{"id":2243,"date":"2016-04-14T11:26:57","date_gmt":"2016-04-14T09:26:57","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=2243"},"modified":"2016-04-14T11:42:14","modified_gmt":"2016-04-14T09:42:14","slug":"kamyk-puzyny-dla-justyny-sobczyk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2016\/04\/14\/kamyk-puzyny-dla-justyny-sobczyk\/","title":{"rendered":"Kamyk Puzyny dla Justyny Sobczyk"},"content":{"rendered":"<div id=\"attachment_2244\" style=\"width: 630px\" class=\"wp-caption aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" aria-describedby=\"caption-attachment-2244\" class=\"wp-image-2244 size-large\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0345-1024x768.jpg\" alt=\"IMG_0345\" width=\"620\" height=\"465\" srcset=\"\/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0345-1024x768.jpg 1024w, \/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0345-300x225.jpg 300w, \/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0345-768x576.jpg 768w, \/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0345.jpg 1280w\" sizes=\"(max-width: 620px) 100vw, 620px\" \/><p id=\"caption-attachment-2244\" class=\"wp-caption-text\">Justyna Sobczyk odbiera gratulacje od aktor\u00f3w Teatru 21, fot. Edwin Bendyk<\/p><\/div>\n<p>Dzi\u015b nie b\u0119dzie nic o \u201edobrej zmianie&#8221;, tylko o dobrych wiadomo\u015bciach. Bo i takie pojawi\u0142y si\u0119 w \u015brod\u0119.<br \/>\n<!--more--><br \/>\nOto Justyna Sobczyk, tw\u00f3rczyni <a href=\"http:\/\/teatr21.pl\/\" target=\"_blank\"><strong>Teatru 21<\/strong>, <\/a>dosta\u0142a Nagrod\u0119 im. Konstantego Puzyny. Ciesz\u0119 si\u0119 nie tylko z werdyktu jury, jeszcze bardziej cieszy mnie to, \u017ce jaki\u015b czas temu pozna\u0142em Justyn\u0119 Sobczyk i Teatr 21.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" title=\"Teatr potrzebny. &quot;...I my wszyscy&quot; Teatru 21\" width=\"1333\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/EHV7t39REPM?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Takie spotkania przywracaj\u0105 wiar\u0119 w rzeczywisto\u015b\u0107 i w ludzi. Liczba lajk\u00f3w na Facebooku, gdzie opublikowa\u0142em zdj\u0119cie z wczorajszej uroczysto\u015bci wr\u0119czenia nagrody w siedzibie Komuny Warszawa, potwierdza, \u017ce podobnie o Justynie my\u015bli znacznie wi\u0119cej os\u00f3b.<\/p>\n<p>Czym jest wi\u0119c projekt Justyny Sobczyk i os\u00f3b, z kt\u00f3rymi tworzy Teatr 21? Poni\u017cej ko\u0144cowy fragment tekstu, jaki przygotowa\u0142em do numeru \u201eDialogu&#8221; po\u015bwi\u0119conego laureatce nagrody Puzyny:<\/p>\n<p>\u201eTeatr 21. Teatr jako praktyka bycia razem ludzi r\u00f3\u017cnych i r\u00f3wnych jednocze\u015bnie. I teatr jako praktyka artystyczna, kt\u00f3rej celem jest tworzenie sztuki.<\/p>\n<p>To po\u0142\u0105czenie wymiaru estetycznego z prakseologicznym decyduje o efektach. Nie brakuje przecie\u017c inicjatyw polegaj\u0105cych na anga\u017cowaniu os\u00f3b z niepe\u0142nosprawno\u015bciami do dzia\u0142a\u0144 kulturalnych. I nie brakuje te\u017c projekt\u00f3w anga\u017cuj\u0105cych je do dzia\u0142a\u0144 praktycznych, np. w formie sp\u00f3\u0142dzielni inwalid\u00f3w. Ka\u017cdy z tych modeli obci\u0105\u017cony jest grzechem paternalizmu \u2013 osoby z niepe\u0142nosprawno\u015bciami traktowane s\u0105 jako jednostki specjalnej troski, kt\u00f3rym trzeba dostarczy\u0107 zaj\u0119cia na miar\u0119 ich mo\u017cliwo\u015bci. Podmiotowo\u015b\u0107 uczestnik\u00f3w procesu jest tu mocno ograniczona i poddana logice instytucjonalnej i coraz cz\u0119\u015bciej projektowej (zabawiamy podopiecznych, dop\u00f3ki nie sko\u0144czy si\u0119 grant).