{"id":2602,"date":"2016-09-09T12:23:58","date_gmt":"2016-09-09T10:23:58","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=2602"},"modified":"2016-09-19T16:27:05","modified_gmt":"2016-09-19T14:27:05","slug":"miasto-archipelag","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2016\/09\/09\/miasto-archipelag\/","title":{"rendered":"Miasto Archipelag"},"content":{"rendered":"

\"large_SPRINGER__Miasto_Archipelag___ok_adka_96_dpi\"<\/a>Zadanie karko\u0142omne. Po pierwsze, dotrze\u0107 do 31 miast, kt\u00f3re w 1999 r. straci\u0142y status wojew\u00f3dzki.
\n
\nPo drugie, opowiedzie\u0107 o nich w spos\u00f3b tak ciekawy, by pokaza\u0107, \u017ce Andrzej Bursa si\u0119 myli\u0142, gdy pisa\u0142, \u017ce w d… ma ma\u0142e miasteczka. Filipowi Springerowi<\/strong> <\/a>uda\u0142o si\u0119 tego dokona\u0107.<\/p>\n

By\u0142e miasta wojew\u00f3dzkie – np. Che\u0142m, Suwa\u0142ki, Skierniewice, Wa\u0142brzych – nie s\u0105 bardzo ma\u0142e, ale te\u017c oczywi\u015bcie daleko im do metropolii. Gdy przesta\u0142y by\u0107 stolicami wojew\u00f3dztw, sta\u0142y si\u0119 miastami powiatowymi, trac\u0105c wiele z dawnego presti\u017cu i zasob\u00f3w. Ten dziwny proces najpierw wzlotu rozpocz\u0119tego w 1975 r., a potem upadku opisuje doskonale Filip Springer. Jeszcze jednak zanim wyruszy\u0142 w swoj\u0105 podr\u00f3\u017c, realizowali\u015bmy w POLITYCE cykl „Portrety Polskich Miast”, opisuj\u0105c nasze metropolie. Cykl ko\u0144czy\u0142 „Niezb\u0119dnik Inteligenta”<\/strong> <\/a>po\u015bwi\u0119cony miastom, a w nim ranking jako\u015bci \u017cycia<\/strong><\/a>. Rozszerzyli\u015bmy go na wszystkie 66 miast o statusie powiatu, a wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c na byle miasta wojew\u00f3dzkie.<\/p>\n

Wyniki tego rankingu zaskoczy\u0142y nas, bo okaza\u0142o si\u0119, \u017ce wielko\u015b\u0107 miasta nie musi mie\u0107 znaczenia. Tzn. wysoko uplasowa\u0142y si\u0119 na naszej li\u015bcie o\u015brodki niemaj\u0105ce statusu metropolii, Ostro\u0142\u0119ka na pi\u0105tej pozycji, Leszno mieszcz\u0105ce si\u0119 w pierwszej dziesi\u0105tce, Kalisz. Ranking przygotowywali\u015bmy, adaptuj\u0105c metodologi\u0119 OECD polegaj\u0105c\u0105 na \u0142\u0105czeniu wska\u017anik\u00f3w „twardych” z pomiarami opinii dotycz\u0105cych r\u00f3\u017cnych kwestii. W efekcie powstaje syntetyczna miara \u0142\u0105cz\u0105ca oceny obiektywne, np. ilo\u015b\u0107 \u015brodk\u00f3w pozyskanych Unii Europejskiej, z subiektywnymi ocenami mieszka\u0144c\u00f3w. Tak skonstruowany pomiar pokazuje, \u017ce przestrzenie dobrego \u017cycia mo\u017cna stworzy\u0107 w mniejszych o\u015brodkach.<\/p>\n

