{"id":1512,"date":"2015-09-02T08:43:41","date_gmt":"2015-09-02T06:43:41","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=1512"},"modified":"2015-09-02T08:59:47","modified_gmt":"2015-09-02T06:59:47","slug":"koniec-czy-nowy-poczatek-europy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2015\/09\/02\/koniec-czy-nowy-poczatek-europy\/","title":{"rendered":"Koniec czy nowy pocz\u0105tek Europy?"},"content":{"rendered":"
\"Mama_Merkel\"<\/a>

Mama Merkel, wybawczyni Syryjczyk\u00f3w<\/p><\/div>\n

Unii Europejskiej nie rozsadzi\u0142o rozszerzenie w 2004 r. o 10 kraj\u00f3w, w wi\u0119kszo\u015bci biedoty z dawnego bloku socjalistycznego, cho\u0107 grozili tym wizjonerzy upadku Europy pod wp\u0142ywem najazdu \u201edzikich” ze Wschodu.
\n
\nOwi dzicy Polacy, Rumuni, Litwini, Bu\u0142garzy nie okazali si\u0119 wcale tacy dzicy, a ich og\u00f3rki kiszone i zsiad\u0142e mleko, cho\u0107 zepsute, to ca\u0142kiem smaczne. Nie rozsadzi\u0142 Unii Europejskiej kryzys 2008 r., nie doprowadzi\u0142 do jej ko\u0144ca kryzys grecki, cho\u0107 i taki scenariusz pisano w konsekwencji mo\u017cliwego grexitu. Prawdziwa pr\u00f3ba nadesz\u0142a dzi\u015b, a stawk\u0105 nie s\u0105 pieni\u0105dze, lecz – co zaskakuje najbardziej – warto\u015bci. Angela Merkel, podobnie jak podczas negocjacji z Grecj\u0105 twardo przekonywa\u0142a, \u017ce d\u0142u\u017cnik musi p\u0142aci\u0107, tak dzi\u015b m\u00f3wi, \u017ce przysz\u0142o\u015b\u0107 Europy zale\u017cy od rozwi\u0105zania kryzysu wywo\u0142anego przez fal\u0119 uchod\u017ac\u00f3w.<\/p>\n

Za s\u0142owami posz\u0142y czyny, Niemcy de facto otworzy\u0142y granice przed uchod\u017acami z Syrii – z kraju tego od pocz\u0105tku wojny domowej po\u0142owa mieszka\u0144c\u00f3w albo zgin\u0119\u0142a, albo zosta\u0142a przemieszczona, albo musia\u0142a wyjecha\u0107 (4,6 miliona os\u00f3b). Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich znalaz\u0142a azyl w Turcji, Libanie, Jordanii. Reszta pr\u00f3buje dalej.\"\"Merkel stwierdzi\u0142a wprost, \u017ce zamkni\u0119cie przed nimi drzwi oznacza\u0142oby koniec Europy, o jakiej marzyli\u015bmy, kt\u00f3rej istot\u0105 jest nie tylko wsp\u00f3lnota interes\u00f3w, lecz tak\u017ce warto\u015bci. Podstawow\u0105 jest uznanie dla godno\u015bci cz\u0142owieka. Uznanie to jest g\u0142\u0119boko zakorzenione w ro\u017cnych nurtach europejskiej tradycji: staro\u017cytnej, chrze\u015bcija\u0144skiej, o\u015bwieceniowej. <\/p>\n

Wyrazem tej tradycji s\u0105 prawa cz\u0142owieka i obywatela jako fundament \u0142adu normatywnego w Unii Europejskiej. I ten \u0142ad jest nienegocjowalny, chyba \u017ce Europa nie jest ju\u017c Europ\u0105. Co oznacza, \u017ce wszyscy, kt\u00f3rzy uznaj\u0105 ten \u0142ad i sami korzystaj\u0105 z zasady europejskiej solidarno\u015bci, musz\u0105 tak\u017ce wsp\u00f3\u0142dzieli\u0107 brzemi\u0119 odpowiedzialno\u015bci.<\/p>\n

To ju\u017c s\u0142owa skierowane pod adresem kraj\u00f3w Nowej Unii, czyli tych, kt\u00f3re wst\u0105pi\u0142y do UE w 2004 r. Czy chodzi o wi\u0119cej ni\u017c o retoryk\u0119 – przekonamy si\u0119 podczas kryzysowego szczytu 14 wrze\u015bnia. Pod znakiem zapytania stoi utrzymanie uk\u0142adu z Schengen, czyli Europy bez granic, z kt\u00f3rego tak ch\u0119tnie korzystamy. Niekt\u00f3rzy zachodni politycy gro\u017c\u0105 zawieszeniem unijnej pomocy wobec kraj\u00f3w, kt\u00f3re nie zgodz\u0105 si\u0119 na przyjmowanie imigrant\u00f3w. Podzia\u0142 Unii nigdy nie by\u0142 jeszcze tak silny, a sp\u00f3r jeszcze nigdy nie toczy\u0142 si\u0119 w tak dramatycznym kontek\u015bcie katastrofy humanitarnej. Ostatni raz poci\u0105gi zatyka\u0142y si\u0119 uciekinierami, gdy tysi\u0105ce Niemc\u00f3w z NRD postanowi\u0142o opu\u015bci\u0107 sw\u00f3j kraj w 1989 r., korzystaj\u0105c z otwartej furtki do Polski i W\u0119gier.<\/p>\n

