{"id":1414,"date":"2015-06-03T07:59:03","date_gmt":"2015-06-03T05:59:03","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=1414"},"modified":"2015-06-03T08:17:00","modified_gmt":"2015-06-03T06:17:00","slug":"boj-o-telewizje-publiczna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2015\/06\/03\/boj-o-telewizje-publiczna\/","title":{"rendered":"B\u00f3j o telewizj\u0119 publiczn\u0105"},"content":{"rendered":"
\"I\"<\/a>

fot. Zygmunt Januszewski PAT Prasowa Agencja Telewizyjna CC BY-SA 3.0<\/p><\/div>\n

Farsa czy groteska? Trudno znale\u017a\u0107 w\u0142a\u015bciwe s\u0142owa na trwaj\u0105cy konkurs na stanowisko prezesa i cz\u0142onk\u00f3w zarz\u0105du Telewizji Polskiej.
\n
\nNa wczorajszym posiedzeniu rada nadzorcza nie wy\u0142oni\u0142a prezesa, zostawiaj\u0105c decyzj\u0119 na kolejne posiedzenie. Pow\u00f3d? \u201eNaciski grupy interesu”<\/strong><\/a>. <\/p>\n

Przypomnijmy wi\u0119c. Najpierw rada\u00a0wyeliminowa\u0142a na niejawnym etapie procedury m.in. Agnieszk\u0119 Odorowicz, Roberta Kozaka, Jacka Wekslera. Ka\u017cda z tych os\u00f3b to odr\u0119bna historia zawodowych osi\u0105gni\u0119\u0107 i ideowych wybor\u00f3w. \u0141atwo\u015b\u0107, z jak\u0105 zosta\u0142y one przekre\u015blone, zmusza do pytania, czy za decyzj\u0105 sta\u0142a\u00a0niefrasobliwo\u015b\u0107, brak\u00a0kompetencji czy po prostu z\u0142a wola. Decyzja zdumiewa tym bardziej, gdy popatrzy si\u0119, kto prze\u017cy\u0142 komisyjn\u0105 selekcj\u0119.<\/p>\n

Trudno si\u0119\u00a0dziwi\u0107, \u017ce taka decyzja wywo\u0142a\u0142a protest – pod listem otwartym zainicjowanym przez Obywateli Kultury podpisa\u0142o si\u0119 wiele os\u00f3b, podobnie jak pod opublikowanym wczoraj listem do premier Ewy Kopacz<\/strong><\/a>. <\/p>\n

Drugi list powsta\u0142, gdy komisja konkursowa zdecydowa\u0142a si\u0119 kontynuowa\u0107 fars\u0119 (albo grotesk\u0119) i zorganizowa\u0142a tzw. jawne przes\u0142uchania kandydat\u00f3w. Szkoda jednak s\u0142\u00f3w na opisywanie farsy (albo groteski). Nie chodzi te\u017c o walk\u0119 o stanowisko dla konkretnych os\u00f3b, jak komentowali z\u0142o\u015bliwi, twierdz\u0105c, \u017ce \u015brodowisko ludzi kultury zm\u00f3wi\u0142o si\u0119, by za\u0142atwi\u0107 funkcj\u0119\u00a0prezesa TVP Agnieszce Odorowicz ko\u0144cz\u0105cej w\u0142a\u015bnie prac\u0119 w Polskim Instytucie Sztuki Filmowej.<\/p>\n

Podpisa\u0142em si\u0119 pod listami protestacyjnymi, podobnie zreszt\u0105 jak wielu innych sygnatariuszy – z tego samego powodu, dla kt\u00f3rego w 2009 r. stworzyli\u015bmy Komitet Obywatelski Medi\u00f3w Publicznych. Uznali\u015bmy w\u00f3wczas, \u017ce czas sko\u0144czy\u0107 z upolitycznieniem medi\u00f3w publicznych. Przygotowali\u015bmy obywatelski projekt ustawy o mediach, kt\u00f3ry odsuwa\u0142 partyjnych czynownik\u00f3w od kontroli nad mediami i przekazywa\u0142 j\u0105 spo\u0142ecze\u0144stwu.<\/p>\n

