Parafrazuj\u0105c s\u0142owa premiera Millera, prawdziwy kongres mo\u017cna pozna\u0107 po jego zako\u0144czeniu. Drugi Kongres Polskiej Edukacji mia\u0142 bardzo dobry fina\u0142, ze starannie dobranymi akcentami. W trakcie podsumowania prof. Anna Brzezi\u0144ska m\u00f3wi\u0142a o zjawisku odroczonej doros\u0142o\u015bci, pokazuj\u0105c \u017ce jest ono niejako symptomem wyzwa\u0144, przed jakimi stoi system edukacji, lecz ca\u0142e spo\u0142ecze\u0144stwo. Odroczona doros\u0142o\u015b\u0107 polega na coraz p\u00f3\u017aniejszym dojrzewaniu i kszta\u0142towaniu si\u0119 autonomicznej to\u017csamo\u015bci przez m\u0142odych ludzi – potrzebuj\u0105 coraz wi\u0119cej czasu, \u017ceby zdoby\u0107 kompetencje niezb\u0119dne do samodzielnego \u017cycia. Dlaczego tak si\u0119 dzieje? Na ile jest to skutek coraz bardzie z\u0142o\u017conej i chybotliwej rzeczywisto\u015bci? A na ile skutkiem z\u0142ej konstrukcji systemu edukacyjnego, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 uczeniem nie tego, co trzeba?<\/p>\n
Dotychczas polska szko\u0142a zajmowa\u0142a si\u0119 kszta\u0142ceniem „kapita\u0142u ludzkiego”, wiedzy i umiej\u0119tno\u015bci, kt\u00f3re mo\u017cna zmierzy\u0107 i oceni\u0107, a nast\u0119pnie skwitowa\u0107 odpowiednim dokumentem. Najmniej szko\u0142a zajmowa\u0142a si\u0119 procesem indywiduacji – kszta\u0142ceniem autonomicznych to\u017csamo\u015bci, tu najwa\u017cniejsze s\u0105 „mi\u0119kkie” kompetencje: zaufanie, ciekawo\u015b\u0107 \u015bwiata, kreatywne podej\u015bcie do rzeczywisto\u015bci, zdolno\u015b\u0107 do wsp\u00f3\u0142pracy. Je\u015bli chcemy, \u017ceby dzisiejsze dzieci, przyszli doro\u015bli nie byli jedynie zaprogramowanymi robotami, musimy od przedszkola budowa\u0107 z nimi te cztery podstawowe „mi\u0119kkie” kompetencje.<\/p>\n
To oczywi\u015bcie nic nowego, krytycy technokratycznego szale\u0144stwa od dawna zwracali uwag\u0119 na deficyty systemu edukacyjnego. Ucz\u0105c wszystkiego nie kszta\u0142ci tego, co najwa\u017cniejsze. W efekcie, mimo \u017ce jest coraz lepiej (w statystykach), czujemy \u017ce co\u015b nie gra. W ko\u0144cu jednak ta wiedza zosta\u0142a uznana i przedstawiona na bardzo wa\u017cnym forum. Czy to oznacza zwrot spo\u0142eczny w my\u015bleniu o polskiej edukacji? Nie ma wyj\u015bcia – organizator Kongresu Polskiej Edukacji, Instytut Bada\u0144 Edukacyjnych zastosowa\u0142 bardzo chytr\u0105 formu\u0142\u0119 – kongresow\u0105 debat\u0119 prowadzono wok\u00f3\u0142 temat\u00f3w, kt\u00f3re z jak najwi\u0119ksz\u0105 staranno\u015bci zbadano. Tezy o odroczonej doros\u0142o\u015bci, o rosn\u0105cych nier\u00f3wno\u015bciach, o presti\u017cu zawodu nauczyciela nie by\u0142y tezami publicystycznymi, lecz maj\u0105 oparcie w konkretnych i stoj\u0105 za nimi konkretne dane. Mo\u017cna spiera\u0107 si\u0119 o interpretacje, z samymi faktami jednak trudno dyskutowa\u0107.<\/p>\n