My uchod\u017ac\u00f3w z Bliskiego Wschodu i Afryki si\u0119 obawiamy, S\u0142owacy gotowi s\u0105 przyj\u0105\u0107 200, i to tylko chrze\u015bcijan. Podobne argumenty wyg\u0142aszaj\u0105 polscy i czescy politycy. L\u0119k przed inno\u015bci\u0105 jest zrozumia\u0142y. L\u0119k jednak, jak uczy\u0142 Paul Tillich, to reakcja na wyimaginowane bezprzedmiotowe zagro\u017cenie. L\u0119kamy si\u0119 uog\u00f3lnionego Innego – muzu\u0142manina, barbarzy\u0144cy. <\/p>\n

Pierwszym sposobem na opanowanie l\u0119ku jest jego zamiana na strach, czyli stani\u0119cie twarz\u0105 w twarz z konkretem, konkretnym uchod\u017ac\u0105 z Syrii lub Czeczenii, cz\u0142owiekiem, cz\u0119sto wykszta\u0142conym i kulturalnym. Pami\u0119tam \u015bwietn\u0105 dyskusj\u0119 w tym roku podczas Wioski Teatralnej w W\u0119gajtach o uchod\u017acach w\u0142a\u015bnie, z ich udzia\u0142em. Chawa Soldajewa, nastoletnia Czeczenka mieszkaj\u0105ca z rodzin\u0105 na warszawskim Br\u00f3dnie, wspomina\u0142a, jak bardzo obawiali si\u0119 swoich s\u0105siad\u00f3w, w du\u017cej mierze przedstawicieli dresiarskiej subkultury. Dlatego odradzali matce, gdy zdecydowa\u0142a, by tych s\u0105siad\u00f3w zaprosi\u0107 do domu podczas Ramadanu, jak ka\u017ce tradycja. Przyszli, zobaczyli si\u0119, poznali wzajemnie i dzi\u015b k\u0142aniaj\u0105 si\u0119 sobie na podw\u00f3rku. Zrozumieli, \u017ce Czeczeniec-muzu\u0142manin i Polak-dresiarz to przedstawiciele odr\u0119bnych kultur, ale tacy sami ludzie.<\/p>\n

L\u0119k, kt\u00f3ry sprowadza Innego do jednolitej\u00a0kulturowej to\u017csamo\u015bci, staje si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142em rasizmu. Jego wyrazem s\u0105 wo\u0142ania: nie chcemy ich tu, niech jad\u0105 do swoich. Tam, sk\u0105d przyjechali, nie maj\u0105 ju\u017c swoich – czekaj\u0105 na nich oprawcy z ISIS lub siepacze tyrana, kt\u00f3ry nie waha si\u0119 przed u\u017cyciem broni chemicznej wobec swoich obywateli. Rozumiej\u0105 to Islandczycy, kt\u00f3rzy na w\u0105t\u0142\u0105 deklaracj\u0119 rz\u0105du, \u017ce got\u00f3w jest przyj\u0105\u0107 50 uchod\u017ac\u00f3w z Syrii, t\u0142umnie zadeklarowali ch\u0119\u0107 przyjmowania Syryjczyk\u00f3w w swoich domach. Deklaracj\u0119 tak\u0105 z\u0142o\u017cy\u0142o 10 tys. Islandczyk\u00f3w<\/strong><\/a>, ca\u0142y nar\u00f3d liczy jakie\u015b 300 tys. Przeliczaj\u0105c na polskie warunki, podobn\u0105 deklaracj\u0119 musia\u0142oby z\u0142o\u017cy\u0107 ponad milion Polak\u00f3w. W Niemczech dzia\u0142a serwis internetowy<\/a><\/strong> zbieraj\u0105cy oferty przyj\u0119cia uchod\u017ac\u00f3w w prywatnych domach – zg\u0142osi\u0142y si\u0119 ju\u017c setki os\u00f3b r\u00f3\u017cnego statusu materialnego i wykszta\u0142cenia.<\/p>\n

