{"id":1148,"date":"2015-01-18T13:39:30","date_gmt":"2015-01-18T12:39:30","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=1148"},"modified":"2015-01-18T13:55:10","modified_gmt":"2015-01-18T12:55:10","slug":"prato-florencja-o-przyszlosci-w-cieniu-historii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2015\/01\/18\/prato-florencja-o-przyszlosci-w-cieniu-historii\/","title":{"rendered":"Prato, Florencja – o przysz\u0142o\u015bci w cieniu historii"},"content":{"rendered":"

\"Bendyk_Pecci\"<\/a>W\u0142oskie Prato, miasto blisko dwustutysi\u0119czne, \u017cyje ukryte w cieniu znacznie s\u0142awniejszej i wi\u0119kszej Florencji. Rozwin\u0119\u0142o si\u0119 po II wojnie jako g\u0142\u00f3wny o\u015brodek w\u0142oskiego przemys\u0142u tekstylnego i ci\u0105gle t\u0119 tradycj\u0119 kontynuuje, cho\u0107 zdolno\u015bci przemys\u0142owe podtrzymuje olbrzymia chi\u0144ska kolonia licz\u0105ca oficjalnie ok. 50 tys. os\u00f3b.
\n
\nChi\u0144czycy tworz\u0105 miasto w mie\u015bcie, swoje ma\u0142e Chiny w \u015brodku W\u0142och. W Prato ma sw\u0105 siedzib\u0119 Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej im. Luigi Pecci<\/strong><\/a>, kierownictwo nad nim sprawuje Fabio Cavallucci, do niedawna dyrektor Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. <\/p>\n

Realizowa\u0142em z Fabiem \u201eLaboratorium Przysz\u0142o\u015bci”, kt\u00f3re teraz w nowej, w\u0142oskiej ods\u0142onie nosi nazw\u0119 \u201eChanges” (Zmiany). W pi\u0105tek spotkali\u015bmy si\u0119 w Prato, by dyskutowa\u0107 o Europie i przysz\u0142o\u015bci. W dyskusji wyra\u017anie dominowa\u0142y dwie kwestie: zamach na \u201eCharlie Hebdo” i wojna na Ukrainie.<\/p>\n

W\u0142osi zaskoczyli mnie uwag\u0105, z jak\u0105 s\u0142uchali argument\u00f3w formu\u0142owanych z perspektywy Europy \u015arodkowej. Mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce nie traktowali moich wypowiedzi jak egzotycznych bajek\u00a0z krainy Kr\u00f3la Ubu. Przeciwnie, mimo j\u0119zykowych r\u00f3\u017cnic pos\u0142ugiwali\u015bmy si\u0119 wsp\u00f3lnym kodem,\u00a0zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad r\u00f3\u017cnic\u0105 mi\u0119dzy Putinem i Orbanem oraz analizuj\u0105c znaczenie Rewolucji Ukrai\u0144skiej i francuskich reakcji na zamach na \u201eCharlie”. W sumie pad\u0142o wi\u0119cej pyta\u0144 ni\u017c odpowiedzi – czasem jednak to w\u0142a\u015bnie pytania s\u0105 wa\u017cniejsze.<\/p>\n

Florencja i Prato to ciekawy, dziwny i dobry kontekst do rozmowy o przysz\u0142o\u015bci. Z jednej strony miasto nasycone najlepsz\u0105 w\u0142osk\u0105 histori\u0105, wype\u0142nione\u00a0najwa\u017cniejszymi pami\u0105tkami kultury materialnej i kultywuj\u0105ce to, co najsilniejsze we w\u0142oskiej kulturze niematerialnej, zwi\u0105zane ze stylem i jako\u015bci\u0105 \u017cycia (wystarczy zajrze\u0107 do Mercato Centrale). Z drugiej strony Prato przekszta\u0142cane nieustannie najpierw przez modernizacj\u0119 powojenn\u0105, a teraz przez globalizacj\u0119. W sumie wielki palimpsest czyni\u0105cy z tego o\u015brodka przedziwn\u0105 konstrukcj\u0119 pod wzgl\u0119dem morfologii, w kt\u00f3rej historyczny renesansowy rdze\u0144 miesza si\u0119 z coraz silniejszymi \u015bladami chi\u0144skiej obecno\u015bci.<\/p>\n

Ca\u0142o\u015b\u0107 spina kr\u0119gos\u0142up nowoczesno\u015bci – system kolei bezb\u0142\u0119dnie \u0142\u0105cz\u0105cy stare i nowe W\u0142ochy. Nawet przejecha\u0142em si\u0119 w\u0142oskim pendolino – 300 km (mniej wi\u0119cej) z Florencji do Rzymu w 1 h 20 min. Sensu jednak nadaje espresso, kt\u00f3re na ka\u017cdej stacji mo\u017cna wypi\u0107 za jedyne euro.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u0142oskie Prato, miasto blisko dwustutysi\u0119czne, \u017cyje ukryte w cieniu znacznie s\u0142awniejszej i wi\u0119kszej Florencji. Rozwin\u0119\u0142o si\u0119 po II wojnie jako g\u0142\u00f3wny o\u015brodek w\u0142oskiego przemys\u0142u tekstylnego i ci\u0105gle t\u0119 tradycj\u0119 kontynuuje, cho\u0107 zdolno\u015bci przemys\u0142owe podtrzymuje olbrzymia chi\u0144ska kolonia licz\u0105ca oficjalnie ok. 50 tys. os\u00f3b.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,68,98,96,46,21,197,10,56,177,15,92,24,49,120,8,95,6,9,124,78,50,70],"tags":[211],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1148"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1148"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1148\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1154,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1148\/revisions\/1154"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1148"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1148"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1148"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}