<\/p>\n<p>Justyna Sobczyk wraz ze swymi wsp\u00f3\u0142pracownikami postawi\u0142a sobie podw\u00f3jne zadanie: zapewnienie trwa\u0142o\u015bci i osi\u0105gni\u0119cie jak najwy\u017cszego poziomu artystycznego. Przedsi\u0119wzi\u0119cie niezwykle trudne, ryzykowne lecz uporczywie trwaj\u0105ce i dostarczaj\u0105ce kolejnych dowod\u00f3w rozwoju artystycznego. Nie uda\u0142oby si\u0119 tego efektu osi\u0105gn\u0105\u0107 bez szczeg\u00f3lnego procesu, jaki odby\u0142 i nieustannie odbywa si\u0119 wewn\u0105trz organizacji. Procesu niezwykle trudnego ze wzgl\u0119du na cechy zaanga\u017cowanych os\u00f3b \u2013 \u017ar\u00f3d\u0142em tw\u00f3rczej i \u017cyciowej energii jest upodmiotowienie uczestnik\u00f3w, kt\u00f3re z kolei umo\u017cliwia zbudowanie mi\u0119dzy nimi relacji wsp\u00f3\u0142zale\u017cno\u015bci.<\/p>\n<p>Wsp\u00f3\u0142zale\u017cno\u015b\u0107 pozornie polega na podobnym efekcie, jaki kryje si\u0119 za has\u0142em \u201enie patrz na nogi, patrz na wyniki\u201d. W zr\u00f3\u017cnicowanej grupie ludzie r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 mo\u017cliwo\u015bciami, potencja\u0142ami i talentami. Ka\u017cdy z osobna, jak i ca\u0142o\u015b\u0107 zyskuj\u0105 najwi\u0119cej, gdy jednostkowe potencja\u0142y zostan\u0105 wykorzystane jak najpe\u0142niej. Tyle tylko, \u017ce w logice pomiaru jednostka jest redukowana do parametr\u00f3w klasyfikuj\u0105cych j\u0105 w charakterze zasobu alokowanego za pomoc\u0105 mechanizm\u00f3w rynkowych. Nie dochodzi do wsp\u00f3\u0142zale\u017cno\u015bci, tylko do transakcji i urzeczowienia relacji.<\/p>\n<p>Wsp\u00f3\u0142zale\u017cno\u015b\u0107 polega na odkrywaniu potencja\u0142\u00f3w uczestnicz\u0105cych os\u00f3b poprzez praktyk\u0119 dochodzenia do wsp\u00f3lnego celu. Dlatego w\u0142a\u015bnie tak istotne jest, by cel ten by\u0142 z innego porz\u0105dku \u2013 praktykujemy bycie razem nie dlatego, by da\u0107 zaj\u0119cie osobom z zespo\u0142em Downa, tylko praktykujemy bycie razem by osi\u0105gn\u0105\u0107 cel artystyczny i wsp\u00f3lnie poszukujemy, jak w osi\u0105gni\u0119ciu tego celu wykorzysta\u0107 indywidualne cechy uczestnik\u00f3w. Zapewne tylko Justyna Sobczyk wie, jak z\u0142o\u017cone i wymagaj\u0105ce jest to podej\u015bcie. Stworzy\u0142a jednak instytucj\u0119, kt\u00f3ra jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c dobrym, rozwijaj\u0105cym si\u0119 artystycznie teatrem. By to osi\u0105gn\u0105\u0107 stworzy\u0142a niezwyk\u0142e laboratorium bycia razem w oparciu o uznanie, godno\u015b\u0107, podmiotowo\u015b\u0107.