej […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/96"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=96"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/96\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=96"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=96"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=96"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}