{"id":2823,"date":"2016-11-13T15:03:51","date_gmt":"2016-11-13T14:03:51","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=2823"},"modified":"2016-11-14T11:23:42","modified_gmt":"2016-11-14T10:23:42","slug":"czas-krola-ubu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2016\/11\/13\/czas-krola-ubu\/","title":{"rendered":"Czas kr\u00f3la Ubu"},"content":{"rendered":"
\"OLYMPUS

Kr\u00f3l Ubu, Teatr Potrzebny W\u0119gajty, 12 listopada 2016 r.<\/p><\/div>\n

Kr\u00f3l Ubu, zgodnie z m\u0142odzie\u0144cz\u0105 wizj\u0105 Alfreda Jarry, mia\u0142 dzia\u0142a\u0107 w Polsce, czyli nigdzie. Opis ten zacz\u0105\u0142 rezonowa\u0107 z rzeczywisto\u015bci\u0105, gdy nowa w\u0142adza ustanowiona wyborami prezydenckimi i parlamentarnymi w ubieg\u0142ym roku zacz\u0119\u0142a pos\u0142ugiwa\u0107 si\u0119 now\u0105 map\u0105 mentaln\u0105.
\n
\nNa tej nowej, poruszonej mapie (by u\u017cy\u0107 poj\u0119\u0107 z ksi\u0105\u017cki Przemys\u0142awa Czapli\u0144skiego) Polska wypad\u0142a z dotychczasowych wsp\u00f3\u0142rz\u0119dnych lokuj\u0105cych nasz kraj na Zachodzie. Gdzie wyl\u0105dowali\u015bmy? Nigdzie.<\/p>\n

Po roku, w kt\u00f3rym wydarzy\u0142y si\u0119 Brexit i wyb\u00f3r Donalda Trumpa na prezydenta Stan\u00f3w Zjednoczonych, okazuje si\u0119, \u017ce podobn\u0105 trajektori\u0119 wybieraj\u0105 kolejne spo\u0142ecze\u0144stwa, rezygnuj\u0105c z dotychczasowej kartografii i epistemologii. Nadszed\u0142 czas rzeczywisto\u015bci hybrydowej i patafizyki (to inna propozycja Jarry’ego), jak wyja\u015bnia sam autor:<\/p>\n

Patafizyka stanowi teori\u0119 urojonych rozwi\u0105za\u0144 przypisuj\u0105cych symbolicznie zarysom rzeczy, za spraw\u0105 tych\u017ce, warto\u015bci potencjalne.<\/p><\/blockquote>\n

Trudno o lepsz\u0105 definicj\u0119 podej\u015bcia do \u015bwiata i rzeczywisto\u015bci w czasach postprawdy, w kt\u00f3rej instytucjonalna nauka sta\u0142a si\u0119 elementem uk\u0142adu blokuj\u0105cego mo\u017cliwo\u015bci rz\u0105dzenia zgodnie z wol\u0105 polityczn\u0105 i oczekiwaniami suwerena, kt\u00f3rych nic, nawet prawa fizyki, logiki i arytmetyki, nie mo\u017ce blokowa\u0107. Jarry nie przewidzia\u0142, \u017ce w\u0142adza kr\u00f3la Ubu i obszar nigdzie rozleje si\u0119 na ca\u0142y \u015bwiat, w\u0142\u0105cznie z jego centrum.<\/p>\n

W takiej sytuacji tym wi\u0119ksze wra\u017cenie robi g\u0142os z geograficznej prowincji – spektakl „Ubu kr\u00f3l czyli Polacy”<\/strong><\/a> zrealizowany przez Teatr Potrzebny w W\u0119gajtach z udzia\u0142em pensjonariuszy Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Jonkowie. Sztuk\u0119 inscenizowa\u0142 Wac\u0142aw Sobaszek, pierwszy pr\u00f3bny pokaz odby\u0142 si\u0119 w podczas Wioski Teatralnej w W\u0119gajtach w lipcu tego roku, 12 listopada w Olsztynie odby\u0142a si\u0119 premiera. Trudno o lepszy czas na t\u0119 inscenizacj\u0119 i trudno o lepszy komentarz do rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n

\u015awiat kreowany przez aktor\u00f3w z jonkowskiego DPS w oparciu o tekst Jarry’ego jest ponur\u0105 grotesk\u0105, tragedi\u0105 bez oczyszczenia,\u00a0trwaj\u0105c\u0105 po zako\u0144czeniu spektaklu. Tyle tylko, \u017ce scena dzi\u015b rozci\u0105ga si\u0119 na ca\u0142y \u015bwiat. Teatr Wac\u0142awa i Erdmute Sobaszk\u00f3w po raz kolejny pokazuje, \u017ce cho\u0107 kryje si\u0119 w podolszty\u0144skim lesie, \u015bwietnie wyczuwa rytm \u015bwiata i rzeczywisto\u015bci coraz g\u0142\u0119biej zanurzaj\u0105cych si\u0119 w patafizycznym g\u00f3wnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kr\u00f3l Ubu, zgodnie z m\u0142odzie\u0144cz\u0105 wizj\u0105 Alfreda Jarry, mia\u0142 dzia\u0142a\u0107 w Polsce, czyli nigdzie. Opis ten zacz\u0105\u0142 rezonowa\u0107 z rzeczywisto\u015bci\u0105, gdy nowa w\u0142adza ustanowiona wyborami prezydenckimi i parlamentarnymi w ubieg\u0142ym roku zacz\u0119\u0142a pos\u0142ugiwa\u0107 si\u0119 now\u0105 map\u0105 mentaln\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,21,56,49,120,6,44,82,50,165,167,70],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2823"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2823"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2823\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2833,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2823\/revisions\/2833"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2823"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2823"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2823"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}