<\/p>\n<p>Dzi\u015b wszyscy, od lewej do prawej strony spo\u0142ecznej m\u00f3wi\u0105 o wsp\u00f3lnocie i konieczno\u015bci jej rekonstrukcji. Im wi\u0119cej wsp\u00f3lnoty w dyskursie, tym mniej jej w rzeczywisto\u015bci, co pokazuj\u0105 doskonale liczne badania socjologiczne. Spo\u0142ecze\u0144stwo si\u0119 rozpada i ponownie jak w latach 70. XX wieku nad Polsk\u0105 pojawi\u0142o si\u0119 widmo pr\u00f3\u017cni socjologicznej. Pisze o tym prof. Barbara Fatyga w relacji z bada\u0144 \u201ePraktyki kulturalne Polak\u00f3w\u201d. Tyle tylko, \u017ce powodem tej pr\u00f3\u017cni nie jest dzi\u015b alienacja i rozpad wi\u0119zi na skutek hegemonii totalitarnego pa\u0144stwa. Do spo\u0142ecznej destrukcji prowadzi obecnie opisywana wcze\u015bniej hegemonia kapita\u0142u.<\/p>\n<p>Okaza\u0142o si\u0119 jednak, \u017ce obserwowana w latach 70. pr\u00f3\u017cnia kipia\u0142a \u017cyciem w miejscach najmniej oczekiwanych. W 1980 r. Polacy pokazali, \u017ce potrafi\u0105 by\u0107 razem tworz\u0105c ruch solidarno\u015bci. Gdzie si\u0119 tego nauczyli? W fabrykach, kt\u00f3re zgodnie z teori\u0105 mia\u0142y by\u0107 miejscami najwi\u0119kszej alienacji. W rzeczywisto\u015bci gospodarki niedoboru robotnicy, by sprosta\u0107 produkcyjnym zadaniom nieustannie musieli improwizowa\u0107 i zast\u0119powa\u0107 nierealizowalne normy technologiczne inwencjami tworz\u0105cymi spo\u0142eczn\u0105 samowiedz\u0119 i praktyk\u0119. Ta w\u0142a\u015bnie praktyka budowania wsp\u00f3\u0142zale\u017cno\u015bci doprowadzi\u0142a do odkrycia solidarno\u015bci.<\/p>\n<p>Ten \u015bwiat odszed\u0142 do historii. Dzi\u015b na nowo musimy uczy\u0107\u00a0si\u0119 by\u0107 razem. Potrzebne s\u0105 do tego odpowiednie miejsca. Nie wiem, jaki dok\u0142adnie mia\u0142a cel Justyna Sobczyk, gdy tworzy\u0142a Teatr 21. Zbudowa\u0142a jednak wraz ze swymi wsp\u00f3\u0142pracownikami fabryk\u0119, gdzie nie tylko powstaje sztuka ale i tworzy si\u0119 przysz\u0142o\u015b\u0107&#8221;.<\/p>\n<p>Justyno, gratulacje!<\/p>\n<div id=\"attachment_2245\" style=\"width: 630px\" class=\"wp-caption aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" aria-describedby=\"caption-attachment-2245\" class=\"wp-image-2245 size-large\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0329-1024x768.jpg\" alt=\"IMG_0329\" width=\"620\" height=\"465\" srcset=\"\/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0329-1024x768.jpg 1024w, \/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0329-300x225.jpg 300w, \/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0329-768x576.jpg 768w, \/antymatrix\/wp-content\/uploads\/2016\/04\/IMG_0329.jpg 1280w\" sizes=\"(max-width: 620px) 100vw, 620px\" \/><p id=\"caption-attachment-2245\" class=\"wp-caption-text\">Fot. Edwin Bendyk<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dzi\u015b nie b\u0119dzie nic o \u201edobrej zmianie&#8221;, tylko o dobrych wiadomo\u015bciach. Bo i takie pojawi\u0142y si\u0119 w \u015brod\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[65,56,177,120,6,73,44,82],"tags":[272],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2243"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2243"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2243\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2248,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2243\/revisions\/2248"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2243"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2243"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2243"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}