Filip Springer w swej ksi\u0105\u017cce pokazuje, jak to si\u0119 dzieje, \u017ce bezbarwne i odleg\u0142e dla mieszka\u0144c\u00f3w du\u017cych miast mniejsze o\u015brodki nabieraj\u0105 \u017cycia, charakteru, to\u017csamo\u015bci. Oczywi\u015bcie, decyduj\u0105 o tym ludzie. To oni aktywizuj\u0105 pami\u0119\u0107 miasta jako \u017ar\u00f3d\u0142o jego wsp\u00f3\u0142czesnej to\u017csamo\u015bci, to oni poprzez r\u00f3\u017cne inicjatywy spo\u0142eczne, kulturalne kreuj\u0105 sfer\u0119 publiczn\u0105 lub przynajmniej jej namiastki, niezb\u0119dne do tego, by unikn\u0105\u0107 anomii jaka cz\u0119sto pojawia si\u0119 w obszarach upadku. Bo wiele by\u0142ych miast wojew\u00f3dzkich to o\u015brodki, kt\u00f3re zmagaj\u0105 si\u0119 nie tylko z upadkiem presti\u017cu po utarcie statusu, ale tak\u017ce mierzy\u0107 si\u0119 musz\u0105 z konsekwencjami poprzemys\u0142owej restrukturyzacji. Wystarczy wspomnie\u0107 Wa\u0142brzych czy Radom.<\/p>\n

Kibicuj\u0105c od pocz\u0105tku projektowi Filipa Springera (relacje z Miast Archipelagu autorstwa samego Springera oraz jego wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w pojawia\u0142y si\u0119 na blogu „Zau\u0142ki i pasa\u017ce”<\/strong><\/a>), zastanawia\u0142em si\u0119, jak poradzi sobie z opowie\u015bci\u0105. Nic nudniejszego ni\u017c 31 portret\u00f3w miast. Springer znalaz\u0142 inny pomys\u0142. Kluczy po Polsce jak po labiryncie, wi\u0119c nierzadko kilka razy trafia do tego samego miejsca. Za ka\u017cdym razem jednak ods\u0142aniaj\u0105c je od innej strony. Mieszaj\u0105 si\u0119 wymiary, historia spotyka z tera\u017aniejszo\u015bci\u0105. Najwa\u017cniejszym jednak no\u015bnikiem opowie\u015bci s\u0105 konkretni ludzie, ich pomys\u0142y, projekty. Np. pomys\u0142 Justyny Kr\u00f3l, kt\u00f3ra wr\u00f3ci\u0142a do Konina i zrealizowa\u0142 w nim pierwszy w Polsce projekt foresightu miejskiego Konin 2050. Albo Teatr Realistyczny ze Skierniewic, legendarna ju\u017c scena alternatywna zupe\u0142nie niedoceniona przez w\u0142adze miasta.<\/p>\n

T\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 si\u0119 czyta. Dla mnie ma ona szczeg\u00f3lne znaczenie, bo sam du\u017co podr\u00f3\u017cuj\u0119 po wi\u0119kszych i mniejszych polskich miastach. Dlatego cieszy\u0142em si\u0119 bardzo, gdy w trakcie lektury spotyka\u0142em osoby, kt\u00f3re sam pozna\u0142em wcze\u015bniej, z wieloma dzi\u015b jestem zaprzyja\u017aniony. Gdy pojawiaj\u0105 si\u0119 jako bohaterowie opowie\u015bci, ksi\u0105\u017cka zaczyna inaczej uk\u0142ada\u0107 si\u0119 w r\u0119ce. Ale te\u017c uprzedzam, \u017ce nie jest to lekka, sentymentalna lektura, nawet je\u015bli napisana jest zr\u0119cznym pi\u00f3rem. Polska mniejszych\u00a0miast, cho\u0107 bardzo ciekawa, nie jest rajem.<\/p>\n

Ju\u017c teraz zapraszam na spotkanie z Filipem Springerem, jakie organizuj\u0119 w redakcji POLITYKI 20 wrze\u015bnia o g. 18<\/strong>. Na pewno nie wszystko napisa\u0142 z tego, co widzia\u0142 i do\u015bwiadczy\u0142. B\u0119dzie okazja zapyta\u0107. Ciesz\u0119 si\u0119 te\u017c, \u017ce temat polskiej prowincji bardzo mocno obecny jest podczas przygotowa\u0144 do pa\u017adziernikowego Kongresu Kultury. Jedna z przedkongresowych debat odb\u0119dzie si\u0119 Cieszynie i po\u015bwi\u0119cona b\u0119dzie w\u0142a\u015bnie znaczeniu mniejszych o\u015brodk\u00f3w dla rozwoju kultury w Polsce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zadanie karko\u0142omne. Po pierwsze, dotrze\u0107 do 31 miast, kt\u00f3re w 1999 r. straci\u0142y status wojew\u00f3dzki.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,21,219,197,56,182,92,24,49,120,8,6,273,50,70],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2602"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2602"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2602\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2628,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2602\/revisions\/2628"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2602"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2602"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2602"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}