Will Hutton w \u201eGuardianie”<\/strong><\/a> analizuje sytuacj\u0119 bez sentyment\u00f3w, zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce go\u015bcina dla uchod\u017ac\u00f3w w takiej masie oznacza wiele problem\u00f3w. Oczywi\u015bcie, \u017ce przybysze s\u0105 przedstawicielami innych kultur, wiele aspekt\u00f3w tych kultur jest dla Europejczyk\u00f3w niezrozumia\u0142ych, cz\u0119sto nieakceptowalnych. To w\u0142a\u015bnie te aspekty w du\u017cej mierze funduj\u0105 l\u0119k przed wszystkimi przybyszami. Na tym l\u0119ku \u017ceruj\u0105 populistyczni politycy. Ale, jak pokazuje Hutton, trzeba si\u0119 zdecydowa\u0107:<\/p>\n

There is no middle way. The choice is between building walls and electrified fences, creating mass detention centres, organising mass repatriation and conceding to the fear of the other or it is to find a way of sustaining openness while doing the very best that can be done to allay the natural fears and apprehensions of host populations.<\/p><\/blockquote>\n

Albo zrobimy z Europy twierdz\u0119, albo jako Europa znajdziemy spos\u00f3b na radzenie sobie z problemem w otwarty spos\u00f3b. Bo problem b\u0119dzie narasta\u0142. Nie \u0142ud\u017amy si\u0119, \u017ce poradzimy sobie z nim samodzielnie, zamykaj\u0105c nasze granice lub gdy kraje maj\u0105ce do uchod\u017ac\u00f3w otwarte podej\u015bcie zamkn\u0105 swoje granice przed nami, zawieszaj\u0105c uk\u0142ad z Schengen.<\/p>\n

Ciekawy g\u0142os do dyskusji dorzuca najnowsze wydanie magazynu \u201e\u00c9thique Publique”<\/strong><\/a>. Jego autorzy przypominaj\u0105, \u017ce 100 lat temu, przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105, granice praktycznie nie istnia\u0142y. Obowi\u0105zek paszportowy obowi\u0105zywa\u0142 w kilku tylko pa\u0144stwach: Rosji, Imperium Ottoma\u0144skim, Szwajcarii, Rumunii, Bu\u0142garii. Skala migracji by\u0142a o wiele wi\u0119ksza ni\u017c kiedykolwiek po II wojnie \u015bwiatowej. Jednego tylko dnia w 1903 r. na Ellis\u00a0Island wyl\u0105dowa\u0142o 12 tys. przybysz\u00f3w z Europy, w ci\u0105gu p\u00f3\u0142wiecza poprzedzaj\u0105cego I wojn\u0119 dotar\u0142o ich tam ponad 50 mln. 100 milion\u00f3w ludzi przemie\u015bci\u0142o si\u0119 w ramach Azji Po\u0142udniowej i Wschodniej. Zapomnieli\u015bmy, \u017ce nomadyzm to cz\u0119\u015b\u0107 natury cz\u0142owieka, zamkn\u0119li\u015bmy si\u0119 w klatkach, jak owi zebrani na rynku w wierszu Kawafisa \u201eCzekaj\u0105c na barbarzy\u0144c\u00f3w”.<\/p>\n

Dzisiejszy francuski \u201eLe Monde” jednoznacznie interpretuje stanowisko Angeli Merkel – zdecydowa\u0142a si\u0119 postawi\u0107 wszystko na jedn\u0105 kart\u0119, by sprawdzi\u0107, ile jeszcze wart jest europejski projekt i spajaj\u0105ce go warto\u015bci. Mo\u017ce w tej pr\u00f3bie liczy\u0107 na Francj\u0119. W pi\u0105tek spotykaj\u0105 si\u0119 premierzy pa\u0144stw Grupy Wyszehradzkiej, by szuka\u0107 wsp\u00f3lnej na to swoiste ultimatum odpowiedzi. Oby stan\u0119li na wysoko\u015bci zadania. <\/p>\n

Ja g\u0142osuj\u0119 na Europ\u0119 z marzenia, o jakim m\u00f3wi\u0142a Merkel. I ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce to w\u0142a\u015bnie europejskie marzenie z funduj\u0105cymi je warto\u015bciami sta\u0142o si\u0119 stawk\u0105 w decyduj\u0105cej dla przysz\u0142o\u015bci Unii Europejskiej debacie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Unii Europejskiej nie rozsadzi\u0142o rozszerzenie w 2004 r. o 10 kraj\u00f3w, w wi\u0119kszo\u015bci biedoty z dawnego bloku socjalistycznego, cho\u0107 grozili tym wizjonerzy upadku Europy pod wp\u0142ywem najazdu \u201edzikich” ze Wschodu.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,7,96,21,56,49,120,6,103,50],"tags":[227,151,226],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1512"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1512"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1512\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1515,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1512\/revisions\/1515"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1512"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1512"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1512"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}