Przyprawa znana i u\u017cywana w polskiej kuchni ju\u017c przed kilkuset laty. Przez d\u0142ugi czas, podobnie jak wi\u0119kszo\u015bci smako\u0142yk\u00f3w pochodz\u0105cych z dalekich stron, imbiru nie by\u0142o w naszych sklepach, wreszcie pojawi\u0142 si\u0119 mielony, jednak dopiero obecnie mo\u017cemy wybiera\u0107 spo\u015br\u00f3d r\u00f3\u017cnych rodzaj\u00f3w i stopni jego przetworzenia. A jest to znakomita przyprawa, lubiana nawet przez najbardziej zagorza\u0142ych kuchennych tradycjonalist\u00f3w. Imbir marynowany jadamy raczej jako dodatek do japo\u0144skich smako\u0142yk\u00f3w (niezb\u0119dny jako uzupe\u0142nienie sushi); imbir kandyzowane uzupe\u0142nienie da\u0144 deserowych; imbir sproszkowany s\u0142u\u017cy do przyprawiania mi\u0119s, najcz\u0119\u015bciej drobiu, a \u015bwie\u017cy korze\u0144 imbiru, \u015bcierany bezpo\u015brednio przed przygotowaniem potrawy, jest przypraw\u0105 o wyj\u0105tkowej woni i smaku. Niekt\u00f3re mi\u0119sa, takie jak wieprzowina czy kaczka, wydaj\u0105 si\u0119 po przyprawieniu imbirem mniej t\u0142uste. Nie spos\u00f3b sobie wyobrazi\u0107 istnienia chi\u0144skiej czy japo\u0144skiej kuchni bez imbiru, kt\u00f3ry w tamtych kuchniach jest r\u00f3wnie wa\u017cny jak s\u00f3l. Ale w\u0142a\u015bciwie imbir, dzi\u0119ki kupcom, jest znany i ceniony ju\u017c od tysi\u0105cleci niemal wsz\u0119dzie. w starej kuchni polskiej imbirem mielonym przyprawiano indyka. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Przyprawa znana i u\u017cywana w polskiej kuchni ju\u017c przed kilkuset laty. Przez d\u0142ugi czas, podobnie jak wi\u0119kszo\u015bci smako\u0142yk\u00f3w pochodz\u0105cych z dalekich stron, imbiru nie by\u0142o w naszych sklepach, wreszcie pojawi\u0142 si\u0119 mielony, jednak dopiero obecnie mo\u017cemy wybiera\u0107 spo\u015br\u00f3d r\u00f3\u017cnych rodzaj\u00f3w i stopni jego przetworzenia. A jest to znakomita przyprawa, lubiana nawet przez najbardziej zagorza\u0142ych kuchennych […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9618"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9618"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9618\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9618"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9618"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9618"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}