Mamy doskona\u0142y punkt wyj\u015bcia do wielkiej debaty o polskiej szkole jako projekcie spo\u0142ecznym, kt\u00f3ry ma realizowa\u0107 dwa zasadnicze cele: s\u0142u\u017cy\u0107 rozwojowi ludzi i sprzyja\u0107 zachowaniu sp\u00f3jno\u015bci spo\u0142ecznej. Micha\u0142 Federowicz, dyrektor IBE w swym \u015bwietnym podsumowaniu Kongresu pokaza\u0142, \u017ce ow\u0105 sp\u00f3jno\u015b\u0107 i starania o ni\u0105 w systemie edukacyjnym nale\u017cy rozumie\u0107 w spos\u00f3b z\u0142o\u017cony i subtelny. To kwestia aktywnej pracy z rodzicami i troski o dzieci, kt\u00f3re nie maj\u0105\u00a0aktywnych\u00a0rodzic\u00f3w, przegrywaj\u0105 wi\u0119c w wy\u015bcigu z „aspiracjami klasy \u015bredniej”. To w\u0142a\u015bciwe rozumienie roli nowych technologii w szkole – nie mo\u017cna ich fetyszyzowa\u0107 i traktowa\u0107 dzieci jako „cyfrowych tubylc\u00f3w”, bo poziom kompetencji cyfrowych jest w\u015br\u00f3d nich bardzo r\u00f3\u017cny. Nie mo\u017cna te\u017c fetyszyzowa\u0107 mitycznego „rynku pracy”, bo sami pracodawcy nie wiedz\u0105 cz\u0119sto, jakich na prawd\u0119 kompetencji oczekuj\u0105 od swoich pracownik\u00f3w.<\/p>\n
Micha\u0142 Federowicz Zako\u0144czy\u0142 swoje podsumowanie dwoma jego zdaniem kluczowymi pytaniami: co zrobi\u0107, \u017ceby podczas 45 minut lekcji znale\u017a\u0107 wi\u0119cej czasu na rozwijanie zdolno\u015bci rozumowania – co zb\u0119dnego z programu usun\u0105\u0107? Co trzeba zrobi\u0107, \u017ceby w ci\u0105gu 45 minut lekcji dzieci pracowa\u0142y w grupach, wsp\u00f3lnie rozwi\u0105zuj\u0105c problemy? \u00a0Do tych pyta\u0144 doda\u0142 jeszcze jedn\u0105 kwesti\u0119 – jak spowodowa\u0107, by nauczyciele ch\u0119tniej\u00a0wsp\u00f3\u0142pracowali\u00a0z sob\u0105? Zapraszam do szukania\u00a0odpowiedzi, pierwsze ju\u017c si\u0119 pojawi\u0142y na Facebooku, Google Plus, Twitterze. Zbior\u0119 je i przeka\u017c\u0119.<\/p>\n
To by\u0142 dobry Kongres, zostawi\u0142 po sobie wiedz\u0119, kt\u00f3ra wymaga odpowiedzi. I tu zaczyna si\u0119 problem oraz pojawia kluczowe pytanie: o adresata. Nie patrzmy na Ministerstwo Edukacji, to robota dla nas wszystkich. Czas przypomnie\u0107 s\u0142owa Jana Zamoyskiego i w ko\u0144cu potraktowa\u0107 je powa\u017cnie.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Parafrazuj\u0105c s\u0142owa premiera Millera, prawdziwy kongres mo\u017cna pozna\u0107 po jego zako\u0144czeniu. Drugi Kongres Polskiej Edukacji mia\u0142 bardzo dobry fina\u0142, ze starannie dobranymi akcentami. W trakcie podsumowania prof. Anna Brzezi\u0144ska m\u00f3wi\u0142a o zjawisku odroczonej doros\u0142o\u015bci, pokazuj\u0105c \u017ce jest ono niejako symptomem wyzwa\u0144, przed jakimi stoi system edukacji, lecz ca\u0142e spo\u0142ecze\u0144stwo. Odroczona doros\u0142o\u015b\u0107 polega na coraz p\u00f3\u017aniejszym […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[65,55,56,24,49,8,6,66,50],"tags":[72],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/165"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=165"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/165\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":166,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/165\/revisions\/166"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=165"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=165"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=165"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}