Ten spos\u00f3b podej\u015bcia do sprawy zyska\u0142 uznanie Kongresu Kultury Polskiej, niestety mimo obietnic ze strony polityk\u00f3w przepad\u0142. <\/p>\n

Pozosta\u0142 wszak\u017ce \u015blad tego wysi\u0142ku w Pakcie dla Kultury – dokumencie, jaki w maju 2011 r. zosta\u0142 podpisany przez rz\u0105d i ruch Obywatele Kultury. Jeden z punkt\u00f3w Paktu m\u00f3wi o tym w\u0142a\u015bnie, \u017ce media publiczne maj\u0105 by\u0107 uspo\u0142ecznione zgodnie z duchem projektu Komitetu Obywatelskiego Medi\u00f3w Publicznych.<\/p>\n

Pakt ma moc prawn\u0105 i wi\u0119kszo\u015b\u0107 jego postanowie\u0144 jest realizowana. Pozosta\u0142a kwestia medi\u00f3w publicznych. Nasi politycy ci\u0105gle \u017cyj\u0105 w z\u0142udnej wierze, \u017ce kto ma w\u0142adz\u0119 nad telewizj\u0105, ma klucz do politycznych sukces\u00f3w. C\u00f3\u017c, po pierwsze telewizja nigdy nie mia\u0142a takiego wp\u0142ywu na ludzkie decyzje. Tym bardziej nie ma go dzisiaj, gdy medialny krajobraz wzbogaci\u0142a oferta nowych medi\u00f3w. <\/p>\n

Trudno o lepsz\u0105 ilustracj\u0119 tej zmiany ni\u017c ostatnie wybory prezydenckie. Ma jednak telewizja publiczna ci\u0105gle wielkie znaczenie jako wehiku\u0142 powszechnego dost\u0119pu do kultury. To poza szko\u0142\u0105 publiczn\u0105 ostatni element nowoczesnej infrastruktury, zapewniaj\u0105cy dost\u0119p do wsp\u00f3lnych ram symbolicznych potencjalnie wszystkim cz\u0142onkom spo\u0142ecze\u0144stwa.<\/p>\n

Niestety, nasi politycy nigdy nie byli w stanie zrozumie\u0107 tego, co \u015bwietnie rozumiej\u0105 Korea\u0144czycy, Francuzi czy Brytyjczycy. W \u015bwiecie coraz bardziej zindywidualizowanym i zr\u00f3\u017cnicowanym potrzebne s\u0105 punkty odniesienia przypominaj\u0105ce w spos\u00f3b otwarty, wolny od ideologicznej i komercyjnej presji to, \u017ce jeste\u015bmy razem, cho\u0107 osobno zasiadamy przed odbiornikami, a postaw\u0105 tej wsp\u00f3lnoty jest do\u015bwiadczenie Teatru Telewizji, \u201eCzasu honoru” i \u201eCzterech pancernych”. To, co si\u0119 dzieje teraz z TVP przy okazji konkursu na kierownicze stanowiska, trudno uzna\u0107 za dzia\u0142anie w\u00a0interesie publicznym.<\/p>\n

To w\u0142a\u015bnie dlatego jako Obywatele Kultury zaapelowali\u015bmy do premier Ewy Kopacz, by zgodnie z duchem Paktu dla Kultury wykorzysta\u0142a dost\u0119pne instrumenty prawne, by fars\u0119 (albo grotesk\u0119) powstrzyma\u0107 i powr\u00f3ci\u0107 do powa\u017cnej debaty o mediach publicznych. Pacta sunt servanda. <\/p>\n

Warto o tym pami\u0119ta\u0107, zw\u0142aszcza w czasie, gdy przy wyborczej urnie rozlicza\u0107 si\u0119 b\u0119dziemy z politycznych obietnic i podj\u0119tych zobowi\u0105za\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Farsa czy groteska? Trudno znale\u017a\u0107 w\u0142a\u015bciwe s\u0142owa na trwaj\u0105cy konkurs na stanowisko prezesa i cz\u0142onk\u00f3w zarz\u0105du Telewizji Polskiej.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,55,56,15,49,120],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1414"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1414"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1414\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1418,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1414\/revisions\/1418"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1414"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1414"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1414"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}