Staro\u015b\u0107 geja w wielkim wsp\u00f3\u0142czesnym mie\u015bcie mo\u017ce by\u0107 bolesna. O tym r\u00f3wnie\u017c opowiada film \u201eB\u00f3l i blask\u201d Pedro Almod\u00f3vara, bo ten czu\u0142y, intymny, rodzinny film, kr\u0119cony bez wielkich plan\u00f3w i szerokich d\u0142ugich efekciarskich uj\u0119\u0107, jest nafaszerowany wiele grubszymi i gor\u0119tszymi tematami. Film jest obowi\u0105zkow\u0105 „lektur\u0105\u201d dla wszystkich homofob\u00f3w i tych, kt\u00f3rzy tradycyjnych katolik\u00f3w wyzywaj\u0105 od \u201ekatoli\u201d i \u201eciemnogrodu\u201d. Powinien by\u0107 wy\u015bwietlany w parafiach i szko\u0142ach na ca\u0142ym \u015bwiecie.
\n
\nSk\u0105d si\u0119 bierze pierwsze pragnienie? Czy dziecko wychowane przez heteroseksualnych, kochaj\u0105cych, katolickich rodzic\u00f3w mo\u017ce „wyrosn\u0105\u0107\u201d na geja – na te tematy pr\u00f3buje tu odpowiedzie\u0107 Almod\u00f3var.<\/p>\n
To przekonuj\u0105co pokazany dramat geja, kt\u00f3ry id\u0105c za pragnieniem, nie walcz\u0105c z nim, ale te\u017c nie chc\u0105c \u017cy\u0107 w hipokryzji czy zak\u0142amaniu, skazuje si\u0119 na \u017cycie bez \u017cony i dzieci. Wstrz\u0105saj\u0105ca jest scena spotkania z ukochanym sprzed lat, kt\u00f3ry skroluj\u0105c smartfona, chwali si\u0119 swoimi doros\u0142ymi dzie\u0107mi i by\u0142ymi \u017conami…<\/p>\n
Bohater, alter ego Almod\u00f3vara, jest 70-letnim kawalerem, kt\u00f3remu szklank\u0119 wody przynie\u015b\u0107 mo\u017ce jedynie s\u0142u\u017c\u0105ca. Brak rodziny kompensuje w jego idealnie cichym mieszkaniu-pracowni powalaj\u0105ca kolekcja wsp\u00f3\u0142czesnego malarstwa hiszpa\u0144skiego i dizajnu. Scenografia i kostiumy s\u0105 tu jak flaga Hiszpanii \u2013 czerwony i \u017c\u00f3\u0142ty to nie tylko buzuj\u0105ca krew i gor\u0105ce s\u0142o\u0144ce, ale sygna\u0142. Uwaga: re\u017cyser dorasta\u0142 w kraju wizjoner\u00f3w sztuki – Calatrava, Gaudi, Dali, Miro, Paco Rabanne, Manolo Blahnik. Ci m\u0119\u017cczy\u017ani wywr\u00f3cili w swoim czasie nasze my\u015blenie o formie i kolorze, a s\u0142owia\u0144skie br\u0105zy i szaro\u015bci s\u0105 w tym zestawieniu po prostu jakby z innej planety.<\/p>\n
W scenariuszach filmowych najbardziej imponuj\u0105 mi skr\u00f3ty. Jest w \u201eB\u00f3lu i blasku\u201d kilka scen majstersztyk\u00f3w. Czy mo\u017cna opowiedzie\u0107 o hiszpa\u0144skiej biedzie i zacofaniu lat 50. XX w. w kilkana\u015bcie sekund? Mo\u017cna. Oto o\u015bmiolatek z mam\u0105 spotykaj\u0105 par\u0119 maj\u0105c\u0105 si\u0119 wkr\u00f3tce pobra\u0107. Okazuje si\u0119, \u017ce doros\u0142y narzeczony, murarz, jest analfabet\u0105. Matka naszego g\u0142\u00f3wnego bohatera strofuje par\u0119, bo wie, \u017ce edukacja jest bram\u0105 do lepszego \u017cycia, i proponuje im darmowe korepetycje. Jej o\u015bmioletni synek, p\u00f3\u017aniej znany re\u017cyser, ju\u017c kocha ksi\u0105\u017cki, czyta na\u0142ogowo.<\/p>\n
