{"id":1216,"date":"2015-02-13T19:59:12","date_gmt":"2015-02-13T18:59:12","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=1216"},"modified":"2015-02-13T22:58:07","modified_gmt":"2015-02-13T21:58:07","slug":"1216","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2015\/02\/13\/1216\/","title":{"rendered":"Ukraina. Punkt prze\u0142omu, czyli daleka droga do pokoju"},"content":{"rendered":"
\"Normandy_format_talks_in_Minsk_(February_2015)_03\"<\/a>

CC BY 3.0 \u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia<\/p><\/div>\n

Mi\u0144sk II to nie nowe Monachium, Ja\u0142ta czy analogiczne\u00a0porozumienie z historii. Mo\u017cna pokrzykiwa\u0107 o zdradzie Ukrainy przez Zach\u00f3d, niewiele jednak te krzyki zmieni\u0105.
\n
\nW Mi\u0144sku – niezale\u017cnie od tego, co zapisano w przyj\u0119tych dokumentach – nast\u0105pi\u0142 historyczny prze\u0142om. Wystarczy wczyta\u0107 si\u0119 w dzisiejsze analizy prasowe, zachodnie i rosyjskie oraz ukrai\u0144skie. Mi\u0144ski rozejm nie oznacza pokoju, lecz potwierdza fakt, kt\u00f3rego nie chcia\u0142y dotychczas uzna\u0107 europejskie spo\u0142ecze\u0144stwa: w Europie trwa wojna, kt\u00f3ra nie jest lokalnym kryzysem, tylko frontem konfrontacji w ramach walki o nowy geopolityczny \u0142ad (pisa\u0142em o tym w ubieg\u0142ym roku<\/strong><\/a>). Ukraina w tej konfrontacji nie jest celem, tylko \u015brodkiem, laboratorium, gdzie prowadzony jest eksperyment o nazwie \u201ewojna hybrydowa\u201d.<\/p>\n

Jej fundamentem jest zakwestionowanie dotychczasowego \u0142adu mi\u0119dzynarodowego, kt\u00f3ry Rosja wypowiedzia\u0142a, anektuj\u0105c Krym i \u0142ami\u0105c tym samym ustalenia Protoko\u0142u Budapeszte\u0144skiego. Upad\u0142 w\u00f3wczas dotychczasowy system bezpiecze\u0144stwa j\u0105drowego – gwarancje bezpiecze\u0144stwa i integralno\u015bci udzielone Ukrainie, krajowi, kt\u00f3ry jako pierwszy i jedyny zrezygnowa\u0142 z arsena\u0142u atomowego, zosta\u0142y zanegowane przez jednego z gwarant\u00f3w, Rosj\u0119.<\/p>\n

Sama wojna, prowadzona z wykorzystaniem nieoznaczonych \u201e\u017co\u0142nierzy na urlopie\u201d, bez wypowiedzenia i bez oficjalnego uznania przez jak\u0105kolwiek ze stron, mimo \u017ce w u\u017cyciu jest ci\u0119\u017ckie uzbrojenie i gin\u0105 tysi\u0105ce ludzi – uniemo\u017cliwia stosowanie obowi\u0105zuj\u0105cych konwencji mi\u0119dzynarodowych. Pozostaje naga si\u0142a ukryta z cynicznymi u\u015bmiechami podczas negocjacji czy konferencji prasowych (czy\u017c nie pami\u0119tamy informacji, \u017ce ka\u017cdy mo\u017ce kupi\u0107 mundur w sklepie survivalowym?).<\/p>\n

Gdy najnowszy \u201eThe Economist\u201d og\u0142osi\u0142, \u017ce Putin wypowiedzia\u0142 wojn\u0119 Zachodowi, mo\u017cna by skwitowa\u0107, \u017ce brytyjski tygodnik reprezentuj\u0105c interes Zachodu, przerzuca win\u0119 za sytuacj\u0119 na Rosj\u0119 i jej wodza. Tyle tylko, \u017ce dok\u0142adnie to samo pisze prasa rosyjska. Pouczaj\u0105ca jest lektura ostatnich trzech wyda\u0144 \u201eNiezawisimoj Gazety\u201d (z 11, 12 i 13 lutego). Numery z 11 i 12, opublikowane jeszcze w przed zako\u0144czeniem mi\u0144skiego szczytu, ca\u0142kowicie lojalne by\u0142y wobec stanowiska Kremla – informacje o \u201ekryzysie ukrai\u0144skim\u201d by\u0142y kopiami komunikat\u00f3w pa\u0144stwowych: w Donbasie nie ma rosyjskich wojsk, Rosja nie jest w spraw\u0119 zaanga\u017cowana, cho\u0107 separatyst\u00f3w popiera, Ukrai\u0144cy realizuj\u0105 irracjonalny projekt odej\u015bcia od swego kulturowego matecznika.<\/p>\n