Wielkim tematem filmu jest na\u0142\u00f3g. Na\u0142ogiem jest nie tylko uzale\u017cnienie od heroiny, dragu, mo\u017cna powiedzie\u0107, \u201emodnego\u201d w czasach m\u0142odo\u015bci Almod\u00f3vara, ale te\u017c na\u0142ogiem jest tu \u201ejazda\u201d na dzieci\u0144stwo. G\u0142\u00f3wny bohater nie potrafi po\u017cegna\u0107 si\u0119 z nim – retrospekcje jednocze\u015bnie bol\u0105 go i inspiruj\u0105 do pisania. Film przypomina tu nieco najnowsz\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 Juliusza Strachoty \u201eTurysta polski w ZSRR\u201d. Niekt\u00f3rzy tak bardzo pastelowo czuli si\u0119 w dzieci\u0144stwie, \u017ce trudno im si\u0119 z niego jest wyzwoli\u0107.<\/p>\n
To rzecz jasna film o kryzysie artysty – wieczny temat literacki, ale tu pokazany jest nieco inny aspekt tego dramatu. Tu cz\u0119\u015bci\u0105 kryzysu jest te\u017c staro\u015b\u0107 oraz fizyczne i psychiczne b\u00f3le z ni\u0105 zwi\u0105zane. Almod\u00f3var podkre\u015bla, \u017ce re\u017cyseria nie jest tylko aktem tw\u00f3rczym, ale prac\u0105 fizyczn\u0105, prac\u0105 na planie, z aktorami i sprz\u0119tem.<\/p>\n
I przede wszystkim to film o idealnej, niemal \u015bwi\u0119tej matce, o cudownym macierzy\u0144stwie, macierzy\u0144stwie blisko\u015bci sprzed podr\u0119cznik\u00f3w o tej\u017ce, ale jednak macierzy\u0144stwie nie do ko\u0144ca spe\u0142nionym. W scenach z wczesnego dzieci\u0144stwa naszego bohatera matka (grana przez Penelope Cruz) fotografowana jest jakby przez Rafaela Santi. Otacza j\u0105 ciep\u0142e \u015bwiat\u0142o, a pranie, kt\u00f3re rozwiesza nad rzek\u0105, stanowi jakby szaty Matki Boskiej. Matka pierze, kl\u0119cz\u0105c, a kl\u0119czenie to kolejny symbol w tym filmie.<\/p>\n
I oto ta bogobojna katoliczka, oddana Ko\u015bcio\u0142owi, wychowuje syna geja. Rozgrywa si\u0119 tu dramat nie tylko g\u0142\u00f3wnego bohatera, kt\u00f3ry w tradycyjnej katolickiej frankistowskiej, niemal totalitarnej Hiszpanii skazuje si\u0119 na los gejowskiej cyganerii, ale te\u017c dramat matki, kt\u00f3ra do samej \u015bmierci nie jest w stanie zaakceptowa\u0107 to\u017csamo\u015bci syna. Kochaj\u0105 si\u0119 nad \u017cycie, syn j\u0105 rozumie, ale ona, ze swoimi katolickimi warto\u015bciami i definicj\u0105 domu, domu, kt\u00f3ry potrafi\u0142a wyczarowa\u0107 nawet w jaskini (dos\u0142ownie) czy poczekalni dworcowej, gdzie przysz\u0142o jej koczowa\u0107 z dzieckiem, czuje si\u0119 przez niego odtr\u0105cona.<\/p>\n
Sceny rozm\u00f3w mi\u0119dzy katolick\u0105 mam\u0105, \u015bciskaj\u0105c\u0105 ukochane r\u00f3\u017ca\u0144ce i obrazki ze \u015bwi\u0119tymi, a ubranym w dizajnerskie koszulki polo gwiazdorem \u015bwiatowego kina – to w\u0142a\u015bnie skr\u00f3ty tocz\u0105cej si\u0119 i u nas w Polsce debaty \u2013 czy mo\u017cna by\u0107 gejem katolikiem? Czy ateista jest w stanie rozumie\u0107 i akceptowa\u0107 cz\u0142owieka, kt\u00f3ry powierzy\u0142 \u017cycie Bogu?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W scenariuszach filmowych najbardziej imponuj\u0105 mi skr\u00f3ty.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":590,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/587"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=587"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":591,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/587\/revisions\/591"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/media\/590"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/agatapassent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}