Numer z 13 lutego pochodzi jakby z innej epoki, o sytuacji w Donbasie wypowiadaj\u0105 si\u0119 Ukrai\u0144cy, a ich informacjom o dziesi\u0105tkach rosyjskich czo\u0142g\u00f3w i broni ci\u0119\u017ckiej nie s\u0105 przeciwstawione \u017cadne kontrargumenty rosyjskie. Przeciwnie – tytu\u0142 artyku\u0142u jest znamienity: \u201eUkrai\u0144cy chc\u0105 pokoju, ale szykuj\u0105 si\u0119 na gorsze\u201d. I do tego publicystyka – esej Wiktora Szejnisa o tym, \u017ce Rosja przekroczy\u0142a Rubikon<\/strong><\/a> i przy akceptacji spo\u0142ecze\u0144stwa osun\u0119\u0142a si\u0119 w autorytaryzm. Marzenie o modernizacji zako\u0144czy\u0142o si\u0119, bo okaza\u0142o si\u0119 niekompatybilne z istniej\u0105cym modelem politycznym. Podobnie w \u201eNowoj Gazietie\u201d pisa\u0142 Grigorij Jawli\u0144skij<\/strong><\/a>, a obaj autorzy ostrzegaj\u0105, \u017ce przysz\u0142o\u015b\u0107 samej Rosji jest zagro\u017cona z jej winy.<\/p>\n

Niestety problem w tym, \u017ce jedynym sposobem na utrzymanie re\u017cimu jest polityczna, wojenna mobilizacja, kt\u00f3rej celem jest konfrontacja z Zachodem, \u015brodkiem za\u015b w\u0142a\u015bnie Ukraina. Co wi\u0119c z Zachodem?<\/p>\n

W dzisiejszym \u201eGuardianie” ciekawie pisze o tym\u00a0<\/span>Natalie Nougayr\u00e8de, stwierdzaj\u0105c, \u017ce Europa w ko\u0144cu chyba zrozumia\u0142a, \u017ce sko\u0144czy\u0142 si\u0119 optymistyczny projekt \u201eimperium warto\u015bci\u201d, polegaj\u0105cy na ekspansji europejskiego modelu na zasadzie\u00a0uwodzenia jego atrakcyjno\u015bci\u0105. Ostatnia by\u0142a Ukraina, kt\u00f3rej mieszka\u0144cy pokazali, \u017ce s\u0105 gotowi za projekt europejski umiera\u0107. Rosjanie pokazali, \u017ce s\u0105 gotowi umiera\u0107, podejmuj\u0105c z nim konfrontacj\u0119. Kantowska idea wiecznego pokoju leg\u0142a w gruzach, w Europie jest wojna i nie wiadomo, czy tym razem na ratunek Staremu Kontynentowi przyjd\u0105 Stany Zjednoczone.<\/p>\n

The return of war to the European continent has come as a profound, if delayed, shock to the west. No one, just a year ago, could have imagined that it would come to this. A Europe struggling with its financial and economic woes is caught off guard by Ukraine\u2019s turmoil and Russia\u2019s role in that. Now, we have the immediate flashpoint in eastern Ukraine, which the Minsk declaration announced by the leaders of France, Germany, Ukraine and Russia, aims to address. And then there is the long view, the wider picture to be grasped: and that concerns Europe\u2019s future and its long-term security.<\/p>\n

For what we are witnessing is a truly a\u00a0defining moment for how the continent may look like in the 21st century, in a context where the transatlantic bond is significantly weakened. The key question revolves around how Europe will deal in the future with ensuring a stable security architecture on its territory, capable of preventing more bloodshed and thus ensuring it can defend its interests in a changing world. There are far more, and far deeper, unknowns here than in how the ceasefire will hold out in eastern Ukraine.<\/p><\/blockquote>\n

Oby rozejm w Donbasie wszed\u0142 w \u017cycie i trwa\u0142 jak najd\u0142u\u017cej. Pok\u00f3j nast\u0105pi jednak dopiero w\u00f3wczas, gdy \u015bwiat pouk\u0142ada si\u0119 na nowo, na \u201egruzach imperium\u201d, jak pisze indyjski filozof Pankaj Mishra, pokazuj\u0105cy, jak bardzo sprowincjonalizowa\u0142a si\u0119 Europa ci\u0105gle, obstaj\u0105c przy aroganckim przekonaniu o uniwersalizmie i atrakcyjno\u015bci swoich warto\u015bci.<\/p>\n

Problem w tym, jak pisze Mishra w swej ksi\u0105\u017cce \u201eFrom the Ruins of Empire”, \u017ce nie tylko Rosja, lecz tak\u017ce inne kultury odrzucaj\u0105ce europejski (i szerzej – zachodni model) nie maj\u0105 alternatywnych propozycji, kt\u00f3re by\u0142yby skuteczn\u0105\u00a0odpowiedzi\u0105 na kryzys euroatlantyckiego uniwersalizmu. Jak b\u0119dzie naprawd\u0119, przekonamy si\u0119 dopiero po fakcie, przekl\u0119ta sowa Minerwy wylatuje przecie\u017c o zmierzchu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mi\u0144sk II to nie nowe Monachium, Ja\u0142ta czy analogiczne\u00a0porozumienie z historii. Mo\u017cna pokrzykiwa\u0107 o zdradzie Ukrainy przez Zach\u00f3d, niewiele jednak te krzyki zmieni\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[49,95,6,73,78,50,165,167,70],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1216"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1216"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1216\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1224,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1216\/revisions\/1224"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1216"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1216"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1216"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}